tag:blogger.com,1999:blog-84377030369536859322011-07-30T16:07:21.944-07:00Η σπίθα γίνεται πυρκαγιά και καίει το δάσος που την γέννησε... Όσο για εμάς που μας γέννησε αυτός ο κόσμος, ας γίνουμε γι' αυτόν ότι ο ανθός για το μπουμπούκι!A.C.Bogomolovhttp://www.blogger.com/profile/17986314612096774242noreply@blogger.comBlogger211100tag:blogger.com,1999:blog-8437703036953685932.post-6726653138816431182009-02-01T04:18:00.000-08:002009-02-15T05:17:48.545-08:00Η ζωή στον καπιταλισμό είναι σαν ...παιχνίδι! <br /><br />Όπως και σε όλα τα επιμέρους παιχνίδια του καπιταλισμό οι κανόνες ορίζονται από μια μικρή μειοψηφία αποκλείοντας το μεγαλύτερο ποσοστό που παίρνει μέρος σε αυτό...<br /><br />Σκοπός κάθε παίχτη είναι να επιβιώσει για όσο μεγαλύτερο διάστημα μπορεί καταφέρνοντας να συγκεντρώσει όσο το δυνατό μεγαλύτερη περιουσία. Αν τα καταφέρει γίνεται ένας απο τους κυρίαρχους του παιχνιδιού!<br /><br />Σε κάθε παίχτη μοιράζονται κάποιες ικανότητες στην τύχη. Στους πιό τυχερούς μοιράζονται η ικανότητα για εργασία και κάποιο bonus οικογενειακής περιουσίας, του οποίου το μέγεθος ποικίλει από παίχτη σε παίχτη, ενώ στους υπόλοιπους μοιράζεται μόνο η ικανότητα για εργασία. Σε κάποιους παίχτες δεν δίνεται ούτε αυτή η ικανότητα και έτσι έχουν μόνο βοηθητικό ρόλο στο παιχνίδι...<br /> <br />Για να βγεις κυρίαρχος του παιχνιδιού πρέπει συνεχώς να πουλάς τις ικανότητες σου σε όσο το δυνατό μεγαλύτερη τιμή ώστε να μπορείς να αγοράσεις περισσότερες και καλύτερες. Μπορείς επίσης να αγοράσεις κάποια εξτρά εφόδια που μπορεί να πολλαπλασιάσουν την τιμή των ικανοτήτων σου. <br /><br /><strong>ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ: Ένας παίχτης ξεκινάει με ικανότητα μόνο την εργασία. Μπορεί στην αρχή να πουλήσει αυτήν την ικανότητα για να αγοράσει την εκμάθηση κάποιας τέχνης που πιστεύει πως μπορεί να ανεβάσει την αγοραστική της αξία. Μπορεί επίσης να την πουλήσει για να χτίσει κάποιο προφίλ (αγοράζοντας αντικείμενα όπως γρήγορο αμάξι, μοντέρνα ρούχα, χόμπυ ή κινητό τελευταίας τεχνολογίας) που θεωρεί οτί μπορεί να του φέρει αντίστοιχα αποτελέσματα. </strong><br /> <br /><em>Tip: Να θυμάσαι πάντα πως οι ανάγκες των άλλων οι οποίες μπορούν να σου επιφέρουν το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος είναι οι άυλες όπως η ελπίδα, η υγεία και η ευτυχία</em><br /><br />Πολύ σημαντικό ρόλο στην επιτυχία κάθε παίχτη παίζουν οι σχέσεις. Σκοπός είναι κάθε σχέση που κάποιος παίχτης συνάπτει, να του επιφέρει όσο το δυνατό μεγαλύτερο κέρδος. Ο κάθε παίχτης πρέπει συνεχώς να θυμάται πως με έναν έξυπνο συνδηασμό σχέσεων μπορεί πολύ εύκολα να βγει ένας από τους κυρίαρχους του παιχνιδιού! <br /><br />Αυτό που κάνει το παιχνίδι πραγματικά ξεχωριστό είναι οτί ενώ είναι εξαιρετικά απίθανο για κάποιον παίχτη να βγει κυρίαρχος του παιχνιδιού, μπορεί ωστόσο να έχει ακόμα ρόλο στο παιχνίδι... Μπορεί να επιλέγει ποιό κόμμα θα επεξεργάζεται τις λεπτομέριες των κανόνων του παιχνιδιού (ανάμεσα από δυο). Μπορεί να επιλέγει ποιά ποδοσφαιρική ομάδα θα υποστηρίζει (ανάμεσα από είκοσι). Και φυσικά μπορεί να βλέπει τι κάνουν οι κυρίαρχοι του παιχνιδιού σε όποιον τηλεοπτικό σταθμό θέλει (ανάμεσα από δέκα). <br /> <br />Ο καπιταλισμός είναι βαρετός!<br />Ας παίξουμε το συναρπαστικό παιχνίδι της εξέγερσης…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8437703036953685932-672665313881643118?l=exnegativo.blogspot.com' alt='' /></div>A.C.Bogomolovhttp://www.blogger.com/profile/17986314612096774242noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-8437703036953685932.post-57250649571159821302009-01-29T10:25:00.000-08:002009-01-29T10:26:16.726-08:00Στην Νιγηρία, σύμφωνα με δημοσίευμα του αστικού τύπου, κάτοικοι ενός χωριού συνέλαβαν μια κατσίκα με την κατηγορία της ένοπλης ληστείας. Οι κάτοικοι πίστεψαν πως ένας άνθρωπος που αποπειράθηκε να κλέψει ένα αμάξι, μόλις έγινε αντιληπτός μεταμορφώθηκε σε κατσίκα χρησιμοποιώντας μαύρη μαγεία. Οι αστυνομία της Νιγηρίας εξετάζει αυτό το ενδεχόμενο…<br /><br />Λίγες μέρες πριν στην Ελλάδα συνέβη κάτι ακόμα πιο ακραίο. Κάτοικοι της Θεσσαλονίκης πίστεψαν πως η τράπεζες μεταμορφώθηκαν σε θύματα και έσπευσαν να προστατέψουν μια απ αυτές συλλαμβάνοντας δυο αδέρφια που την λήστεψαν.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8437703036953685932-5725064957115982130?l=exnegativo.blogspot.com' alt='' /></div>A.C.Bogomolovhttp://www.blogger.com/profile/17986314612096774242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8437703036953685932.post-40240378958252064752009-01-29T10:16:00.000-08:002009-01-29T10:30:46.384-08:00<strong>πολίτες σε σύγχιση</strong><br /><br />Στην Νιγηρία, σύμφωνα με δημοσίευμα του αστικού τύπου, κάτοικοι ενός χωριού συνέλαβαν μια κατσίκα με την κατηγορία της ένοπλης ληστείας. Οι κάτοικοι πίστεψαν πως ένας άνθρωπος που αποπειράθηκε να κλέψει ένα αμάξι, μόλις έγινε αντιληπτός μεταμορφώθηκε σε κατσίκα χρησιμοποιώντας μαύρη μαγεία. Οι αστυνομία της Νιγηρίας εξετάζει αυτό το ενδεχόμενο…<br /><br />Λίγες μέρες πριν στην Ελλάδα συνέβη κάτι ακόμα πιο ακραίο. Κάτοικοι της Θεσσαλονίκης πίστεψαν πως η τράπεζες μεταμορφώθηκαν σε θύματα και έσπευσαν να προστατέψουν μια απ αυτές συλλαμβάνοντας δυο αδέρφια που την λήστεψαν.<br /><br /><strong>Όταν το θέαμα βασιλεύει...</strong><br /><br />Το βράδυ της έκτης Δεκεμβρίου ένα περιπολικό διασχίζει δρόμο των Εξαρχείων. Κάποιοι νεαροί το παίρνουν στο κυνήγι και του πετούν διάφορα αντικείμενα. Οι μπάτσοι κατεβαίνουν απ το περιπολικό τους και κατευθύνονται προς τους νεαρούς βρίζοντας τους και επιδεικνύοντας τα γεννητικά τους όργανα. Οι νεαροί απαντάν και οι μπάτσοι σκοτώνουν έναν απ αυτούς. 16 χρόνων.<br /><br />Μέσα στις επόμενες δυο ώρες χιλιάδες άνθρωποι που θεωρούσαν ότι μπορούσαν να είναι στην θέση του δεκαεξάχρονου κατεβαίνουν στο κέντρο διάφορων πόλεων της Ελλάδας καίγοντας και σπάζοντας σύμβολα της εξουσίας. Τράπεζες, σούπερ μάρκετ, μαγαζιά κινητής τηλεφωνίας, πολυεθνικές, δημαρχεία, αστυνομικά τμήματα…<br /><br />Η αστυνομία αδυνατεί να ελέγξει την κατάσταση. Αναλαμβάνει το θέαμα. Μέχρι την επόμενη μέρα τα γεγονότα έχουν μετατραπεί σε ειδήσεις ώστε να επανανοηματοδοτηθούν με τον τρόπο που συμφέρει την εξουσία. <br /><br />Ένας παράφρονας αστυνομικός αμαυρώνει την δημοκρατία μας σκοτώνοντας έναν μαθητή με πολύ καλές επιδόσεις στο σχολείο που απλά έτυχε να πάει για πρώτη φορά στην ζωή του στα Εξάρχεια. Διάφοροι κουκουλοφόροι σπεύδουν να καπηλευτούν το γεγονός για να πετύχουν τα σκοτεινά τους σχέδια. Καίνε και σπάνε τις περιουσίες του ταλαιπωρημένου απ την οικονομική κρίση κόσμου με τραγική συνέπεια να μην μπορούν οι άνθρωποι να καταναλώσουν.<br /><br /><strong><br />Η πραγματική κρίση στον καπιταλισμό</strong><br /><br />Μπορούμε πια να πούμε με βεβαιότητα ότι ο καπιταλισμός έχει φτάσει στο ανώτερο στάδιο ανάπτυξης του. Ενδεικτικό είναι ότι οι αντιφάσεις του έχουν πάρει τρομερές διαστάσεις. Η ζωή στον καπιταλισμό έχει όσο λογική έχει κι ένα όνειρο. Η καλύτερα ένας εφιάλτης… <br /><br />Και ιδού κάποια αποσπάσματα απ τον αστικό τύπο<br />“Στη νότια Καλιφόρνια, σε ένα κατάστημα παιγνιδιών της αλυσίδας Toys R Us στην πόλη Παλμ Ντέζερτ η διένεξη ανάμεσα σε δύο πελάτριες κλιμακώθηκε σε ανταλλαγή πυροβολισμών, σύμφωνα με την αστυνομία.<br /><br />Οι πυροβολισμοί άρχισαν όταν υπάλληλοι επιχείρησαν να επέμβουν για να διαλύσουν τον καυγά των δύο γυναικών, που χειροδικούσαν και αλληλοϋβρίζονταν. Αυτόπτες είπαν στην εφημερίδα The Los Angeles Times ότι και οι δύο γυναίκες συνοδεύονταν και ο ένας εκ των ανδρών έβγαλε όπλο. Τον ακολούθησε ο δεύτερος, και οι δύο άνδρες αλληλοεξοντώθηκαν.<br /><br />Η αλυσίδα σε ανακοινωθέν της τόνισε ότι το επεισόδιο μοιάζει να οφείλεται σε μια "προσωπική διένεξη".<br /><br />Και<br /><br />“Στο Λονγκ Άιλαντ της πολιτείας της Νέας Υόρκης στο μεταξύ ένας υπάλληλος της αλυσίδας πολυκαταστημάτων Wal-Mart έχασε τη ζωή του όταν μια ομάδα ανυπόμονων πελατών όρμησε στο κατάστημα, έσπασε τις πόρτες και κυριολεκτικά ποδοπάτησε τον 34χρονο.<br /><br />Τα ακριβή αίτια του θανάτου του δεν έχουν γίνει γνωστά.<br /><br />Τέσσερις από τους πελάτες, περιλαμβανομένης μιας 28χρονης εγκύου, μεταφέρθηκαν σε νοσοκομεία με ελαφρά τραύματα και κατάγματα.” <br /><br />Πλέον οι προλετάριοι δεν σκοτώνονται μόνο για να παράγουν προϊόντα που τους αποσπούν οι αστοί αποζημιώνοντας τους μ ένα συμβολικό ποσό. Πλέον σκοτώνονται για να αγοράσουν από τους αστούς “σε τιμή ευκαιρίας” τα ίδια τα προϊόντα που παρήγαγαν!<em></em><strong></strong><em></em><strong></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8437703036953685932-4024037895825206475?l=exnegativo.blogspot.com' alt='' /></div>A.C.Bogomolovhttp://www.blogger.com/profile/17986314612096774242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8437703036953685932.post-4761004667676923722009-01-01T04:36:00.000-08:002009-01-01T04:37:13.455-08:00Εδώ μπορείτε να μιλάτε με Vodafone για να ζείτε την στιγμή, να παίρνετε δάνειο από την Marfin Banκ για να κάνετε τον κόσμο μας λίγο καλύτερο, να πίνετε Coca Cola light για να δώσετε στην ζωή την γεύση που εσείς θέλετε, να ζείτε απλά, ελεύθερα και συναρπαστικά χρησιμοποιώντας Forthnet, να ζείτε ότι είναι αληθινό βάζοντας άρωμα Christian Dior, να είστε ξεχωριστός άνθρωπος με ξεχωριστές ανάγκες μιλώντας με ΟΤΕ… <br /><br />Εδώ μπορείτε να καταναλώνετε εμπορεύματα για να ζείτε σε αναπαράσταση αυτό που η διαφήμιση έχει κλέψει απ την ζωή σας.<br /><br />Όμως κάθε κόσμος περιέχει την άρνηση του. Και η άρνηση αυτή μιλάει την ίδια γλώσσα. Η κλοπή του εμπορεύματος, από τα χρήματα της τράπεζας μέχρι τα προϊόντα του σούπερ μάρκετ, είναι επίθεση σε αυτόν τον κόσμο στην δικιά του γλώσσα. Η κλοπή είναι μέσω όχι μόνο για την επανοικειοποίηση των προϊόντων που οι προλετάριοι παράγουμε, αλλά ως έναν βαθμό της ίδιας της ζωής.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8437703036953685932-476100466767692372?l=exnegativo.blogspot.com' alt='' /></div>A.C.Bogomolovhttp://www.blogger.com/profile/17986314612096774242noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8437703036953685932.post-20278136126345418882008-12-28T04:02:00.000-08:002008-12-28T04:04:10.901-08:00Είναι ίσως λίγο κουραστικό να ασχολείται κανείς με τέτοια θέματα γιατί είναι πολύ πιθανόν να πέσει σε βαρετές επαναλήψεις. Το θέμα όμως αυτή την φορά δεν είναι ούτε κάποιος τραμπουκισμός ούτε κάποιο καπέλωμα. Το θέμα αυτήν την φορά δεν αφορά άλλο ένα άτυχο θύμα που έκανε την γκάφα να συνεργαστεί με την Α.Κ.. Το θέμα αφορά τον αναρχικό, αντιεξουσιαστικό και αυτόνομο χώρο συνολικά. <br /><br />Υπάρχουν δυο σημεία. Το ένα είναι η πρόσφατη συνέντευξη του αρχηγού του Nosotros όπως περίπου τον περιέγραψε ο δημοσιογράφος Σταύρος Θεοδωράκης ή ενός πρώην μικροκομπιναδόρου όπως τον περιγράφει ο πρώην σύντροφος του Γ.Μ.Λαϊκιστής στα ιντυμίντια. Το δεύτερο είναι η τηλεοπτική διαφήμιση του εν λόγω στεκιού στην εκπομπή του ίδιου δημοσιογράφου. Διαφήμιση που έγινε στο ίδιο πακέτο με το σουβλατζίδικο Κάβουρας “μια πόρτα απ το στέκι…“.<br /><br />Το θέμα της συνέντευξης είναι λίγο πιο ενδιαφέρον και πολύπλοκο αφού διαβάζουμε τον εκπρόσωπο μιας ομάδας που είναι πνιγμένη απ τα δεσμά της ιδεολογίας να αμφισβητεί την ιδεολογία με ύφος που ο Κολόμβος είχε όταν ανακάλυπτε την Αμερική! Ακόμα πιο ενδιαφέρον έχει ο τρόπος με τον οποίο το κάνει. Το να είσαι ας πούμε αναρχικός και παράλληλα να είσαι καθηγητής πανεπιστημίου, μικροαφεντικό ή να συναγελάζεσαι με βουλευτές του Συνασπισμού είναι αντιφατικό μόνο αν είσαι ιδεολόγος! Τρικυμία εν κρανίο… <br /><br />Το δεύτερο θέμα είναι αυτό της εκπομπής “πρωταγωνιστές”. Το θέμα φυσικά δεν είναι για το αν το επίσημο θέαμα προσπαθεί να καπηλευτεί το υπόγειο θέαμα της ροκ σκηνής της δεκαετίας του 80’. Όσο και αν συγκινούμαστε με τα τραγούδια του Άσημου, του Σιδηρόπουλου και της Γώγου δεν παύουν να είναι καλλιτέχνες και ως τέτοιοι να μην αξίζουν καμιά προσπάθεια για την διάσωση της υστεροφημίας τους από τον αναρχικό – αντιεξουσιαστικό χώρο. Πόσο μάλλον δεν αξίζουν καμιά αγιοποίηση από έναν χώρο που πρέπει να απαξιώνει τέτοιες λογικές. Οπότε το πια στάση κρατάει ένα αναρχικό στέκι απέναντι τους είναι αδιάφορο. <br /><br />Το θέμα είναι πως τα μέλη από ένα αναρχικό στέκι καταδέχεται να ποζάρουν μαζί με τον Καφετζόπουλο και κάποιους ακόμα αστούς καλλιτέχνες και διανοούμενους προκειμένου να “ανοιχτούν” στην κοινωνία. Πως δηλαδή αυτοί οι απαλλαγμένοι απ την ιδεολογία αναρχικοί θεωρούν πως το θέαμα και οι ιερείς του μπορούν έστω και δυνητικά να έχουν καλές προθέσεις απέναντι τους . Το θέμα επίσης είναι το πώς καταδέχονται ο αγώνας τους (ο όποιος τέλος πάντων αγώνας τους) να διαφημίζεται μαζί με τράπεζες, πολυεθνικές, κρατικούς φορείς, απορρυπαντικά, σουβλατζίδικα και καθαριστικά τουαλέτας.<br /><br />Αυτά όμως είναι ακαδημαϊκά ερωτήματα που μάλλον δεν τους απασχολούν αφού η ιστορία έχει δείξει ότι τον αγώνα προς την κομμουνιστική κοινωνία την βλέπουν ως συμπληρωματικό στοιχείο της (ψευτό)κουλτουριάρικης ταυτότητας τους. Ότι αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να γίνουν ως αναρχικοί δεκτοί απ την αστική κοινωνία και όχι να καταστρέψουν την αστική κοινωνία. Το θέμα λοιπόν δεν είναι να απαντήσουν σ αυτά τα ερωτήματα. Το θέμα είναι ότι δεν πρέπει να τους ξαναεπιτραπεί να καπελώνουν και να διασύρουν έναν ολόκληρο χώρο προκειμένου να μαζέψουν πελάτες για το μαγαζάκι που βρίσκεται μια πόρτα απ τον Κάβουρα…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8437703036953685932-2027813612634541888?l=exnegativo.blogspot.com' alt='' /></div>A.C.Bogomolovhttp://www.blogger.com/profile/17986314612096774242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8437703036953685932.post-71030073533383562662008-11-20T03:07:00.000-08:002008-12-28T04:59:25.997-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_cVuARofLwh0/SVd4E7hGbVI/AAAAAAAAAHg/WGNeMuPE7sY/s1600-h/%CE%91%CE%93%CE%99%CE%9F%CE%A3+copy.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 256px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_cVuARofLwh0/SVd4E7hGbVI/AAAAAAAAAHg/WGNeMuPE7sY/s320/%CE%91%CE%93%CE%99%CE%9F%CE%A3+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5284824713833901394" /></a><br />Το ζήτημα της θρησκείας είναι ένα ζήτημα που θα πρέπει κάποια στιγμή να αντιμετωπιστεί με νηφαλιότητα από το ανταγωνιστικό κίνημα. Από τη νηφαλιότητα που μπορούν να μας εγγυηθούν τα δοσμένα του αιώνα μας.<br /> <br />Το 1844 ο Μαρξ γράφει στο έργο του Συμβολή στην Κριτική της Εγελιανής Φιλοσοφίας του Δικαίου πως <br /><br /><em>“…η ανάλυση της θρησκείας αποτελεί την προκαταρτική προϋπόθεση κάθε κριτικής (…). Η θρησκεία είναι η γενική θεωρία του κόσμου αυτού, το εγκυκλοπαιδικό του άθροισμα, η λογική του σε λαϊκή μορφή, το πνευματικό του καύχημα, ο ενθουσιασμός του, η ηθική του επιβράβευση, το επίσημο του συμπλήρωμα, η οικουμενική του παρηγοριά και αιτιολόγηση. Είναι η φαντασιακή πραγμάτωση του ανθρώπινου όντος, αφού το ανθρώπινο ον δεν κατέχει την πραγματικότητα. Το να αγωνίζεται κανείς ενάντια στην θρησκεία είναι λοιπόν σαν να αγωνίζεται ενάντια αυτού εδώ του κόσμου, το πνευματικό άρωμα του οποίου αποτελεί η θρησκεία.<br /><br />Η θρησκευτική απελπισία αποτελεί, κατά ένα μέρος, την έκφραση της πραγματικής απελπισίας, ενώ κατά ένα άλλο μέρος την διαμαρτυρία ενάντια στην πραγματική απελπισία. Η θρησκεία είναι ο αναστεναγμός της καταπιεσμένης ύπαρξης, η ψυχή ενός κόσμου άκαρδου, όπως είναι και το πνεύμα των κοινωνικών συνθηκών απ όπου το πνεύμα έχει αποκλεισθεί. Είναι το όπιο του λαού”.</em> <br /><br />Αυτό το απόσπασμα έχει δυο σημεία που πρέπει να παρατηρηθούν. Το πρώτο είναι ότι ο Μαρξ κάνει μια ιδιαίτερα ψύχραιμη κριτική στην θρησκεία χαρακτηρίζοντάς την ως την ψυχή ενός κόσμου άκαρδου καταλήγοντας στην διαπίστωση ότι είναι το όπιο του λαού, μια διαπίστωση που σε συνάρτηση με την υπόλοιπη παράγραφο δεν είχε καθόλου αρνητική χροιά μέχρι να πέσει στα χέρια του Λένιν. Από τότε, και απογυμνωμένη από το γενικότερο νόημα της, μετατράπηκε στο πιο υστερικό σύνθημα της αντιχριστιανικής προπαγάνδας.<br /><br />Το δεύτερο είναι το ότι “ανάλυση της θρησκείας αποτελεί την προκαταρτική προϋπόθεση κάθε κριτικής”. Η θρησκεία, πέραν των υπόλοιπων ορισμών της, είναι το φαντασιακό σημείο ένωσης της διαχωρισμένης σε τάξεις κοινωνίας. Είναι το στοιχείο που συνέχει την ταξική κοινωνία και αιτιολογεί την οργάνωσή της και γι αυτό η κριτική σ αυτήν είναι η προϋπόθεση για κάθε κριτική. Ωστόσο, για να βρει η φράση αυτή ξανά το νόημα της, ως θρησκεία θα πρέπει να εννοούμε το θέαμα αφήνοντας την κριτική του χριστιανισμού στον φυσικό της εχθρό. Τον καπιταλισμό.(βλ. το κατά Ντεμπόρ ευαγγέλιο)<br /><br />Η κριτική στον χριστιανισμό είναι προϊόν της σκέψης της αστικής τάξης που άνθησε όταν η επιστήμη, γνήσιο τέκνο της και ιδεολογικό της εργαλείο, έφτασε στο σημείο να αμφισβητήσει την εκκλησία και να συγκρουστεί μαζί της. Από τότε και μετά η αστική τάξη πολλές φορές θα φλερτάρει με τον χριστιανισμό αλλά πάντοτε αντιμετωπίζοντάς τον σαν συμπληρωματικό κομμάτι της και όχι σαν θρησκεία. <br /><br />Μέχρι και τα τέλη του 20ου αιώνα τα πράματα δεν ήταν πολύ ξεκάθαρα. Από τον προτεσταντισμό της δεξιάς που “καθαγίασε” την εργασία (σε αντίθεση με τον παραδοσιακό χριστιανισμό της φεουδαρχικής εποχής που γέμιζε το έτος με αργίες), θεώρησε τον πλούσιο ευλογημένο και ταύτισε την δουλειά, το κέρδος και την αποταμίευση με την πίστη στηρίζοντας εκείνο το στάδιο ανάπτυξης του καπιταλισμού που βασίζονταν στην συσσώρευση, μέχρι τον ψυχρό πόλεμο όπου το να είναι κανείς χριστιανός ήταν στοιχείο της ταυτότητας του ως δεξιού σε αντιπαράθεση με τον αριστερό. <br /> <br />Σήμερα τα πράματα είναι πιο σαφή. Από την μια κάποιοι τραγελαφικοί τύποι που προσπαθούν να μιλήσουν στην γλώσσα του θεάματος με χριστιανική ορολογία, από τον Μπους ως τον Καρατζαφέρη που αναγκάζουν τους διανοούμενους να μιλούν για επιστροφή της (παραδοσιακής) θρησκείας. (Η επίκληση του θεού και του χριστιανισμού από τον Μπους προκαλεί παραδόξως μεγαλύτερο τρόμο απ όσο προκαλούσε η περισσότερο προκλητική επίκληση του ανθρωπισμού και της ειρήνης απ τον Κλίντον). Από την άλλη μεριά οι νεοφιλελεύθεροι, που έχουν αντιληφτεί τον πραγματικό ρόλο της εκκλησίας στην εποχή μας. Μιας εταιρίας με μεγάλο μερίδιο στον κόσμο του εμπορεύματος και του θεάματος όπως η Vodafone η Christian Dior, η Peugeot και τόσες άλλες που ο σύγχρονος άνθρωπος νοιώθει ικανοποιημένος απλά καταναλώνοντας τα προϊόντα τους.<br /> <br />Αυτή είναι η βασική διαφορά με τον χριστιανισμό στην εποχή μας. Ότι ο σύγχρονος άνθρωπος απλά τον καταναλώνει αφού ακόμα και αν εκκλησιάζεται καμιά φορά ή αν πιστεύει στην Ανάσταση δεν ακολουθεί καμία αρχή του. Ο χριστιανισμός δεν νοηματοδοτεί πλέον την ζωή του σύγχρονου ανθρώπου, δεν ρυθμίζει την κοινωνική ζωή ούτε τις διατροφικές του συνήθειες. Δεν αιτιολογεί την σύγχρονη εξουσία ούτε κωδικοποιεί την κοινωνική γνώση. Αυτά τα κάνει το Θέαμα. Η εκκλησία έχει υποχωρήσει σε μια προσωπική υπόθεση, σε μια από τις πάρα πολλές επιλογές “αλήθειας” χάνοντας το μονοπώλιο που είχε κατά τον Μεσαίωνα. Η εκκλησία καλείται αυτή πλέον να απολογηθεί στην επιστήμη για τις διαφορετικές τις απόψεις. Καλείται επίσης να απολογηθεί στην κοινωνία για τις απαγορεύσεις της. Απαγορεύσεις που εξυπηρετούν την οργάνωση της ζωής της φεουδαρχικής υπαίθρου και σήμερα φαντάζουν εντελώς παράλογες αφού δεν εξυπηρετούν την οργάνωση της σύγχρονης αστικής ζωής. Έτσι ο κάτοικος της σύγχρονης πόλης εξεγείρεται ενάντια στην ασφυκτική ηθική της εκκλησίας που επιτρέπει το σεξ μόνο μέσα στον γάμο και νοιώθει να απελευθερώνεται με το ψυχαναγκαστικό κυνήγι σεξ μέσα στα κλαμπ. Ο κάτοικος της σύγχρονης πόλης θεωρεί υπερβολικό να νηστεύει κάθε Τετάρτη και Παρασκευή αλλά θεωρεί φυσικό να τρώει κάθε μέρα σουβλάκια επειδή δεν προλαβαίνει να μαγειρέψει. <br /><br />Σκοπός του κειμένου δεν είναι να σταματήσει την κριτική στον χριστιανισμό αλλά να βοηθήσει ώστε αυτή η κριτική να γίνει με ψυχραιμία και όσο γίνεται ανεπηρέαστα από την κριτική της αστικής τάξης σ’ αυτόν. Δοσμένου ότι πέρα από μια εκθρονισμένη πνευματική εξουσία είναι και ένας πολιτισμός σχεδόν 15 αιώνων (από τον 4ο αιώνα που έγινε νόμιμος και την ασπάστηκε ο αυτοκράτορας ως τον 18ο και την γαλλική επανάσταση) ο οποίος όπως και κάθε πολιτισμός δημιουργείται τόσο από την εξουσία όσο και από τους εξουσιαζόμενους. Δεν μπορεί επίσης να παραβλεφθεί το γεγονός ότι τα λαϊκά επαναστατικά κινήματα, από τους αναβαπτιστές μέχρι τους πρώτους σοσιαλιστές, ακόμα και μέχρι την ίδρυση της πρώτης διεθνούς, ήταν χριστιανικά ή εμπνεόμενα από χριστιανικές ιδέες. Δεν γίνεται να αγνοηθεί το γεγονός ότι η ιδέα μιας κομμουνιστικής κοινωνίας στην γη έχει τις ρίζες της στους αναβαπτιστές χριστιανούς του μεσαίωνα. Δεν γίνεται τον 21ο αιώνα να ταυτίζεται ο αγώνας ενάντια στον καπιταλισμό με τον αγώνα ενάντια στον χριστιανισμό γιατί πέραν των άλλων, το να πολεμάει κανείς ενάντια στην εκκλησία είναι σαν να δίνει σφαλιάρες στον λιπόθυμο. Μόνο να τον συνεφέρει μπορεί. <br /><br />Το σημείο που έχει πραγματικά νόημα να ασχοληθεί το ανταγωνιστικό κίνημα με την κριτική του χριστιανισμού είναι στο κατά πόσο αυτό έχει επηρεαστεί από την ηθική του, τον τρόπο που ερμηνεύει την ιστορία και την πραγματικότητα. Πως, δηλαδή, βλέπει κι αυτό ένα βέβαιο λυτρωτικό τέλος της ιστορίας ενώ στην πραγματικότητα κανείς δεν εγγυείται ότι είναι παραπάνω από μια πιθανότητα. Το πώς επίσης βλέπει τους σκοπούς του ως εξορισμού σωστούς και δίκαιους και τον εαυτό του ως όχημα της ιστορίας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8437703036953685932-7103007353338356266?l=exnegativo.blogspot.com' alt='' /></div>A.C.Bogomolovhttp://www.blogger.com/profile/17986314612096774242noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8437703036953685932.post-46206700804984839182008-10-27T12:43:00.000-07:002008-10-27T16:24:31.888-07:00(Το κείμενο που ακολουθεί είναι μια μεταστροφή ή καλύτερα μια διασκευή μέρους του άρθρου του Κ. Μαρξ "Το Εβραϊκό Ζήτημα". Ουσιαστικά έχουν αντικατασταθεί οι όροι εβραίος και χριστιανός, από τους όρους γκέι και στρέιτ. Κάποιες ακόμα αλλαγές έγιναν μόνο για την ομαλότερη προσαρμογή χωρίς να αλλοιώσουν την αναλογία... Τέλος, το κείμενο αυτό φιλοδοξεί να είναι μια συμβολή σε συζητήσεις που έχουν ανοίξει σχετικά με τους γκέι γάμους.) <br /><br />Οι γκέι ζητάνε χειραφέτηση. Κανένας όμως στην αστική δημοκρατία δεν είναι χειραφετημένος. Ούτε και οι στρέιτ φυσικά είναι ελεύθεροι. Ζητάνε μια δική τους ξεχωριστή γκέι απελευθέρωση αντί να προσπαθούν για την γενική απελευθέρωση όλων των ανθρώπων. <br /><br />Την ιδιαίτερη μορφή καταπίεσης που ζουν πρέπει να την βλέπουν όχι σαν εξαίρεση του κανόνα αλλά σαν επιβεβαίωση του. <br /><br />Αν οι γκέι ζητούν την εξίσωση τους με τους στρέιτ εντός των πλαισίων του κράτους σημαίνει ότι αναγνωρίζουν το κράτος άρα και το καθεστώς γενικής δουλείας. Γιατί λοιπόν τότε δεν μένουν ευχαριστημένοι με τον δικό τους ζυγό αφού πρόθυμα δέχονται τον γενικό; Γιατί θα πρέπει ο στρέιτ να ενδιαφερθεί για την απελευθέρωση του γκέι αφού ο γκέι δεν ενδιαφέρεται για την απελευθέρωση των ανθρώπων συνολικά;<br /><br />Το κράτος δεν μπορεί να αναγνωρίζει παρά προνόμια. Μέσα σε αυτό το κράτος ο γκέι μπορεί να διεκδικήσει το προνόμιο να είναι γκέι. Το κράτος δεν μπορεί να συμπεριφερθεί στον γκέι παρά σαν κράτος, δηλαδή να του παραχωρήσει ως προνόμιο το δικαίωμα να απομονώνεται από την υπόλοιπη κοινωνία και συγχρόνως να υποβάλλεται στην καταπίεση των υπόλοιπων ξεχωριστών σφαιρών. Ο γκέι νοιώθει αυτήν την καταπίεση τόσο πιο έντονα όσο περισσότερο βρίσκεται σε αντίθεση με την κρατούσα σεξουαλικότητα.<br /> <br />Αλλά και ο ίδιος ο γκέι δεν μπορεί να φερθεί προς το κράτος παρά ως γκέι. Θεωρεί δικαίωμα του να ξεχωρίζει τον εαυτό του από την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Βλέπει τον εαυτό του ως μέλος της γκέι κοινότητας και την γκέι κοινότητα ως ξεχωριστή κοινότητα. <br /><br />Πως μπορεί λοιπόν να λυθεί το ζήτημα των γκέι; Η θέση ενός προβλήματος περιέχει την λύση του. Το να ασκείς κριτική σε ένα τέτοιο ζήτημα είναι σαν να δίνεις σε αυτό μια απάντηση. <br /><br />Η πιο άκαμπτη μορφή αντίθεσης μεταξύ γκέι και στρέιτ είναι η αντίθεση των σεξουαλικών προτιμήσεων. Πως λύνει λοιπόν κανείς μια αντίφαση; Καθιστώντας την αδύνατη. Και ο μόνος τρόπος να καταστήσει κανείς αδύνατη μια αντίφαση σεξουαλικών προτιμήσεων δεν είναι κάνοντας την σημαία αλλά καταργώντας την έννοια των σεξουαλικών προτιμήσεων ή περιορίζοντας σε ένα επίπεδο μη οριακό. Σε ένα επίπεδο που δεν θα μπορεί να γίνει κανένας κοινωνικός διαχωρισμός με βάση αυτήν την προτίμηση όπως ακριβώς δεν γίνεται με οποιαδήποτε σεξουαλική ιδιαίτερη προτίμηση.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8437703036953685932-4620670080498483918?l=exnegativo.blogspot.com' alt='' /></div>A.C.Bogomolovhttp://www.blogger.com/profile/17986314612096774242noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8437703036953685932.post-88833270257216808082008-10-25T04:56:00.000-07:002008-10-25T05:12:52.710-07:00Το παρακάτω κείμενο ξεκίνησε να γράφεται με δυο σκοπούς. Πρώτον το να αναδειχτούν κάποιες ενέργειες σαμποτάζ που βρέθηκαν στο http://halastor.blogspot.com/2008/01/blog-post_14.html και είχαν κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον είτε στο επίπεδο της επιλογής στόχου είτε στο επίπεδο του λόγου που τις συνόδευε. Δεύτερον το να διατυπωθούν κάποιες σκέψεις σχετικά με ζητήματα της καθημερινότητας αλλά και του σαμποτάζ που θα ήταν μάλλον αδύνατο να διατυπωθούν σε ένα θεωρητικό κείμενο. Η επιλογή των ενεργειών έγινε επίσης με κριτήριο την εξυπηρέτηση της πλοκής και δεν τηρήθηκε η χρονολογική σειρά που αυτές έλαβαν χώρα. Οι άνθρωποι που στην πραγματικότητα “κρύβονται” πίσω απ αυτές τις ενέργειες ας δείξουν την κατανόηση τους για αυτήν την ιδιότυπη “κλοπή” πνευματικών δικαιωμάτων… <br /><br /><br />Πρώτο μέρος:<br /><br />Τρεις η ώρα το μεσημέρι στην Εγνατία. Ιούνης. Τον καθαρό ιδρώτα μετά το πρωινό μπάνιο έχει αντικαταστήσει το πέμπτο κύμα που τον κάνει να κολλάει. Στην πραγματικότητα η αίσθηση της βρωμιάς είχε αρχίσει από την στιγμή που μπήκε στο γεμάτο ιδρωμένους ανθρώπους λεωφορείο. Έψαχνε να ακουμπήσει τουλάχιστον σε μια κοπέλα παρά σε κάποιον άπλυτο μεσήλικα ή γέρο. Όσο να’ ναι είχε ξανανταλλάξει με ευχαρίστηση ιδρώτες με διάφορες κοπέλες…<br /><br />Τα συναισθήματα που ένοιωθε τώρα όμως ήταν εντελώς διαφορετικά αυτών που ένοιωθε στο λεωφορείο. Εκεί σιχαινόταν τους ανθρώπους, συνήθως εργαζόμενους, μα μοιραζόταν μαζί τους την ίδια αγανάκτηση για τα μέσα μαζικής μεταφοράς όχι όμως με την μικροαστική έννοια όπως αυτοί. Είχε την ίδια απορία με αυτούς. Γιατί δεν βάζουν παραπάνω λεωφορεία; Όχι όμως με το ίδιο σκεπτικό. Δεν αναρωτιόταν με εκείνο το τίμιο ύφος για το πού πηγαίνουν οι φόροι του αλλά αναρωτιόταν για το πόσο λούμπεν είναι η ελληνική αστική τάξη που δεν φροντίζει οι προλετάριοι να μην εκνευρίζονται πριν καλά καλά πάνε στην δουλειά τους.<br /><br />Τώρα στην Εγνατία μήνα Ιούνη και αφού κόντευε να τελειώσει και το τελευταίο οικοδομικό τετράγωνο που έπρεπε να μοιράσει διαφημιστικά φυλλάδια πόρτα-πόρτα η αγανάκτηση του είχε καθαρά ταξικό χαρακτήρα. Ένοιωθε, σε πολύ μικρότερο βαθμό βέβαια, τα συναισθήματα που νοιώθει κάποιος που έχει παίξει τζόκερ, έχει πετύχει όλους τους αριθμούς αλλά έχει ξεχάσει να πάει το δελτίο στο πρακτορείο. Ένα συναίσθημα που σε κάνει να θες να χτυπάς το πόδι σου έντονα και πολλές φορές κάτω μαζί με πιεστικό κράτημα του μετώπου, παράλληλο ελαφρύ βούρκωμα των ματιών και μια αίσθηση ανικανοποίητου. Κάτι σαν απελπισία. Αυτό το συναίσθημα πήγαζε από το γεγονός ότι για να τον πάρουν σε αυτήν την άθλια και άχαρη δουλειά για τρία ευρό την ώρα έπρεπε να δηλώσει, και ας ήταν ψέμα, ότι είχε προϋπηρεσία! <br /><br />Ήταν όμως σχεδόν αδύνατο να περιορίσει το μίσος του μόνο προς τα αφεντικά του όσο έβλεπε τους συναδέλφους του να δουλεύουν με τόσο ζήλο για να μην χάσουν την δουλειά τους και γιατί πίστευαν ότι “όταν δουλεύουμε δουλεύουμε”. Ούτε μπορούσε να μην στραφεί και προς αυτό που λέμε “κοινωνία” αφού είχε στους κόλπους της κάτι αγάμητους που τον έδιωχναν βρίζοντας τον και σπρώχνοντας τον από την πολυκατοικία τους γιατί τους την λέρωνε με τα φυλλάδια και έτσι έπρεπε να πληρώνουν καθαρίστρια! <br /><br />Είχε αρχίσει να πιστεύει ότι τα σχέδια του, να τελειώσει την σχολή του και να αφομοιωθεί από το σύστημα με σχετικά καλούς όρους, δεν θα πραγματοποιούταν ποτέ. Όχι επειδή το σύστημα δεν θα τον ήθελε. Το σύστημα δεν μπορεί να κάνει αλλιώς αφού έχει φτάσει σε τέτοιο βαθμό επιβολής πάνω στους υπηκόους του που τους έχει κάνει ανίκανους να μπορούν να το υπηρετήσουν. Οι μόνοι άνθρωποι που είναι ικανοί να το στελεχώσουν βρίσκονται κυρίως ανάμεσα σε αυτούς που το έχουν αμφισβητήσει. Η ιστορία έχει χιλιάδες τέτοια παραδείγματα. Θα μπορούσε όποτε ήθελε να πάρει μια τέτοια θέση, ήταν ένα δίλημμα που τον ταλάνιζε από τα εφηβικά του χρόνια. Με αυτά που έβλεπε όμως για ακόμα μια φορά θα τον κέρδιζε το μίσος ενάντια στο σύστημα.<br /><br />Καθώς μοίραζε μηχανικά τα φυλλάδια κατεβαίνοντας έναν-έναν τους ορόφους των πολυκατοικιών και αφού υποκρινόταν – ακόμα και στον εαυτό του για να είναι πειστικός σε περίπτωση που τον καταλάβουν – ότι δεν είδε μια είσοδο ή ότι ο πιο πάνω όροφος της πολυκατοικίας δεν είναι ο έκτος όπως δείχνουν τα κουμπιά του ασανσέρ αλλά ο τέταρτος έκανε τις πιο άγριες σκέψεις. Την φαντασίωση του, σχεδόν ερωτική λόγο του προσωπικού της χαρακτήρα, να ξεκοιλιάζει το αφεντικό του διαδέχθηκε μια πιο “κινηματική”. Μέχρι να κατεβεί τους τέσσερις ορόφους είχε κάψει στην φαντασία του την μισή σκατούπολη.<br /><br />Ήξερε ότι αν μοιραζόταν αυτές τις σκέψεις του με οποιονδήποτε εκτός από τους φίλους του θα τον συμβούλευε απλώς να αλλάξει δουλειά ή να κάνει υπομονή μέχρι να βρει κάτι που να τον “γεμίζει”. Παρότι δεν ένιωθε ότι έχει κάποιο κενό, ή τουλάχιστον κάποιο κενό που να μπορεί να το “γεμίσει” η οποιαδήποτε δουλειά, δεν το απέκλειε ακόμα ως μελλοντικό ενδεχόμενο. Αυτό που απέκλειε σίγουρα ήταν το να αλλάξει άμεσα δουλειά αφού ήθελε να δουλεύει λίγες ώρες και με ελαστικό ωράριο και άλλες τέτοιες δουλειές δεν υπήρχαν.<br /><br />Δηλαδή υπήρχαν αλλά δεν μπορούσε να τις κάνει αυτός. Για παράδειγμα είχε δουλέψει delivery σχεδόν στα μισά μαγαζιά της πόλης και από όλα είχε φύγει μαλωμένος. Στο τελευταίο δε, που είχε δώσει ψεύτικα στοιχεία είχε πάρει και το ταμείο φεύγοντας. Πήγε την τελευταία παραγγελία και δεν επέστρεψε ποτέ με αποτέλεσμα να είναι κατά 400 ευρώ πλουσιότερος αλλά και επικηρυγμένος στον κλάδο. Δεν ήταν μόνο που το εύσωμο και με τρίχες στον σβέρκο αφεντικό του που δεν έπρεπε ποτέ να τον συναντήσει αλλά ούτε οι αλβανοί συνάδελφοί του έπρεπε. Αυτοί οι άνθρωποι αδυνατούσαν να καταλάβουν ότι είχαμε καπιταλισμό και ότι αφέντες και υποτελείς ήταν κατά κάποιον τρόπο μια οικογένεια μόνο κάποιες περιόδους του μεσαίωνα! Πραγματικά δεν μπορούσε να καταλάβει πως αυτός ο κατατρεγμένος από τα ελληνικά αφεντικά λαός ταυτίζονταν τόσο πολύ μαζί τους. <br /><br />Σερβιτόρος επίσης δεν μπορούσε να δουλέψει επειδή δεν μπορούσε να βρει ισορροπία με τον δίσκο πράμα που τον έκανε να απορεί αφού ακόμα και μια φίλη του, η πιο άγαρμπη κοπέλα των αιώνων, τα κατάφερνε μια χαρά. <br /><br />Είχε σκεφτεί να γίνει μπάρμαν για να πίνει τζάμπα και να βρίσκει και καμιά γκόμενα αλλά όλοι μα όλοι ήθελαν προϋπηρεσία για να τον πάρουν στην δούλεψη τους πράμα που του γεννούσε το πολύ τετριμμένο και βαρετό ερώτημα. Ήξερε πόσο βαρετό ήταν όχι μόνο να αναρωτιέται φωναχτά αλλά ακόμα και να το σκέφτεται. Όταν όμως το ζούσε κόντευε να σκάσει. Πως θα βρει κάποιος προϋπηρεσία αφού κανείς δεν σε παίρνει αν δεν την έχεις και αφού για να την βρεις πρέπει πρώτα να σε πάρει κάποιος;<br /><br />Ήταν μάλλον καταδικασμένος να κάτσει σε αυτήν την δουλειά και να φαντάζεται ότι κάθε βράδυ καίει την πόλη. Ή μάλλον όχι! Θα μπορούσε τελικά να κάτσει σε αυτήν την δουλειά αλλά κάθε βράδυ να καίει την πόλη! <br /><br />Χειμώνας 2005 και το Παρίσι φλέγεται από τους μετανάστες δεύτερης γενιάς. Ταραχές που δεν αφήνουν κανέναν ασυγκίνητο. Ούτε αυτόν. Πρέπει κάτι να κάνει. Πρέπει τουλάχιστον να γίνει κοινωνός αυτής της εξέγερσης. Βρίσκει ένα γαλλικό σούπερ μάρκετ με μια σχεδόν κρυμμένη πίσω είσοδο και κάνει μια βόλτα για να δει πως είναι η κίνηση τα βράδια. Νέκρα. Θα μπορούσε να το κάνει εκείνη την στιγμή αν είχε τα υλικά. Δεν είναι τόσο τρομερό τελικά όσο όταν ακούει παρόμοια περιστατικά στις ειδήσεις.<br /><br />Το άλλο βράδυ με μια τσάντα γεμάτη με ένα μπετόνι βενζίνη με τέσσερα γκαζάκια κολλημένα με την βοήθεια χαρτοταινίας και τέσσερα κεράκια γενεθλίων κολλημένα πάλι με χαρτοταινία σε ύψος τέτοιο που δυο λεπτά μετά το άναμμα τους να έρθουν σε επαφή με το μπετόνι και την βενζίνη. Ήταν χειμώνας και ήταν εύκολο να τα αγοράσει χωρίς να τα ακουμπήσει αφού φορούσε γάντια. Και όταν τα συναρμολογούσε φρόντισε να φοράει γάντια. Δεν θα του ήταν καθόλου ευχάριστο να είχε η αστυνομία τα δακτυλικά του αποτυπώματα. Τα βγάζει με νευρικές κινήσεις από την τσάντα και τα αφήνει στην πίσω πόρτα του γαλλικού σούπερ μάρκετ, αμέσως μετά βγάζει τον αναπτήρα του που φρόντισε να μην είναι διαφημιστικός του Hondos Center γιατί μια αρχαία παράδοση έλεγε ότι ήταν γρουσουζιά. Όχι δεν πίστευε σε αυτά αλλά με την ελευθερία του δεν είναι καλό να παίζει κανείς. Βγάζει τον αναπτήρα λοιπόν, χαμογελάει, λέει ένα ψιθυριστό και ειρωνικό χρόνια πολλά και ανάβει τα κεράκια. Φεύγει βιαστικά και ανακουφισμένα. Μέχρι να βγει στον κεντρικό για να πάρει ταξί έχει ακούσει και τους τέσσερις κρότους. Ένα πολύ ιδιαίτερο συναίσθημα τον πλημμυρίζει. Δεν μπορεί να το προσδιορίσει. Είναι κάτι μεταξύ ανακούφισης που δεν συνελήφθη και περηφάνιας για το πλήγμα που κατάφερε. Είναι σίγουρο ότι δεν θα μπορεί να κοιμηθεί και ζητάει από το ταξί να τον πάει στο κέντρο. Σε ένα μπαρ που πήγαινε δυο χρόνια πριν. Μόνο μετά το δεύτερο ποτό θα χαλαρώσει. Όταν θα πάει σπίτι του θα κάνει τον πιο γλυκό ύπνο που είχε κάνει ως τότε.<br /><br />Το πρωί θα ανοίξει τα μάτια του το ίδιο χαρούμενα και απότομα όπως όταν παιδί έφτανε επιτέλους η μέρα της ολοήμερης σχολικής εκδρομής. Έβαλε αμέσως ειδήσεις. Ήξερε ότι δεν έπρεπε αλλά ένοιωσε πραγματικά περήφανος όταν είδε ότι ήταν το τρίτο θέμα στις ειδήσεις. Ένα δέος τον έπιασε όταν το ρεπορτάζ μιλούσε για “άγνωστους δράστες” που προκάλεσαν ζημιές χιλιάδων ευρώ ενώ στην πραγματικότητα ήταν απλά Αυτός. <br /><br />Παρότι η πράξη και το νόημα της ήταν ξεκάθαρα αφού ένας εμπρησμός γαλλικού στόχου κατά την διάρκεια εξέγερσης στην Γαλλία μιλάει από μόνος του, θεώρησε ότι πρέπει να γίνει ακόμα πιο σαφής τηλεφωνώντας, τηρώντας την παράδοση, στην Ελευθεροτυπία. Αγόρασε μια καινούρια τηλεκάρτα και άρχισε να ψάχνει για κάποιο απομονωμένο καρτοτηλέφωνο. Η αγωνία που ένιωθε πριν κάνει την κλίση ήταν περισσότερη και από αυτήν της προηγούμενης νύχτας. Ένοιωθε σαν τον καλλιτέχνη πριν βγει στην σκηνή. Όχι, δεν ήξερε πως νοιώθει ο καλλιτέχνης πριν βγει στην σκηνή αλλά φανταζόταν όταν το σήκωναν οι καθηγητές στο σχολείο για να πει μάθημα.<br /><br />Αμηχανία. Τουουτ… τουουτ… τουου φασαρία γραφείων και ένα βιαστικό γυναικείο “παρακαλώ” στην άλλη άκρη του τηλεφώνου. Δυο δευτερόλεπτα παύση και η πιο ηλίθια, για εμπρηστή, ερώτηση ακολουθεί: “Ελευθεροτυπία εκεί;” Για να πάρει την ψυχρή απάντηση “ναι”. “Πρόκειται για την χθεσινή εμπρηστική επίθεση σε σούπερ μάρκετ γαλλικών συμφερόντων”. Η φωνή της τηλεφωνήτριας γλυκαίνει, σαν νοσοκόμα που πάει να καθησυχάσει κάποιον ασθενή που συμπάθησε, και ευγενικά του ζητάει να επαναλάβει. Η αγωνία του καλλιτέχνη έχει μετατραπεί σε αγωνία ερωτικής εξομολόγησης. Βαθιά ανάσα για να περιοριστεί το τρεμούλιασμα της φωνής. “Ο εμπρησμός” συνεχίζει λίγο πιο αποφασιστικά “χθες το βράδυ σε σούπερ μάρκετ γαλλικών συμφερόντων έγινε σε ένδειξη αλληλεγγύης…” η κοπέλα τον διακόπτει “μισό λεπτό να προλάβω” και συνεχίζει μουρμουριστά να επαναλαμβάνει περιμένοντας την επιβεβαίωση “σε ένδειξη αλληλεγγύης… ναι” άλλη μια βαθιά ανάσα “στους εξεγερμένους μετανάστες του Παρισιού” η κοπέλα επαναλαμβάνει την διαδικασία επιβεβαίωσης μέσω του μουρμουρητού της και συνεχίζει “αυτό;” “ναι, αυτό ευχαριστώ” απαντάει για να ξαναλάβει ένα ευγενικό “τίποτα”. Πάλι καλά που δεν είπε “όχι, εμείς ευχαριστούμε” σκέφτηκε. Τι θα πει “ευχαριστώ”; Δεν είχε πάρει για να παραγγείλει πίτσα. Ήταν όμως τόσο γοητευτική η αλλαγή στον τόνο της φωνή της που ήθελε να είναι ευγενικός. Ήταν πολύ εξυπηρετική. Δεν ήθελε να χάσει λέξη. Άραγε πώς να τον φανταζόταν αυτή; Διέλυσε την τηλεκάρτα και άρχισε να περπατάει σκεφτόμενος την.<br /> <br />Δεύτερο μέρος:<br /> <br />Είχαν περάσει μερικοί μήνες. Την φωνή της κοπέλας την είχε σχεδόν ξεχάσει. Η καινούρια του δουλεία δεν του άφηνε περιθώρια παρά για μια σκέψη. Μια σκέψη που επαναλαμβανόταν ρυθμικά και συνόδευε τις κινήσεις που έκανε μηχανικά βαζοβγάζοντας, για δέκα ή και έντεκα ώρες το βράδυ υπό τον ήχο λαϊκοπόπ τραγουδιών, το καλάθι με τα ποτήρια στο πλυντήριο πιάτων: “μας χρειάζονται δυο χρόνια διακοπές… ή καλύτερα να τους κάνουμε ένα γερό ντου!” που είχε ακούσει πριν μερικά χρόνια ως επίλογο σε μια ηχητική ανάλυση της τότε επικαιρότητας. <br /><br />Είχε πιάσει δουλειά σε κάτι μεταξύ μπαρ και σκυλάδικου ως λαντζιέρης με καλά λεφτά αλλά ανυπόφορες συνθήκες. Δεν ήταν τόσο η εξοντωτικοί ρυθμοί της δουλειάς ούτε οι πολλές ώρες αφού έτσι κι αλλιώς αν είναι να δουλέψεις, είτε τέσσερις είτε δεκατέσσερις ώρες, η μέρα πάει εκ των πραγμάτων χαμένη και μόνο στην ιδέα. Δεν ήταν καν η τύπου εργοστασίου Φορντ μονοτονία της δουλειάς: επί έντεκα ώρες γέμιζε το πλυντήριο με ποτήρια, το έκλεινε, πατούσε το κουμπί για να ξεκινήσει, όσο έπλενε το πρώτο πλυντήριο επαναλάμβανε την ίδια διαδικασία με το δεύτερο και μόλις τελείωνε η πλύση με το πρώτο, έβαζε τα πλυμένα ποτήρια στις μπασκέτες και μετά επαναλάμβανε με τα ποτήρια του δεύτερου. Πάνω από διακόσιες φορές το βράδυ. Το πιο δύσκολο κομμάτι όμως, το οποίο έδινε και κάποιο ενδιαφέρον στην δουλειά του, ήταν να κάνει τόσο γρήγορα ώστε να μην καλυφθεί ο πάγκος από ποτήρια ώστε να έχουν οι σερβιτόροι χώρο για να ακουμπάνε τα καινούρια άπλυτα ποτήρια. Αυτός ο στόχος έπρεπε να εναρμονιστεί με τον στόχο που είχε ως συνειδητοποιημένος εργαζόμενος, να λουφάρει δηλαδή όσο πιο πολύ γίνεται. Πράμα αδύνατο! <br /><br />Το χειρότερο από όλα ήταν οι άνθρωποι που δούλευαν εκεί. Άνθρωποι που μέχρι τότε πίστευε ότι δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα παρά μόνο στα δελτία ειδήσεων του Star Channel. Από τον τελευταίο πελάτη μέχρι τους σερβιτόρους και τους υπεύθυνους όλοι αντλούσαν μια ανεξήγητη αυτοπεποίθηση από μόνο το γεγονός ότι βρισκόταν σε εκείνο το μαγαζί. Ο παράξενος σε αυτό το νέο σύμπαν που άνοιγε μπρος τα μάτια του ήταν αυτός. Η αλήθεια είναι ότι αν τον γνώριζαν πραγματικά θα ξαφνιαζόταν και αυτοί το ίδιο. Για αυτούς τέτοια άτομα υπάρχουν μόνο στο αστυνομικό ρεπορτάζ του Alter.<br /><br />Σε αυτήν την δουλειά οι αισθήσεις σχεδόν χάνονταν. Ήταν τέτοια η σωματική και ψυχική πίεση που στο τέλος κάθε βάρδιας έπινε τρία ουίσκι σε δεκαπέντε λεπτά και δεν ένοιωθε καν ζαλισμένος παρά μόνο άρχιζε να νοιώθει λίγο άνθρωπος. Ο οργανισμός του ρουφούσε τα τρία ποτήρια αλκοόλ όπως ένα ξερό χωράφι τραβάει τρία ποτήρια νερό.<br />Η φράση με τα δυο χρόνια διακοπές και το ντου είχε πραγματικά σφηνωθεί στο κεφάλι του. Την άκουγε μέσα του πιο δυνατά από το τελευταίο σουξέ του Χατζηγιάννη που έπαιζε παράλληλα. Το ρεφρέν “χέρια ψηλά…” οδηγούσε την σκέψη του σε άλλος συνειρμούς και σε άλλες φαντασιώσεις.<br /><br />16.1.2006 και το πρώτο θέμα των ειδήσεων μονοπωλεί μια εικόνα. Ένας νεαρός πεσμένος στην άσφαλτο δεμένος πισθάγκωνα με χειροπέδες. Από τις συσπάσεις του προσώπου του είναι φανερό ότι είναι τραυματίας. Δίπλα του ένα όπλο και μια τσάντα. Έπεσε από τα πυρά της αστυνομίας επειδή αποφάσισε να μην προσφέρει την εργατική του δύναμη για να κερδίσει τα μέσα της συντήρησης του. Ήταν ληστής.<br /><br />Αυτό όμως που έκανε την υπόθεση πραγματικά ξεχωριστή είναι ότι μαζί με τους τρεις φίλους του αποφάσισαν να υπερασπιστούν την ελευθερία τους μέχρι σχεδόν τις πιο ακραίες συνέπειες αυτής της επιλογής. Αποτέλεσμα: μια σφαίρα καρφωμένη στην κοιλιά του διώκτη τους ενώ μετά την άνιση μάχη που ακολούθησε με άλλος δυο ένστολους και ένοπλους αυστραλοπίθηκους τρεις σφαίρες βρίσκουν τον Γιάννη Δημητράκη που τα Μ.Μ.Ε δεν θα παραλείψουν να τονίσουν ότι είναι αναρχικός.<br /><br />Άξιζε άραγε αυτή η επιλογή τον κόπο; Ή μήπως είναι προτιμότερο να πεθαίνει κανείς κάνοντας το ένα τρίτο της ημέρας κάτι τελείως ξένο με τον εαυτό του ανταλλάσσοντας το με ψίχουλα και σκεφτόμενος το τα άλλα δυο τρίτα της ημέρας; Στην μια περίπτωση μιλάμε για έναν βέβαιο και εθελούσιο θάνατο ενώ στην άλλη για μια άτυχη στιγμή.<br />Η σκέψη αυτή δεν τον άφηνε ήσυχο. Το μόνο που μπορούσε να κάνει προς το παρόν ήταν να στείλει ένα μήνυμα συμπαράστασης σε αυτόν που επέλεξε τον δεύτερο δρόμο. Να του πει ότι αυτός μπορεί να επιλέγει την “ασφάλεια” της δουλειάς αλλά ότι και παράλληλα είναι διατεθειμένος να ρισκάρει μια φυλάκιση μόνο και μόνο για να εκδηλώσει έμπρακτα την συμφωνία του για αυτήν την πράξη. <br /><br />Δεν πέρασε ένας μήνας και μαζί με πέντε φίλους, ένα σφυρί και μερικές μολότοφ έκαψαν δυο αυτοκίνητα ενός σουηδού διπλωμάτη. Το μήνυμα όμως δεν κατάφερε να το στείλει. Έγινε τέτοια η ταραχή του όταν παίρνοντας τηλέφωνο στην “Ελευθεροτυπία” άκουσε την φωνή της ίδιας κοπέλας που η φωνή του δεν έβγαινε! Έκλεισε το τηλέφωνο πανικόβλητος και απογοητευμένος από τον εαυτό του. Την πράξη την είχε κάνει αλλά αυτή την φορά δεν ήταν ξεκάθαρη. Δυο διπλωματικά αμάξια σίγουρα δεν παραπέμπουν σημειολογικά στην υπόθεση που θέλησε να “συμμετάσχει”. Ήταν σαν να μην είχε γίνει. <br /><br />Τρίτο μέρος:<br /> <br />Οι επόμενες μέρες θα περάσουν με τις φωτιές να διαδέχονται τις εκρήξεις και τανάπαλιν παίρνοντας μια μορφή άτυπου διαγωνισμού μεταξύ των εμπρηστών. Κάθε φορά που πετύχαινε μια επίθεση ήταν σαν ψυχοθεραπεία γι’ αυτόν. <br /><br />Του έφερνε μια πραγματική εφορία όλο αυτό που πίστευε ότι μόνο ο συνδυασμός των θετικών επιπτώσεων όλων των ναρκωτικών μπορεί να πετύχει τα ίδια αποτελέσματα και φυσικά χωρίς χανγκ όβερ. Ένοιωθε σαν πρωτοποριακός καλλιτέχνης ή για την ακρίβεια ότι πραγμάτωνε την μητροπολιτική λαϊκή τέχνη αφού μετέτρεπε με τα υλικά του, που δεν ήταν πινέλα αλλά γκαζάκια και βενζίνη, ότι θεωρούσε ότι έπρεπε να μετατραπεί σε αυτήν την πόλη. Αυτό όμως που τον έκανε να πιστεύει ότι είναι κάτι σημαντικότερο από καλλιτέχνης ήταν ότι τα έργα του δεν μπαίναν σε μουσεία και εκθέσεις αλλά ήταν ζωντανά κομμάτια της πόλης του, ότι σε αντίθεση με τους αστούς καλλιτέχνες αυτός δεν επιθυμούσε να υπάρχει κοινό παρά όλοι να είναι συμμέτοχοι σε αυτό το εγχείρημα και ότι τα έργα του δεν ήταν ακατανόητα αφού ποτέ δεν παρέλειπε να δώσει εξηγήσεις. Μπορεί κάθε φορά που ερχόταν η ώρα να πάρει τηλέφωνο τα πόδια του να έτρεμαν όμως έμαθε με τον καιρό να ελέγχει να μην τρέμει η φωνή του. Η βαρετή διαδικασία της αναζήτησης απόμερου καρτοτηλέφωνου είχε γίνει μια περιπέτεια σκεφτόμενος ότι θα ακούσει την φωνή της. Ήθελε κάποια φορά αν μπορούσε να μην περιοριστεί μόνο στο τυπικό μέρος και να της ανοίξει συζήτηση πράμα δύσκολο δοσμένου του περιορισμένου χρόνου που είχε στην διάθεση του.<br /><br />Ήταν έξι τ’ απόγευμα όταν ξεκίνησε να κάνει μια βόλτα στα προλεταριακά στενά, παράλληλα και κάθετα της πάνω πλευρά της Β. Όλγας. Του έφερναν μια μελαγχολία ιδίως αυτήν την ώρα που σουρούπωνε με αυτόν τον υγρό και μουντό καιρό. Συνήθως όταν περνούσε απ’ αυτά τα δρομάκια σκεφτόταν πως είναι να μένει κανείς σε εκείνα τα καταθλιπτικά ημιυπόγεια διαμερίσματα, προορισμένα λες και ήταν από το 1950 όπου χτίστηκαν να στεγάσουν τους μετανάστες που θα ‘φταναν σχεδόν μισό αιώνα αργότερα.<br /><br />Αυτήν την φορά όμως είχε απορροφηθεί, περπατώντας, από άλλες σκέψεις. Από την σκέψη του κατά πόσο η ληστεία είναι επαναστατική πράξη και το πόσο μπορεί να θεωρείτε απαλλοτρίωση αν τα λεφτά δεν μοιράζονται σε ένα αυτοαποκαλούμενο κίνημα. Καταρχήν του φαινόταν αστείο να πηγαίνουν αναρχικοί ληστές σε στέκια και σε καταλήψεις και να τους δίνουν χαρτζιλίκι για να κάνουν μερεμέτια γιατί προφανώς οι εκφραστές αυτής της άποψης κάτι τέτοιο είχαν στο μυαλό τους όταν μιλούσαν περί μοιρασιάς και περί κινήματος. Όπως θα του φαινόταν αστείο κάποιος να ζητήσει η διαφορά των χρημάτων, από κάποια αύξηση που διεκδικήθηκε από απεργία στην οποία ενδεχομένως να ήταν αλληλέγγυος ή τα λεφτά που θα γλύτωνε απ’ το ενοίκιο κάποιος καταληψίας στον οποίο επίσης ενδεχομένως να ήταν αλληλέγγυος, να διατεθούν στο κίνημα. Ωστόσο στην πιο σοβαρή κριτική που γινόταν, δηλαδή στο κατά πόσο η ληστεία ως πράξη ανήκει στο οπλοστάσιο πρακτικών του αντισυστημικού κινήματος, στάθηκε πιο πολύ ώρα. Το βήμα του γινόταν όλο και πιο γρήγορο συνοδεύοντας τις έντονες σκέψεις που έκανε αναλογιζόμενος την έλλειψη μαρξικής παιδείας στους αντισυστημικους κύκλους. Δεν μπορούσε να καταλάβει πως η πράξη ενός προλετάριου που δρα συνειδητά, έστω και μεμονωμένα, κατά του κράτους δεν γίνεται αυτόματα αποδεκτή από το αντισυστημικό κίνημα. Δεν μπορούσε με τίποτα να χωνέψει ότι η διαλεκτική ενότητα του ατομικού και του συλλογικού δεν ήταν αυτονόητη για όλους. Ότι δεν ήταν αυτονόητο ότι το ατομικό με το συλλογικό δεν αλληλοαποκλείονται αλλά αλληλοσυμπληρώνονται. Δεν μπορούσε να χωρέσει στο μυαλό του πως μια τόσο ευγενική πράξη όπως αυτή της ληστείας που συγχρόνως προκαλεί υλική ζημιά στον εχθρό και παράλληλα απαλλάσσει έναν, έστω έναν, προλετάριο από τον στυγνό εκβιασμό της μισθωτής εργασίας δεν δημιουργεί την άμεση αποδοχή της ως πράξη σε ανθρώπους οι οποίοι τοποθετούν έστω και στα λόγια τον εαυτό τους απέναντι στην αστική δικτατορία. Θεωρούσε πως ο ληστής ενσαρκώνει το αρχετυπικό του ανθρώπου του πρωτόγονου κομμουνισμού όπου το παιχνίδι, το κυνήγι, η περιπέτεια, η μάθηση, η εύρεση των μέσων της ύπαρξης δεν είχαν ακόμα διασπαστεί σε ξεχωριστές σφαίρες της καθημερινότητας και της ύπαρξης και ότι η ζωή που κάνει κατά κάποιον τρόπο αντανακλά την ζωή στην κομμουνιστική κοινωνία.<br /><br />Τις σκέψεις του αυτές θα διακόψει ένα φορτηγάκι της groop 4 που του έκλεισε τον δρόμο. Ήταν ένα φορτηγάκι από αυτά που χρησιμοποιούν στις χρηματαποστολές που μόλις το είδε να παρκάρει μπροστά του δεν μπόρεσε να συγκρατήσει το ειρωνικό του μειδίαμα. Ήταν αλήθεια ότι το πόση ώρα θα ήταν παρκαρισμένο εκεί και το αν θα ξανακυκλοφορούσε σύντομα, εξαρτιόταν πλέον από Αυτόν! Έπρεπε να βιαστεί να προλάβει ανοιχτά τα σούπερ μάρκετ για να προμηθευτεί τα υλικά του και άρχιζε να κατηφορίζει βιαστικά. Το πιο βαρετό απ’ όλα ήταν ότι έπρεπε να προμηθευτεί τα υλικά του από διαφορετικά σούπερ μάρκετ ώστε να μην κινήσει υποψίες.<br /><br />Ενώ η πρώτη σκέψη του ήταν να αφιερώσει την πράξη του στον Γ. Δημητράκη, συνεχίζοντας τις προηγούμενες σκέψεις του άλλαξε γνώμη. Το γεγονός ότι ήταν αναρχικός δεν έπρεπε παρά να αποτελεί μόνο την αφετηρία για μια σειρά συζητήσεων και ενεργειών γύρω από το ζήτημα της ληστείας ώστε να γίνει έστω και θεωρητικά πραγματικότητα η “ευχή” του Νετσάγιεφ για την ένωση των επαναστατών με τον κόσμο των ληστών. Αυτό το πραγματικά συναρπαστικό περιβάλλον όπως έλεγε… Η αλληλεγγύη των αναρχικών δεν θα έπρεπε να λειτουργεί όπως η αλληλεγγύη των διάφορων ομάδων εναλλακτικής θρησκευτικότητας ούτε όπως αυτή κάθε είδους μαφίας. Δεν θα έπρεπε δηλαδή να έχει “κλικαδόρικα” χαρακτηριστικά αλλά να απλώνεται σε κάθε κομμάτι της κοινωνίας που προσπαθεί να πάρει την ζωή του στα χέρια του. Μια σειρά από ανθρώπους, ξεκινώντας από τους αδελφούς Παλαιοκώστα, τον Σορίν Ματέι, τον Χάρη Τεμπερεκίδη και τον Κώστα Πάσσαρη και φτάνοντας μέχρι ανθρώπους που δεν είχαν την ατυχία να γίνουν γνωστοί, ανήκαν κατά την γνώμη του σε αυτό το μέρος της κοινωνίας. Δεν μπορούσε φυσικά να βρει κανέναν καλύτερο τρόπο από τον πιο ηχηρό για να δημοσιοποιήσει αυτήν του την σκέψη.<br /><br />Μετά τον βραδινό του περίπατο που για ακόμα μια φορά πότισε τα ρούχα του με το άρωμα της φωτιάς είχε έρθει η ώρα για το μεσημεριανό “δελτίο τύπου”. Έπρεπε να βιαστεί για να μην την ξαναπατήσει αφού η βάρδια των τηλεφωνητών αλλάζει στις τρεις το μεσημέρι και δεν ήθελε να ακούσει, όπως μια προηγούμενη φορά, εκείνη την αντισεξουαλική αντρική φωνή. Σηκώνει τ’ ακουστικό, πληκτρολογεί τον αριθμό που πια είχε μάθει απ’ έξω και γυρίζει πλάτη στο καντράν ώστε να έχει τον έλεγχο των περαστικών. Στα δυο χτυπήματα το σηκώνει Eκείνη και χωρίς να διστάσει την χαιρετάει με μεγάλη οικειότητα. Του ανταποδίδει με ένα φιλικά ειρωνικό τρόπο που του ‘ρχεται να μπει μέσα στο ακουστικό και να την φιλήσει. Ο τρόπος της είναι σαν δασκάλα που έχει αδυναμία στον πιο άταχτο μαθητή της και κατά βάθος της αρέσουν οι σκανδαλιές του ενώ αυτός προσπαθεί να διαβάσει το μικρό του κείμενο χωρίς να χαλάσει την ατμόσφαιρα που έχει δημιουργηθεί: “Οι σαμποτέρ του μεσονυχτίου προτιμούμε τα βανάκια της χρηματαποστολής groop 4 να πέφτουν πρώτα στα χέρια των ληστών και μετά των εμπρηστών. Με το μίσος σας να μας τρέφει και με την οργή να μας δυναμώνει προτείνουμε τους όρους της καταστροφής και της απαλλοτρίωσης ως βίωμα για την άμεση απελευθέρωση της καθημερινής μιζέριας και ρουτίνας. Εμείς οι φτωχοί, με τα πλούσια όνειρα γεμάτα φωτιά, θα τιμούμε για πάντα το λήσταρχο Χάρη Τεμπερεκίδη. Λευτεριά στον Κώστα Πάσσαρη. Λευτεριά σε όλους”. Την ρωτάει την γνώμη της και μετά από κάποια δευτερόλεπτα παύσης που του φάνηκαν τουλάχιστον λεπτό του ζητάει να συναντηθούν για να του πει από κοντά. Στο άκουσμα αυτής της αναπάντεχης πρότασης τα πόδια του κόπηκαν και τ’ αρχίδια του κρυφτήκαν στην κοιλιά του. <br /><br />Τέταρτο μέρος:<br /> <br />Κατάλαβε πως δεν ήταν μόνο αυτός ερωτευμένος με αυτήν την Φωνή αλλά και η Φωνή ερωτευμένη με Αυτόν. Ήταν η μόνη ευκαιρία να την συναντήσει και θα το έκανε όσο επικίνδυνο και αν ήταν. Οι σαχλαμάρες των ιδεαλιστών, ότι ο έρωτας και η περιέργεια είναι οι κινητήριες δυνάμεις της ιστορίας, έμοιαζε ότι τελικά επιβεβαιώνονται. Όχι δεν πίστευε ότι Αυτός είναι τόσο σημαντικός παράγοντας στην εξέλιξη της Ιστορίας αλλά ότι είναι ένας, έστω ένας, στους τρισεκατομμύρια. Σε κάθε περίπτωση όμως δεν του αρκούσε να την παρατηρεί χωρίς να μπορεί να παρεμβαίνει. Δεν του ήταν αρκετό να είναι απλά ένας παράγοντας όπως το φτερούγισμα της πεταλούδας. Προτιμούσε να είναι ένας ενεργός παράγοντας στην διαμόρφωση της. <br /><br />Συναντήθηκαν σε ένα μπαρ που φαίνεται ότι εκτός από Εκείνη σύχναζαν διάφοροι μεσοαστοί από 30 μέχρι 40 ετών που είχαν κάποιο ενδιαφέρον για την τέχνη και τις εύκολες καλοπληρωμένες δουλειές. Εκείνη μια μάλλον ζωντανή μα σίγουρα κοντή κοπέλα γύρω στα τριάντα με κάποια εμφανή τάση να πειραματίζεται με την εμφάνιση της. Κάπως έτσι την φανταζόταν γι αυτό και αμέσως την αναγνώρισε. Δεν συνέβη όμως το ίδιο και μ αυτήν που περίμενε κάποιον με παλιομοδίτικα ακραία εμφάνιση και αντ αυτού είδε ένα τυπικό δείγμα γόνου μεσοαστικής οικογένειας.<br /><br />Την ολοφάνερη αμηχανία των πρώτων λεπτών ήρθε να διαλύσει, όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, ο σερβιτόρος. Εκείνη παρήγγειλλε ένα τζιν με τόνικ ενώ Αυτός ένα ποτήρι λευκό κρασί. Ήταν σίγουρος ότι Εκείνη θα περίμενε από Αυτόν να παραγγείλει ρετσίνα, ίσως ανακατεμένη με λίγη κόλα όπως συνηθίζουν να κάνουν στους μποέμ κύκλους της Θεσσαλονίκης, αλλά αυτό δεν υπήρχε περίπτωση να γίνει αφού στα 16 του χρόνια είχε κάνει ένα πολύ άσχημο μεθύσι και από τότε δεν μπορούσε ούτε να την μυρίσει. Επίσης δεν ήταν μποέμ και δεν συμπαθούσε καθόλου το ιδεώδες αυτής της ζωής. Για την ακρίβεια το βρισκε κάπως μίζερο άσχετα αν πολλές φορές από οικονομική ανάγκη το ακολουθούσε. Γεγονός ήταν ότι του άρεζε η καλή ποιότητα στο κρασί και στο φαί με την μόνη λεπτομέρεια ότι επιθυμούσε να έχει ο καθένας πρόσβαση σ αυτήν. Στην διάρκεια της νύχτας θα έπινε έξι ποτήρια, κάτι παραπάνω από ένα μπουκάλι, χωρίς ούτε καν να χάσει την άρθρωση του. Δεν του άρεζε που έπινε τόσο και θα προτιμούσε να περιορίζεται μόνο σε γιορτές και ειδικές περιστάσεις αλλά ήταν αδύνατο. Η πόλη και ότι αυτή συνεπάγεται του έκλεβαν σχεδόν όλα τα συναισθήματα και ήταν αδύνατο να τα απαλλοτριώσει χωρίς την βοήθεια ψυχοτρόπων και τα ναρκωτικά τα φοβόταν.<br /><br />Η ερωτική έλξη στην ατμόσφαιρα ήταν ολοφάνερη. Αυτή ελκύονταν από την όρεξη για ζωή, την μαχητικότητα και κάποιο είδος αντικομφορμισμού που έβλεπε σ Αυτόν και προφανώς ήθελε να απομυζήσει, ενώ Αυτός στο γεγονός ότι Εκείνη αποτελούσε το μοναδικό κανάλι επικοινωνίας με αυτό που συνήθιζε να αποκαλεί με κάποιον απαξιωτικό τόνο, “κοινωνία”. <br /><br />Με το αλκοόλ και την συζήτηση άρχισε να γίνεται σαφές ότι στα φοιτητικά της χρόνια είχε περάσει από τους ίδιους κύκλους μ Αυτόν και ότι γι αυτό μπορούσε να έχει μια κάποια άποψη που να αξίζει τον κόπο κανείς να σταθεί παραπάνω από τι οποιοδήποτε άλλο άτομο που νοιώθει ελεύθερο επειδή παρακολουθεί τις εξελίξεις στον ανεξάρτητο κινηματογράφο και περπατάει χωρίς παπούτσια στις διακοπές του.<br /><br />Της φαινόταν πολύ αστείο για παράδειγμα το γεγονός ότι όλοι οι εμπρηστές έπαιρναν τηλέφωνο στην Ελευθεροτυπία, μια αστική αν και σχετικά προοδευτική εφημερίδα, για να μιλήσουν για τις πράξεις τους. Δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί καταδέχονταν ο λόγος τους να διαμεσολαβείτε από το βασικό προπαγανδιστικό μέσω και κυρίαρχο ιδεολογικό εργαλείο αυτού που υποτίθεται ότι εναντίον του πολεμάνε. Και όχι μόνο αυτό αλλά να το διεκδικούν σε τέτοιο βαθμό που πολλές φορές να καθορίζει την ένταση των χτυπημάτων αφού το μέτρο της επιτυχίας θεωρείτε ο αριθμός των στηλών που θα αφιερώσει η εφημερίδα! Συνέχισε λέγοντας του ότι αυτό που αυτοί αποκαλούσαν διάχυτο επαναστατικό αντάρτικο στις μητροπόλεις δεν ήταν παρά μια επίδειξη δύναμης απέναντι στο κράτος με κριτή την Ελευθεροτυπία. Είχε μείνει αποσβολωμένος μ αυτά που άκουγε αλλά τελικά δεν άργησε να απογοητευτεί. Η επόμενη πρόταση της θα έβαζε τα πράματα στην θέση τους αφού άρχισε να λέει τις τριμμένες δικαιολογίες περί της ματαιότητας όλου αυτού και το ανούσιο του να ρισκάρει κανείς την ελευθερία του για κάτι τέτοιο.<br /><br />Ήπιε μια μεγάλη γουλιά και αφού κοίταξε επίμονα για κάποια δευτερόλεπτα το κενό προκειμένου να συγκεντρώσει την σκέψη του άρχισε να της εξηγεί το πώς βλέπει Αυτός τα πράματα. Της εξήγησε ότι ο εμπρησμός ενός στόχου, ενός υλικού στόχου, δεν είναι τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο απ την υλοποίηση της άυλης άρνησης, ότι δηλαδή είναι η πραγματική έκφραση της θεωρητικής αντίθεσης στο υπάρχον. Ότι είναι μια ανάγκη κάποιων ανθρώπων να δείξουν στην πράξη τις εχθρικές τους διαθέσεις απέναντι σ αυτήν την τάξη πραγμάτων. Ότι πέρα όμως απ την υλική διάσταση του θέματος υπάρχει και η συμβολική ή καλύτερα η μυστική με την θεολογική έννοια του όρου που δεν είναι λιγότερο σημαντική. Το ότι κάποιοι άνθρωποι αποφασίζουν να νοιώσουν μαζί την απελευθέρωση που φέρνει ο εμπρησμός, σίγουρα μεγαλύτερη απ αυτήν που μπορεί να νοιώσει κανείς περπατώντας ξιπόλητος στο κάμπινγκ, δημιουργεί δεσμούς που σπάνια συναντώνται στην αστική κοινωνία. Το ότι κάποιος αφιερώνει έναν εμπρησμό σε κάποιον φυλακισμένο, έστω και με διαμεσολαβητή την Ελευθεροτυπία δημιουργεί μια σχέση που είναι αδύνατο να εξηγηθεί. Το ότι σε μια εποχή που έχει διαλυθεί, πέρα από αυτήν που δημιουργεί το θέαμα και το εμπόρευμα, κάθε σχέση και κάθε κοινότητα μεταξύ των ανθρώπων, υπάρχει μια παγκόσμια εμπρηστική που ενώνει μυστικά, και με τις δυο έννοιες του όρου, κάποιες εκατοντάδες ανθρώπων ανά τον κόσμο και ότι αν ο τύπος βοηθάει αυτήν την ένωση το κάνει με τον τρόπο που η εκκλησία βοήθησε κατά τον μεσαίωνα τις αναβαπτιστικές ομάδες οι οποίες σήμαναν την αρχή του τέλους της στην Δύση.<br /><br />Μπορεί τα επιχειρήματα του να μην ήταν ικανά να τις αλλάξουν γνώμη, ήταν όμως σίγουρα ικανά μαζί με την βοήθεια του αλκοόλ να τους οδηγήσουν σπίτι της…<br /> <br />Πέμπτο μέρος:<br /> <br />Το πρωί θα ξυπνήσει δίπλα της ενώ εκείνη ακόμα κοιμάται. Για άλλη μια φορά θα αναρωτηθεί ποιος είναι ο εφευρέτης του μύθου που θέλει τις γυναίκες ιδιαίτερα ελκυστικές όταν κοιμούνται. Πίστευε ότι το να βλέπει μια κοπέλα να βαριανασαίνει έχοντας ανοιχτό το στόμα σαν χάνος και με το σάλιο να σιγοστάζει απ το πλάι είναι ότι πιο αντιερωτικό. Ντρεπόταν να το μοιραστεί με οποιονδήποτε αλλά Αυτός θεωρούσε ότι μια γυναίκα είναι πραγματικά όμορφη μόνο όταν γαμιέται. Είτε επειδή πραγματικά ομορφαίνει είτε επειδή σ εκείνον φαινόταν έτσι.<br /><br />Ήταν Κυριακή και ενώ δεν υπήρχε στην πραγματικότητα κανένας λόγος ήταν η αγαπημένη του μέρα στην εβδομάδα. Όχι απλά δεν υπήρχε κανένας λόγος να είναι η αγαπημένη του αλλά υπήρχαν δεκάδες για να είναι η πιο μισητή. Όσο ήταν μαθητής πέρα του ότι τελείωνε το παρασκευοσάββατο είχε να αντιμετωπίσει και την εξονυχιστική εξέταση των γονιών του στα μαθήματα που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να είχε διαβάσει και που φυσικά ποτέ δεν είχε καταφέρει. Τώρα που είχε μεγαλώσει εκτός από το ότι την άλλη μέρα ξεκινούσε μια εβδομάδα δουλειάς είχε να αντιμετωπίσει και το χειρότερο χανγκ όβερ της έβδομάδας. Ήθελε κάθε φόρα να βρει μια καλύτερη λέξη για να χαρακτηρίσει αυτήν την απαίσια κατάσταση αλλά αδυνατούσε. Η ελληνική γλώσσα σε πείσμα του Μπαμπινιώτη είχε αποδειχτεί ανεπαρκής. <br /><br />Ωστόσο αυτό που σκεφτόταν αυτή την στιγμή ήταν ότι ήθελε να πάει σπίτι του. Δεν ήθελε όταν θα ξυπνούσε να αναγκαστεί να μείνει μαζί της, όχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά, επειδή το πρωί είχε ανάγκη να είναι για κάποια ώρα μόνος. Επίσης έπρεπε να προετοιμαστεί ψυχολογικά για την επόμενη μέρα που θα δούλευε στην καινούργια του δουλειά. Είχε δουλέψει πρώτη φορά εκεί δοκιμαστικά τρεις μέρες πριν. Ενώ θα έπρεπε να ήταν ικανοποιημένος που επιτέλους κατέκτησε το υψηλότερο πόστο της επισφαλούς εργασίας, την θέση του μπάρμαν και μάλιστα του πρωινού, η καφετέρια στην οποία πήγαινε να δουλέψει δεν του το επέτρεπε. Μια φοιτητική καφετέρια η οποία είχε τζίρο 800 ευρώ την μέρα με καφέ που κόστιζε μόλις δυο ευρώ. Πράμα που σήμαινε ότι έπρεπε να φτιάχνει 50 καφέδες την ώρα και να πλένει και τα ποτήρια στο χέρι. Η μόνη στιγμή που ένοιωσε να ξεκουράζεται ήταν όταν σε κάποια στιγμή είχε καταφέρει να μείνει μόλις μια παραγγελία πίσω! Και όλα αυτά για 28 ευρώ μεροκάματο! Απ την πρώτη – δοκιμαστική μέρα που είχε δουλέψει εκεί η μέση του ήταν στα όρια της διάλυσης αλλά δεν είχε άλλη επιλογή αφού τα έξοδα έτρεχαν. Στο βάρος αυτών των σκέψεων την φίλησε στο μάγουλο με προσοχή για να μην την ξυπνήσει και έφυγε βιαστικά.<br /><br />Η επόμενη μέρα θα τον βρει όπως φανταζόταν. Με την καταθλιπτική αίσθηση του πρωινού κάτω απ τα παπλώματα και εκείνο το κρύο που φτάνει ως τα κόκκαλα, όχι επειδή έχει πραγματικά τόσο κρύο αλλά επειδή έτσι γίνεται όταν κάποιος ξυπνάει για να πάει στην δουλειά του. Με βαριά καρδιά θα σηκωθεί γαμοσταυρίζοντας, θα ντυθεί ενώ τα πόδια του τα νοιώθει σαν να έχουν βαρίδια και το στομάχι του σαν να έχει καταπιεί πέτρες και θα πάρει μόνος τον δρόμο για το μαρτύριο του. Στην διαδρομή, για την οποία θα παρακαλάει, δυστυχώς ανεπιτυχώς, να είναι όσο γίνεται μεγαλύτερη, θα συναντήσει έναν μικροπωλητή ο οποίος είχε ρίξει την αξιοπρέπεια του στο σημείο μηδέν παρακαλώντας έναν αποτυχημένο αστυνομικό, έναν αστυνομικό της Δημοτικής Αστυνομίας, έναν δημοτόμπατσο κατά την λαϊκή έκφραση, να του χαρίσει το πρόστιμο. Για τον πρώτο, τον μικροπωλητή ένοιωσε απλά μια απέχθεια ακούγοντας τα, συνοδευόμενα από κολακείες, παρακάλια του. Για τον δημοτόμπατσο όμως δεν ήταν σίγουρος. Δεν ήξερε αν ήταν περιφρόνηση ή μίσος αυτό που ένοιωθε. <br /><br />Οι δημοτόμπατσοι όπως και τα σεκιούριτοι ήταν πραγματικά αξιολύπητοι γιατί ενώ ήθελαν να ασχοληθούν με κάτι τόσο εξευτελιστικό για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, δεν κατάφεραν παρά να παίξουν στην δεύτερη κατηγορία της απόλυτης ποταπότητας. Ήξερε ότι οι κανονικοί μπάτσοι, όσο και αν τους μισούσε, μοιράζονταν μαζί του μια πραγματικότητα που το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας, στο οποίο μέρος ανήκαν και οι δημοτόμπατσοι, στην πραγματικότητα αγνοούσε. Οι κανονικοί μπάτσοι για παράδειγμα ήξεραν τι θα πει κρατητήριο, ήξεραν τι θα πει βιασμός ρωσίδας στο τμήμα, ήξεραν τι θα πει κλοτσοπατινάδα με παράνομο μετανάστη ή ασφυξία σε διαδήλωση. Οι κανονικοί μπάτσοι, όσο γελοίο και αν ήταν το κλαψούρισμα τους, ήξεραν ότι μπορεί να σκοτώσουν κάποιον ή να σκοτωθούν για να έχουν “βρέξει χιονίσει” 800 ευρώ τον μήνα. Έτσι αυτό το βλάχικο ύφος τους αποκτούσε κάποια ελαφρυντικά. Δεν μπορούσε όμως να καταλάβει από πού πήγαζε το ύφος αυτών των μπάτσων δεύτερης διαλογής που το μόνο πράμα για το οποίο ήταν ικανοί ήταν το να κόβουν κλήσεις και φυσικά δεν μπόρεσε να αποφασίσει για το αν τελικά ήταν περιφρόνηση ή μίσος αυτό που ένοιωθε γι αυτούς. <br /><br />Το μόνο που ήξερε με σιγουριά ήταν η ταύτιση που ένοιωσε εκείνη την στιγμή με τους δυο προφυλακισμένους αναρχικούς, Μάριο Τσουραπά και Χρυσόστομο Κοντορεβυθάκη για μια απόπειρα εμπρησμού οχήματος της Δημοτικής Αστυνομίας. Δοσμένου ότι το κλήμα των ημερών ήταν κάπως φορτισμένο αφού πλησίαζε η 17η Νοέμβρη και τον κλεφτοπόλεμο γύρο απ τα πανεπιστήμια είχε αρχίσει να τον θεωρεί ανιαρό αποφάσισε να βάλει το δικό του λουλούδι στους καθιερωμένους εορτασμούς με έναν κάπως πιο ενδιαφέροντα τρόπο.<br />Έφτασε η ώρα να της τηλεφωνήσει και αυτή τη φορά είχε να αντιμετωπίσει και ένα ακόμα πρόβλημα. Την κάπως άκομψη φυγή του απ το σπίτι της λίγες μέρες πριν. Η λύση δόθηκε με κάποιο χιούμορ αφού με του που Αυτή σήκωσε το τηλέφωνο της δήλωσε ότι καταρχήν αναλαμβάνει την ευθύνη για την απότομη φυγή του. Η αλήθεια είναι ότι προσπάθησε να κάνει την θιγμένη αλλά δεν τα κατάφερε γιατί φρόντισε να της δώσει έναν πιο ουσιαστικό λόγο να θυμώσει μαζί του, το ότι κόντεψε να πάθει τενοντίτιδα γράφοντας βιαστικά την μακροσκελή αιτιολόγηση του τελευταίου του κατορθώματος:<br /><br />«Από τη χούντα των συνταγματαρχών στη δημοκρατία των "αντιστασιακών" (όπως οι "βομβιστές" Τζουμάκας, Μπίστης, Σιμήτης και σία), δεν μειώθηκε η ένταση της εκμετάλευσης, δεν κόπασε η βαρβαρότητα της καταστολής. Αντίθετα, έγινε πιο διάχυτη, πιο "αποδοτική"...ΜΑΤ, ΥΜΕΤ, Συνοριοφύλακες, Ζητάδες, Ομάδα "Σ", ΕΚΑΜ, Ασφάλεια Πολιτεύματος, Κρατική Ασφάλεια, Ομάδες Σύλληψης, Ειδικοί Φρουροί, Τ.Ε.Ε.Μ., Δημοτόμπατσοι... Αυτοί οι τελευταίοι, συγκεντρώνουν συχνά τα φώτα της δημοσιότητας για την κοινωνική προσφορά τους: Είτε ως κυνηγοί μεταναστών-μικροπωλητών-αφισοκολλητών, είτε ως έκτακτοι φοροεισπράκτορες κλήσεων για τους οδηγούς, ως ρουφιάνοι για τη γειτονιά, ή τσιράκια της "κανονικής" αστυνομίας, ενσαρκώνουν το σύγχρονο, δημοκρατικό, "φιλικό προς τον πολίτη" πρόσωπο της επιτήρησης και του ελέγχου. Για την συνεισφορά τους στον κρατικό κατασταλτικό μηχανισμό, τους ανταμοίψαμε στις 4:20 της 17ης Νοεμβρίου 2007 με 4 μηχανισμούς αποτελούμενους από γκαζάκια, βενζίνη και τα συναφή... Πιο συγκεκριμένα, για το τμήμα του Ευόσμου, οι εποχούμενες περιπολίες προβλέπεται να μειωθούν μετά τους εμπρησμούς δύο περιπολικών κι ενός ημι-βαν. Όσον αφορά τις ζημιές στην πρόσοψη των γραφείων τους, το νταβατζιλίκι στους καταστηματάρχες μάλλον θα τις καλύψει γρήγορα. Εδώ είμαστε όμως...Η ενέργεια αυτή είναι το δικό μας "λουλουδάκι" για τους εορτασμούς του Πολυτεχνείου. Την αφιερώνουμε στους αγωνιστές Μάριο Τσουραπά και Χρυσόστομο Κοντορεβυθάκη, που βρίσκονται προφυλακισμένοι από τις 6 Μαΐου για απόπειρα εμπρησμού οχήματος της Δημοτικής Αστυνομίας, στο Παλαιό Φάληρο.Τα χαιρετίσματά μας σε όλους τους εισαγγελείς, δικαστές, πρυτάνεις, δημοσιογράφους, και κάθε είδους μπάτσους που στο όνομα μιας δημοκρατικής τάξης και ασφάλειας εφαρμόζουν την προληπτική τρομοκρατία του κράτους, δείχνοντας το δρόμο της φυλακής σε όποιον τολμά να αντιστέκεται, όπως στην περίπτωση των διαδηλώσεων της ΔΕΘ, με την σύλληψη της αναρχικής Χριστίνας Τονίδου μέσα στο ΑΠΘ. Η αλληλεγγύη μας είναι δεδομένη. <br />ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΥΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ <br /><br />Μικρή ομάδα από διαταραγμένα κυρίως άτομα, που εκτρέπονται ανενόχλητα σε έκνομες πράξεις, προκαλώντας καταστροφές σε δημόσιες και ιδιωτικές περιουσίες»<br /> <br />Έκτο μέρος:<br /> <br />Τον επόμενο καιρό θα βρίσκονται όλο και πιο συχνά μοιράζοντας τις μέρες του σε αλκοόλ, σεξ, εμπρησμούς και συζητήσεις μαζί της γύρω από τα τρία αυτά θέματα. Είχε καταφέρει με κάτι μικροκομπίνες να πάρει ένα επίδομα της Ε.Ε. και έτσι δεν χρειαζόταν να δουλεύει. Η μεγαλύτερη απορία που του είχε δημιουργηθεί τώρα ήταν αν το σεξ ή οι εμπρησμοί του έφερναν μεγαλύτερη ευτυχία. Η αλήθεια ήταν ότι μετά από κάθε επιτυχημένο εμπρησμό η σεξουαλική του διάθεση έπεφτε κατακόρυφα. Ο ήχος του κρότου που ακουγόταν στο βάθος των στενών δρόμων της πόλης μπορούσε άνετα να συγκριθεί, στην ένταση και το ηδονικό ρίγος που του προκαλούσε, με εκείνο το μαγικό δευτερόλεπτο της εκσπερμάτωσης. Εκείνη δεν θα χάσει φυσικά την ευκαιρία να κάνει μικροαστικά αστειάκια για το πόσο αντιερωτική είναι η επανάσταση παίρνοντας συνεχώς την χαριτωμένη απάντηση ότι άλλο πράμα είναι να κάνεις επανάσταση και άλλο να γυρίζεις τσόντα.<br /><br />Οι συζητήσεις τους όλο αυτό το διάστημα θα τον βοηθούσαν στο να βάλει σε τάξη κάποιες σκέψεις του σχετικά με το θέμα του σαμποτάζ και τον ρόλο των αναρχικών στην κοινωνία. Αυτή είχε κάποιες ενδιαφέρουσες απόψεις σχετικά με το πόσο αποκομμένος είναι στην πραγματικότητα ένας εμπρηστής από την κοινωνία και πως αυτό που στην ουσία κάνει είναι το να ζητάει μια απελευθέρωση όχι για όλη την κοινωνία αλλά για έναν κύκλο ανθρώπων στον οποίο ανήκει, όπως περίπου κάνουν και οι γκέι! Πίστευε ότι ξεχωρίζει από την κοινωνία με το να γίνεται ειδικός της επανάστασης όπως ξεχωρίζει ο καλλιτέχνης με το να γίνεται ειδικός της τέχνης και ότι αυτό έχει ως αποτέλεσμα να γίνεται η επανάσταση για την κοινωνία μια ξεχωριστή σφαίρα όπως ακριβώς και η τέχνη. Του έλεγε επίσης πως σκοπός του εμπρηστή δεν πρέπει να είναι ο διαχωρισμός του απ τη κοινωνία αλλά η ένωση μαζί της. Ότι ακόμα πιο σημαντικό από την ένταση του σαμποτάζ είναι η διάδοση του.<br /><br />Αλλά την ένωση με ποιά “κοινωνία” εννοούσε; Εκείνης που θεωρεί ήρωα έναν φορτηγατζή που χωρίς να έχει κανέναν λόγο συνέλαβε τον Γιώργο Βούτση-Βογιατζή μετά από ένοπλη ληστεία στην Εθνική τράπεζα του Γκύζη; Εκείνης που δέχεται στους κόλπους της αδιαμαρτύρητα τον μαγαζάτορα που αφαίρεσε τα κλειδιά από την μοτοσικλέτα διαφυγής που είχαν δυο αδέλφια που λήστεψαν το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο στην πλατεία Αττικής με αποτέλεσμα ο ένας να πέσει νεκρός πάνω στην μάχη που ακολούθησε; Το μόνο φάντασμα που τον 21ο αιώνα πλανιόταν πάνω από τον Δυτικό κόσμο έμοιαζε πως ήταν αυτό της ολοκληρωτικής κοινωνικής σύγχυσης. Με αυτήν την κοινωνία δεν επιθυμούσε καμιά ένωση. Σ αυτήν την κοινωνία προτιμούσε να είναι καλλιτέχνης, ποιητής για παράδειγμα, ποιητής όπως τα μέλη του Ιδρύματος “Ζυλ Μπονό” που έκαναν δυο αξιόλογες ποιητικές απόπειρες σε τετελεσμένους εμπρησμούς.<br /><br />Στις 18 Οκτωβρίου του 2007 <br />«Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΘΑ ΠΕΣΕΙ. ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΜΕ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ. <br />Αιώνια νιότη/νυχτερινή συντροφιά μου/το ξέρουμε πια κι οι δυο καλά/πως δυο εκρήξεις σαν τις χθεσινές/στην Εθνική Τράπεζα της πλ. Ύδρας/και στα γραφεία της Ν.Δ. στην Κρήνη/αξίζουν στ' αλήθεια περισσότερο/από δυο φτυαριές διαμάντια. <br />Αφιερωμένο στον Γιώργο Βούτση Βογιατζή <br />Λευτεριά σ' όλους τους φυλακισμένους <br />-Ίδρυμα "Ζυλ Μπονό"-»<br /><br />Και στις 29 Ιανουαρίου 2008 <br /><br />«Οι νεκροί δυο βήματα πλάι μας ησυχάζουν μέσα σε μια έκρηξη/σαν τη χθεσινή στο ταχυδρομικό ταμιευτήριο στην Τσιμισκή/ματωμένοι μ' ένα όπλο στο χέρι/όμως οι ζωντανοί έχουν κάτι τεράστια κεφάλια γεμάτα σκατά/και τα χέρια τους λιγδωμένα με λίπος να παίρνουν δάνεια/και να φεύγουν ένας ένας δίχως ήλιο, για τον μαύρο ουρανό. <br />Αφιερωμένο στον άγνωστο ληστή, που βρέθηκε νεκρός έξω από το ταχυδρομικό ταμιευτήριο της πλ. Αττικής στην Αθήνα, μετά από συμβόλαιο θανάτου που είχαν συνάψει μαγαζάτορες και μπάτσοι. <br />-Ίδρυμα "Ζυλ Μπονό"-»<br /><br />Εκείνη όμως όταν έλεγε κοινωνία εννοούσε τους μαθητές που καταλαμβάνουν το σχολείο τους χωρίς “αιτήματα”, τους κατοίκους της επαρχίας που ξεσηκώνονται ενάντια στην κεντρική εξουσία και τους σχεδιασμούς της, τους επισφαλείς εργαζόμενους, τους παραβατικούς νεολαίους των μητροπόλεων, τους φυλακισμένους, τους άστεγους, τις πουτάνες, τους πειραματικούς καλλιτέχνες, τους φρενοβλαβείς, τους πούστηδες των πάρκων, τους μετανάστες, τους χούλιγκανς και όλους αυτούς που ενώ ζουν στο περιθώριο της κοινωνίας, στην πραγματικότητα αποτελούν το μεγαλύτερο κομμάτι της. Όλους αυτούς δηλαδή που ο μέσος αναγνώστης της “Ελευθεροτυπίας” βλέπει με συμπάθεια αφού σε κάποιον απ αυτούς αναγνωρίζει τον εαυτό του είτε στο παρελθόν του, είτε στο παρόν του, είτε στο μέλλον του! <br /><br />Γι αυτόν δεν είχε τόσο σημασία αφού θεωρούσε ότι ένας καταληψίας μαθητής μπορεί να είναι πρόεδρος του δεκαπενταμελούς, ένας τοπικός αγώνας που εναντιώνεται στην κεντρική εξουσία να είναι οργανωμένος βάση των τοπικών εξουσιαστικών δομών, ένας επισφαλής εργαζόμενος να είναι απεργοσπάστης, ένας φυλακισμένος να είναι νταβατζής, ένας παραβατικός νεολαίος να είναι τσαντάκιας (η άλλη όψη της κοινωνικής σύγχυσης), ένας άστεγος μπορεί να πηγαίνει σε μπουρδέλα, μια πουτάνα να κοροϊδεύει έναν πούστη, ένας πούστης να είναι αφεντικό, ένας χούλιγκαν φασίστας και ένας μετανάστης ρουφιάνος.<br /><br />Ωστόσο για πρώτη φορά συνειδητοποίησε πως η αστική τάξη έχει εφαρμόσει με απόλυτη επιτυχία το “διαίρει και βασίλευε” και πως αυτά τα τεχνητά διαιρεμένα κομμάτια της κοινωνίας ενώ έπρεπε να βρουν την ένωση τους μέσα σε μια επαναστατική κοινότητα στην πραγματικότητα την έβρισκαν μέσα στην Ελευθεροτυπία. Ότι ενώ τα στοιχεία που τους περιθωριοποιούσαν στην αστική κοινωνία θα έπρεπε να τους ενώνουν σε μια ανατρεπτική βάση, στην πραγματικότητα τους χώριζαν στην προσπάθεια τους να βρουν μια θέση σε αυτήν. <br /><br />Έβδομο μέρος:<br /> <br />Όσο ο καιρός περνούσε, τόσο συνειδητοποιούσε ότι αυτό το ειδύλλιο δεν μπορούσε να κρατήσει για πολύ ακόμα. Όσο ενδιαφέρον και να είχε η οπτική που Εκείνη που έβλεπε την ζωή δεν έπαυε να ανήκει σε έναν άλλο κόσμο. Σε έναν εχθρικό γι αυτόν κόσμο. Σε έναν κόσμο, που με το άλλοθι του προοδευτικού, προσπαθούσε να απομυζήσει όλη την ενέργεια, όλη την σκέψη και όλη την ουσία απ τον δικό του κόσμο προκειμένου να συντηρηθεί αυτή η τάξη πραγμάτων, για την ανατροπή της οποίας υποτίθεται ότι πολεμούσε . Όλα αυτά με αντάλλαγμα μια μικρή δίοδο επικοινωνίας με την υπόλοιπη κοινωνία.<br /><br />Μια δίοδο όπως αυτή που μπορούσε να αξιοποιήσει όταν άκουσε στις ειδήσεις ότι δεκαεφτά μαθητές διώκονται επειδή έκαναν το σχολείο τους λαμπόγιαλο. Γεγονός που του θύμισε τους φυλακισμένους που βάζουν φωτιά στο κελί τους ή τους μετανάστες της Γαλλίας που καίνε τις γειτονιές τους. Φανταζόταν την ψυχολογία αυτών των μαθητών που κάνανε απλά το αυτονόητο, κατέστρεψαν ότι τους καταπίεζε, και αντί να εκληφθεί ως μια αυτονόητη πράξη αντιμετωπίστηκε ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Σύσσωμοι καθηγητές, γονείς και τίμιοι φορολογούμενοι ζητούσαν την τιμωρία τους.<br /><br />Από δευτέρα δημοτικού κιόλας είχε αρχίσει να καταλαβαίνει ότι δεν του αρέσει το σχολείο. Δευτέρα δημοτικού είχε αρχίσει να καταλαβαίνει ότι εκείνο το σφίξιμο που ένοιωθε στο στομάχι είχε τελικά αιτία. Δεν μπορούσε όμως να κάνει αλλιώς αφού πέρα όλων των άλλων, το σχολείο ήταν σχεδόν το μόνο μέρος που μπορούσε να συναντήσει τους φίλους του. Δυο πεντάλεπτα, δυο δεκάλεπτα, και ένα δεκαπεντάλεπτο διαλείμματα ανάμεσα σε έξι διδακτικές ώρες εντελώς άσχετες με τα ενδιαφέροντα που είχε ήταν η μόνη λύση.<br /><br />Ακόμα και τώρα που είχαν περάσει χρόνια από την περίοδο που ήταν μαθητής δεν μπορούσε να μείνει ασυγκίνητος απ τις τσιρίδες των παιδιών που άκουγε όταν περνούσε από κάποιο δημοτικό σχολείο και χτυπούσε το κουδούνι για διάλειμμα. Είναι τέτοιο το πάθος τους όταν ξεχύνονται στην αυλή για να παίξουν που αν ήταν αυτά αντί για τους προλετάριους το επαναστατικό υποκείμενο δεν θα είχε μείνει ούτε ένας αστός με τα έντερα του στην θέση τους. Μάλλον αυτός θα είναι ο λόγος που όλα τα σχολεία μοιάζουν με φυλακές. Από την αρχιτεκτονική μέχρι την ιεραρχία.<br /><br />Το ότι ένα παιδί ανταλλασει την μοναδική επιλογή κοινωνικότητας που μπορεί να έχει με έξι σαρανταπεντάλεπτης διάρκειας εξευτελισμούς επί πέντε μέρες την εβδομάδα επί εννιά μήνες τον χρόνο για δώδεκα χρόνια του φαίνονταν κάπως μελαγχολικό. Όταν ήταν μαθητής απλά του φαίνονταν μελαγχολικό. Τώρα όμως που ανακαλούσε στην μνήμη του τους εξευτελισμούς που είχε δεχτεί από δασκάλες και καθηγητές τουλάχιστον τον εξόργιζε.<br /><br />Συνήθιζε να αναπολεί τις μέρες της εφηβείας του. Την πρώτη περίοδο της ζωής του που αποφάσισε να πάρει την ζωή του στα χέρια του. Επί τρεις μήνες τότε, αυτός και η παρέα του, είχαν πραγματικά αγαπήσει το σχολείο. Ήταν δικό τους. Εκεί έπιναν, εκεί κοιμόταν εκεί συγκρούονταν με τους εχθρούς της ζωής τους. Το σχολείο ήταν υπό κατάληψη και πραγματικά ο κύριος λόγος, όχι πως δεν είχε και αυτός την σημασία του, δεν ήταν ο νέος νόμος του Αρσένη. Ο κύριος λόγος ήταν ότι ήθελαν να μην τρώνε την ζωή τους μέσα σε τέσσερις τοίχους οφείλοντας να αποδίδουν ή έστω να παριστάνουν πως αποδίδουν, σεβασμό στον κάθε κομπλεξικό που έτυχε πριν κάποια χρόνια να τελειώσει κάποια σχολή. Δεν ντρεπόταν να το πουν στους ταραγμένους γονείς που περικύκλωναν κάθε μεσημέρι το σχολείο ζητώντας εξηγήσεις. “Δεν μας αρέσει το σχολείο και δεν θα απολογηθούμε γι’ αυτό! Τι δεν καταλαβαίνετε;”<br /><br />Δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί έπρεπε να περάσει περίπου το ένα τρίτο της παιδικής και εφηβικής του ηλικίας προσέχοντας έναν ηλίθιο που καθόταν σε μια έδρα και έλεγε πράματα εντελώς αδιάφορα και τα οποία γινόταν ακόμα πιο ασήμαντα με τον τρόπο που τα έλεγε. Δεν μπορούσε ακόμα να καταλάβει γιατί εκείνες τις ώρες για να κατουρήσει, να μιλήσει ή να γελάσει έπρεπε να πάρει άδεια. Δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί έπρεπε να είναι υπόλογος στον κάθε κομπλεξικό καθηγητή επειδή δεν ήθελε να αποστηθίσει το μάθημα του ή επειδή ήθελε να σκεφτεί πιο ευχάριστα και ενδιαφέροντα πράματα.<br />Πάντα ένιωθε πως αυτές ήταν εντελώς φυσικές απορίες αλλά πάντα θα βρισκόταν κάποιος, πολλές φορές και συνομήλικος του, που θα τον κοιτούσε με κάποια συμπάθεια ανακατεμένη με περιφρόνηση αποδίδοντας αυτές τις σκέψεις στο νεαρό της ηλικίας του.<br /><br />Όλες αυτές οι σκέψεις τον έκαναν να θέλει να πει σε αυτούς τους νεαρούς βάνδαλους ότι υπάρχουν και κάποιοι που συμφωνούν μαζί τους και θα το έκανε με τον γνώριμο πλέον τρόπο. Ένα μπετόνι βενζίνη, τέσσερα γκαζάκια και άλλα τόσα κεράκια μπροστά από την είσοδο των γραφείων της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης μπορεί να μην ήταν αρκετά αλλά ήταν σίγουρα ένα κλείσιμο ματιού προς αυτούς τους ανυπότακτους νέους.<br /><br />Στο τηλέφωνο αυτήν την φορά θα είναι αποφασισμένος να είναι τυπικός: “Αλληλεγγύη στους 17 καταληψίες του σχολείου στο Παγκράτι, μια αγκαλιά για όλους τους βανδαλιστές”. Ήταν σίγουρο πως εκείνη άρχισε να καταλαβαίνει ότι η περιπέτεια τους είχε αρχίσει να τελειώνει. <br /><br />Όγδοος μέρος:<br /> <br />Το επόμενο πρωί θα βγει βιαστικά από το σπίτι του αλλά μια δυσάρεστη έκπληξη τον περιμένει. Τρεις ασφαλίτες στημένοι στην είσοδο της πολυκατοικίας του. Ήταν από αυτούς τους κλασσικούς ασφαλίτες με το μπουφάν μηχανής, τα γυαλιά ηλίου, το τσαντάκι στην μέση και τον χοντρό σβέρκο. Ήταν το είδος των ασφαλιτών που όλοι οι ύποπτοι αναγνωρίζουν από μακριά αλλά που περνούν απαρατήρητοι από ανυποψίαστους πολίτες. Ποτέ δεν πίστεψε ότι ήταν τυχαίο. Ήταν κάτι σαν στολή για να τους αναγνωρίζουν μόνο αυτοί που έπρεπε. Και αυτός ήταν ένας απ αυτούς που έπρεπε.<br /><br />Πολλές φορές είχε φανταστεί την στιγμή της σύλληψης του. Την στιγμή που όλα, έστω για κάποιο διάστημα, τελειώνουν. Όχι έτσι όμως. Θα προτιμούσε να ήταν επ αυτοφώρω. Όχι πως δεν θα ήταν οδυνηρή μια σύλληψη πάνω στην πράξη αλλά τουλάχιστον θα ήταν μια ήττα πάνω στην μάχη.<br /><br />Τα πόδια του κόπηκαν. Ενώ πάντα πίστευε ότι ήταν έτοιμος γι αυτό το ενδεχόμενο και ότι αυτό το ενδεχόμενο αποτελεί μέρος των επιλογών του, τώρα κατάλαβε πως ήταν διαφορετικά. Τώρα για πρώτη φορά κατάλαβε ότι δεν ήταν μέρος καμιάς επιλογής του. Δεν ήταν επιλογή του να ζει σ αυτόν τον άθλιο κόσμο. Δεν ήταν επιλογή του ούτε μέρος καμίας επιλογής του η ύπαρξη των φυλακών, η ύπαρξη της μισθωτής εργασίας, η ύπαρξη της αστυνομίας, η ύπαρξη των σχολείων, η ύπαρξη των μεταναστών. Επιλογή του ήταν μόνο το να ξεκαθαρίσει την θέση του απέναντι σ αυτόν τον κόσμο. Και αυτή ήταν η στιγμή που ένοιωσε αυτόν τον κόσμο, και όχι την συνέπεια από κάποια επιλογή του, σε όλο του το βάθος.<br /><br />Ήταν η στιγμή της σύλληψης του. Από δω και πέρα το να πιει το αγαπημένο του κρασί, το να πάει για καφέ με όποιον φίλο του έχει διάθεση να δει, το αν και το με ποια θα γαμηθεί, το να πάει στην θάλασσα, το να πάει στο βουνό, το να δει την αγαπημένη του ταινία, το να φάει το αγαπημένο του φαγητό, το που και το με ποιόν θα μείνει, το πότε θα γυμναστεί, το πότε θα μιλήσει στο τηλέφωνο, το πότε θα αγκαλιάσει κάποιο αγαπημένο του πρόσωπο, δεν εξαρτιόταν απ αυτόν. <br /><br />Και όλ αυτά του φαινόταν λεπτομέρειες μπροστά στο επόμενο εφιαλτικό 24ωρο που τον περίμενε. Ένα 24ωρο στα χέρια τους. Στα χέρια ανθρώπων που στην αρχαία Αθήνα μόνο δούλοι αναγκάστηκαν να έχουν την ιδιότητα τους. Στα χέρια ανθρώπων που απ αυτές τις 24 ώρες περιμένουν την αυτοεπιβεβαίωση τους. Στα χέρια του εχθρού.<br /><br />Δεν έχει το περιθώριο να ξεφύγει και θα τους αφήσει να τον δέσουν αδιαμαρτύρητα. Θα υπακούσει ψύχραιμα σε όλες τις εντολές τους μα θα προσπαθήσει να σκύψει μόνος του το κεφάλι του πριν μπει στο περιπολικό. Πάντα του φαινόταν ειρωνική αυτή η υποτιθέμενη εξυπηρέτηση των μπάτσων που βοηθούσαν τον συλληφθέντα ζουπώντας του λίγο πριν την πόρτα το κεφάλι.<br /><br />Ο φάρος θ ανάψει και στο απέναντι πεζοδρόμιο θα φανεί αυτή. Ήταν πια σίγουρος. Τώρα πια το μόνο που περίμενε απ αυτήν ήταν να γράψει κάποιον κάλο λόγο γι αυτόν αν ποτέ κινδύνευε να πεθάνει από κάποια απεργία πείνας. <br />Ωστόσο τίποτα δεν είχε τελειώσει. <br />ΤΕΛΟΣ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8437703036953685932-8883327025721680808?l=exnegativo.blogspot.com' alt='' /></div>A.C.Bogomolovhttp://www.blogger.com/profile/17986314612096774242noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8437703036953685932.post-48933865002241467132008-06-27T17:08:00.000-07:002008-08-18T09:00:36.819-07:00Σημείωση: Το παρακάτω κείμενο κυκλοφόρησε σε 1000 τουλάχιστον αντίτυπα στο κέντρο της Σαλονίκης, το καλοκαίρι του 2008, σε πλατείες, μέσα σε free press κουτιά και εφημερίδες, χέρι με χέρι, αφημένο σε εμφανή σημεία στην πόλη και ιδιαίτερα στις γειτονιές όπου έλαβαν χώρα οι δράσεις. <br /><br /><br />Πρελούδιο για τον κοινωνικό διάλογο στις μέρες μας: Στις 21 Αυγούστου 2007, οι διαδηλωτές που συγκεντρώθηκαν στο Montebello του Quebec, κατά τη σύνοδο της «Συνεργασίας για την Ασφάλεια και την Ευημερία» για να αντιπαρατεθούν στον αμερικανό πρόεδρο Τζορτζ Μπους, στον μεξικανό Φελίπε Καλντερόν και στον καναδό πρωθυπουργό Στέφεν Χάρπερ, βρέθηκαν μπροστά σε μια χαρακτηριστική εικόνα: το ξενοδοχείο όπου συνεδρίαζαν οι αρχηγοί κρατών ήταν αποκλεισμένο από αστυνομικό κλοιό, ενώ μπροστά τους είχε στηθεί μια σκηνή με κάμεραμεν και ηχολήπτες, και μια πινακίδα με το παρακάτω μήνυμα: «Οι κάμερές μας είναι σήμερα εδώ για να σας παρέχουν το δικαίωμά σας να εισακουστείτε. Παρακαλούμε επιτρέψτε μας να σας βοηθήσουμε να περάσετε το μήνυμά σας. Ευχαριστούμε». Στην αίθουσα του ξενοδοχείου όπου πραγματοποιούνταν η σύνοδος, είχαν εγκατασταθεί οθόνες, απ’ όπου θα φαίνονταν οι διαδηλωτές, χωρίς να υπάρχει απ’ ευθείας οπτική επαφή μαζί τους…<br /><br />Σαλονίκη, κάπου στον Σεπτέμβρη του 2007, και το ενδιαφέρον μιας νυχτερινής βόλτας μαγνητίζει ο αναπάντεχα προσωπικός τόνος της παρακάτω επιγραφής που στόλιζε τον τοίχο της επιχείρησης «ASPIS Φοροτεχνικά», στην Ιπποδρομίου: "Εσύ που με θράσος λερώνεις την ιδιοκτησία μου, σε περιμένουν εκπλήξεις, θα γελάσουμε πολύ". Στον τοίχο, σβησμένα ίχνη μιας εξίσωσης όπου τα ονόματα δυο παιδιών σημαίνουν L.F.E., η υπογραφή ενός γκραφιτά, ένα αγχωμένο σκίτσο... Η απροσδιόριστη απειλή που δέχεται ο περιπατητής, αντικειμενοποιείται στην εξωτερική κάμερα επιτήρησης που έστρεψε προς τον τοίχο αυτόν (τον ιδιόκτητο, και συνάμα τον λερωμένο με θράσος!) η διεύθυνση της επιχείρησης στήνοντας μια ιδιότυπη ενέδρα σε όσους ενδεχομένως δεν μοιράζονται την ίδια αισθητική περί καθαρότητας/ιδιοκτησίας των τοίχων. Δυσφορία. Ανάγκη για μερικές καθαρές σκέψεις.<br /><br />Ο πόλεμος πάντοτε βασιλεύει στις πόλεις – Μπέρτολτ Μπρεχτ<br /><br />Εντάξει, είναι πια κοινός τόπος πως ζούμε σε μια κοινωνία θεαματική. Κι ό,τι αποτέλεσε στην αυγή του πολιτισμού ο λόγος, είναι σήμερα η εικόνα. Φωτεινή αναλαμπή στη δίνη της κυκλοφορίας, παγιδεύει το βλέμμα και το καθοδηγεί μέσα στον λαβύρινθο της πόλης. Στον αφιλόξενο αυτό τόπο που όλο και εντονότερα μετασχηματίζεται από το Κεφάλαιο σε ένα σύμπλεγμα ελεγχόμενων χώρων και περασμάτων, όπου η κίνηση ανθρώπων και εμπορευμάτων ρυθμίζεται ορθολογικά από τις ανάγκες της κερδοφορίας. Κι ελέγχεται, χαρτογραφείται, κανονικοποιείται μέσω ενός δικτύου καμερών, τόσο διακριτών και επιβεβλημένων από την κρατική εξουσία, όσο και διάχυτων εθελοντικά από κάθε μικρό ή μεγάλο αφεντικό που αγωνιά για την ιδιοκτησία του. Κάπως έτσι, οι κάμερες «διαχείρισης κυκλοφορίας» και οι ασφαλίτες-κάμεραμεν των διαδηλώσεων, ο «μεγάλος αδερφός» των γηπέδων και το «πολύ ακριβό για να πάει χαμένο» σύστημα ελέγχου C4I, εμπλουτίζονται από τις ιδιωτικές κάμερες χιλιάδων επιχειρήσεων, τραπεζών, νοικοκυραίων. Καθώς το Κεφάλαιο αναπτύσσει τις τεχνολογίες ελέγχου, αυτές γίνονται προσιτές, παιχνίδι στα χέρια του καθενός. Ο έλεγχος γίνεται μοριακός και ταυτόχρονα απροσπέλαστος, αόρατος για το αποχαυνωμένο μάτι, που μένει να χαζεύει βιτρίνες, διαφημίσεις κι εμπορεύματα σαν να υπήρχαν εκεί από πάντοτε και να προορίζονται να υπάρξουν για πάντα. Δεν κατοικεί σε μια διακριτή στιγμή της κοινωνικής ζωής όπου το καθεστώς επιβάλλει την πολεμική λογική του (π.χ. παρελάσεις, φυλακίσεις), όπως ισχυρίζονται οι πολιτικάντηδες, αλλά αντίθετα συνίσταται στην ολότητα της ρύθμισης του σώματος και της ζωής από εικόνες: εικόνες που διαχέουν τις ιεραρχικές εντολές του Κεφαλαίου και χαρτογραφούν τις κινήσεις των υπηκόων. Ο απομονωμένος άνθρωπος καλείται να πειθαρχήσει στην επιτήρησή του με την ίδια γλώσσα που καλείται να καταναλώσει το ένα ή το άλλο προϊόν. Ούτε πάλι είναι πια μια αρμοδιότητα του κράτους, απέναντι στην οποία μπορεί να εξεγερθεί η τραυματισμένη ζωή (για παράδειγμα τα εκατοντάδες καμένα «καφάο» καμερών, κυρίως στην Αθήνα) αλλά γίνεται μια δραστηριότητα σχεδόν δια-ταξική. Τα χιλιάδες βίντεο από κινητά στο διαδίκτυο είναι μια στιγμή θριάμβου αυτού του φετιχισμού, που στα μέρη μας δεν έχει ακόμα επιστρατευθεί από το καθεστώς, όπως για παράδειγμα στον αμερικανικό νότο, όπου ο καθένας με μια σύνδεση στο internet και κάποιο ελεύθερο χρόνο μπορεί να επιδοθεί σε ένα εθνωφελές χόμπι: την παρακολούθηση των συνόρων μέσω ενός δικτύου καμερών, και την ειδοποίηση των αρχών, όποτε εντοπίσει κάποιον «λαθρομετανάστη» να προσπαθεί να εισέλθει στις ΗΠΑ από το Μεξικό.<br /><br />Τόσο ο «λαθρομετανάστης» πάντως, όσο και ο προνομιούχος καταναλωτής είναι «ίσοι» ως προς την υπαγωγή τους σε εικόνες. Κάτω από το φως της δικτατορίας του εμπορεύματος, ο άνθρωπος δεν μπορεί παρά να εμφανίζεται όπως κάθε άλλο προϊόν: ως μια εικόνα. Το life-style είναι το όχημα στο οποίο οι υπήκοοι θα συναντηθούν μεταξύ τους, θα κοινωνικοποιηθούν. Ποιος κάνει πως παραξενεύεται από την άνοδο των ηλεκτρονικών «κοινοτήτων», όταν η φτώχεια κάθε «πραγματικής» κοινότητας βγάζει μάτι; Ο καθένας -ούτως ή άλλως- καλείται να δημιουργήσει μια εικόνα για τον εαυτό του, ελκυστική όσο και διάφανη, ευανάγνωστη από τους μηχανισμούς ασφαλείας της δικτατορίας του εμπορεύματος, που κατ’ ευφημισμό αποκαλείται δημοκρατία. Όχι τυχαία, στις μυθολογίες πολλών λαών γίνεται λόγος για μια έκ-πτωση, για την απώλεια της κοινότητας. Πώς από τα πρώτα ουρλιαχτά της επικοινωνίας, φτάνουμε σε έναν κώδικα από εικόνες: λογότυπα, στυλ, μόδες, εμπορεύματα, ιδεολογίες, διαφήμιση. Διαφήμιση. Ότι υπάρχει μέσα στην πόλη είναι διαφήμιση. Του εμπορεύματος και της δικτατορίας του. Μέσα από μια ορθολογική χρήση βιτρινών και ορθών γωνιών τα πάντα καθίστανται προσβάσιμα στο μάτι, ενώ ταυτόχρονα απαγορεύεται να επέμβουμε στη ροή των εικόνων, να αγγίξουμε οτιδήποτε (Οι κλούβες των ΜΑΤ, και οι ασφαλίτες στις πλατείες και οι σεκιουριτάδες στους ιδιωτικούς-δημόσιους χώρους, έχουν το ρόλο αυτής της προειδοποίησης). Παρίες. Να τι είμαστε. Θεατές. Αποξενωμένοι, ασφυκτιώντας σε σχέσεις που μυρίζουν συνθηκολόγηση. Εξόριστοι, όταν η μόνη κοινότητα που μπορεί πια να συμμετάσχει κανείς είναι η κατανάλωση. Στη δημοκρατία της, ο καθένας είναι ελεύθερος να μιλάει αρκεί να παπαγαλίζει τις προστακτικές του Κεφαλαίου. Την διαφήμιση, με την ευρεία έννοια της λέξης. Τη διαχείριση της μανιο-κατανάλωσης, και μαζί του φόβου, της σύγχυσης, της απομόνωσης. Μια ματιά σε ένα τυπικό δελτίο ειδήσεων θα ήταν κατατοπιστική. Φαίνεται πως στον ανεπτυγμένο καπιταλισμό, δεν είναι η ζήτηση που καθορίζει την παραγωγή, αλλά η διαφήμιση, που καθορίζει και τις δυο. Και όπως ακριβώς η πρέζα, έτσι και η οικονομία εν γένει, αντί να αναβαθμίζει διαρκώς την ποιότητα των εμπορευμάτων, προτιμά να «ρίχνει» τον καταναλωτή. Η ανοσία του απέναντι σε κάθε νέα υποβάθμιση των συνθηκών της ζωής του είναι ανάλογη της πίστης του (η πίστη είναι η λέξη-κλειδί εδώ) στη διαφήμιση, με την ευρεία έννοια. Όσο περισσότερο πιστεύει κανείς στην απομόνωσή του, τόσο περισσότερο αυτή γίνεται πραγματική. Όσο αποδέχεται τον πιο υποτιμητικό έλεγχο με την παρηγοριά ότι προορίζεται για τους «άλλους», τους ενδεχόμενους παραβάτες (παραβατικούς, μετανάστες, χούλιγκανς, «τρομοκράτες» κ.ο.κ.), τόσο πιο έντονα θα καλείται να αποδεικνύει την αθωότητα του ίδιου, ενώπιον του αρμόδιου κριτή: του Κράτους. Φαύλος κύκλος.<br /><br />Από αυτό το πλήθος των απομονωμένων ανθρώπων, θα γεννηθεί η κοινότητα που θα δώσει ζωή στο ανθρώπινο ξεπέρασμα – Φρίντριχ Νίτσε<br /><br />Όσο αδυνατούμε να δράσουμε από κοινού ξανακερδίζοντας τις ζωές μας, τόσο εξωφρενικές ιδέες κερδίζουν έδαφος. Η παλιομοδίτικη πίστη στο θεό και τη μεταθανάτια ζωή, στην ελεύθερη αγορά και τον καταναλωτικό παράδεισο, ή στο σοσιαλιστικό παράδεισο που υπόσχεται το Κόμμα, δίνουν τη θέση τους σ’ ένα αίτημα παλινδρόμησης στον κρατικό παρεμβατισμό, συνεπικουρούμενο από τις ρεφορμιστικές ή ανθρωπιστικές οργανώσεις, ή για τους ακόμη πιο απελπισμένους στην αναμονή μιας επιφοίτησης από εξωγήινα όντα, ή έστω τη λύτρωση μέσω μιας ολοκληρωτικής καταστροφής του πλανήτη. Γιατί όχι; Άλλωστε αυτό το τελευταίο σενάριο αντανακλά και την ίδια την υλική κίνηση του Κεφαλαίου: την απονέκρωση κάθε τι ζωντανού. Όχι ότι περιμέναμε και τίποτα περισσότερο από τους τεχνοκράτες και τους πιστούς του. Στο θάνατο όμως ανακυκλώνεται η ζωή. Αν επιμένουμε να μιλάμε για επανάσταση στις μέρες μας, δεν είναι γιατί επιθυμούμε μια επιβολή επί του εχθρού, με την παλιά έννοια της «κατάληψης των μέσων» (την παλιά ιδέα της αυτοδιαχείρισης των ήδη διαμορφωμένων σχέσεων απαλλαγμένων απλώς από τα σημερινά αφεντικά τους) αλλά την ολοκληρωτική καταστροφή του. Δε φοβόμαστε τα ερείπια, γιατί κουβαλάμε έναν νέο κόσμο μέσα μας. Αναγνωρίζουμε τους συντρόφους μας στις κουβέντες, στους φίλους, σ’ αυτούς που βρισκόμαστε μαζί στη δράση στο δρόμο. Θα ξαναβρούμε το σαμποτάζ, την τέχνη του βανδαλισμού, όχι ως εργαλείο, υποταγμένο σ’ έναν «ανώτερο» σκοπό, αλλά ως παιχνίδι, ως μια παλιά αγάπη, φροντισμένη με τις στοργικές συμβουλές του Εμίλ Αρμάνδ, που έγραφε ότι «η ιδιοκτησία θα καταργηθεί όταν η υπεράσπισή της θα στοιχίζει περισσότερο από τα οφέλη της» και του Μπαλτάσαρ Γκραθιάν: «είναι πάντα εύκολο να πετύχεις ένα πουλί που πετάει σε ευθεία γραμμή». Φτύνουμε λοιπόν τις «κινηματικές» διαδικασίες. Τα νούμερα, οι συνθήκες ηλιοφάνειας και τα τυπικά άλλωστε δεν εξασφαλίζουν ούτε το αποτέλεσμα ούτε τις σχέσεις. Κι όσοι δεν λένε να το μάθουν, ήδη καλούνται να το πληρώσουν ξανά και ξανά... Το σαμποτάζ, ακόμη και από ένα άτομο να διεξάγεται, είναι πάντοτε ταξικό, καθώς το ίδιο το άτομο είναι μέρος ενός ιστού κοινωνικών σχέσεων, και φορέας μιας κοινής συνείδησης. Καθώς καλούμαστε να καταναλώσουμε ολοένα και πιο υπερτιμημένα τα άχρηστα προϊόντα που παράγουμε, η καταπίεση δεν μπορεί εδράζει πια αποκλειστικά στους χώρους εργασίας αλλά αποικιοποιεί ολόκληρο το 24ωρο. Έτσι οι ενέργειές μας κάθε άλλο παρά συμβολικές είναι: δεν αναπαριστούν ένα φανταστικό πρότυπο για την μελλοντική επανάσταση, αλλά επιβάλλονται με τη βία τους στην υλική πραγματικότητα, δημιουργώντας «ζημιές», μα πάνω απ’ όλα δημιουργώντας πιθανότητες. Έρχονται να ενωθούν, με μια χαοτική δραστηριότητα μυριάδων άλλων που λιγότερο ή περισσότερο συνειδητά φράσσουν τις αρτηρίες του συστήματος. Προφανώς, κάνουμε λόγο για ενέργειες παράνομες, όπως είναι κάθε ουσιαστική κριτική στον εμπορευματικό πολιτισμό, από μια αφισοκόλληση μέχρι μια κατάληψη, μια διαδήλωση, μια ζημιά στο εργοστάσιο, ή, ή... Καθώς αντιλαμβανόμαστε τους εαυτούς μας ως υποκείμενα της Ιστορίας και όχι υπηκόους, δεν αποδεχόμαστε το σύστημα να ορίσει ποιες ενέργειες εναντίον του είναι αποδεκτές ή όχι. Τα μέσα όσων φιλοδοξούν να παίξουν με την Εξέγερση είναι αυστηρά δική τους επιλογή, στον πλούτο των οποίων έγκειται και η κοινή μας δύναμη. Πρέπει όμως πάντα να έχουμε υπόψη ότι μεγαλύτερη βία δε σημαίνει και μεγαλύτερη ριζοσπαστικοποίηση. Θα πρέπει λοιπόν να επεξεργαστούμε μια στρατηγική, που αφενός θα εμπεριέχει την ελάχιστη έκθεση στην καταστολή, κι αφετέρου την μέγιστη αποτελεσματικότητα. Θα κινηθούμε τελικά, τόσο «συνομωτικά» όσο και «δημόσια», ανοίγοντας το θέμα σε έναν κλειστό κύκλο ανθρώπων που θα βρίσκονται σε μια τακτική συνέλευση, σπάζοντας κάμερες αλλά και γράφοντας συνθήματα, μοιράζοντας κείμενα. Τη στιγμή που σαμποτάρουμε μια κάμερα παρακολούθησης, απελευθερώνουμε προσωρινά έναν χώρο από την εξουσία του συστήματος, χώρο μη-στατικό, που αντιστοιχεί με τη δύναμή μας στο δρόμο, τη δυνατότητα καταρχήν να υπερασπιστούμε σε φυσικό επίπεδο την κίνησή μας. Αρνούμαστε την επιτήρηση, τόσο όσον αφορά εμάς, όσο και για τον καθένα. Είναι ένα είδους «δώρο». Αυτό που μας ενδιαφέρει, δεν είναι να πειστεί για το δίκιο της υπόθεσης ένα αμέτοχο κοινό, όσο παραμένει τέτοιο, αλλά να ψηλαφίσουμε τις ήδη υπάρχουσες αρνήσεις, να δημιουργήσουμε ανάμεσά τους τις συνθήκες για τη γενίκευση της επίθεσης σ’ αυτόν το γηρασμένο κόσμο. Δεν υποκαθιστούμε μια ούτως ή άλλως ανύπαρκτη μαζική δράση, αλλά δεν είμαστε πρόθυμοι να κάτσουμε στ αυγά μας μέχρι να εμφανιστεί. Την δημιουργούμε εδώ και τώρα στις γειτονιές μας και τους χώρους που κινούμαστε πλουτίζοντας, υποστηρίζοντας και συνδιαμορφώνοντας την χαοτική κριτική του προλεταριάτου, όπως καταγράφεται σε τοίχους, κατεβασμένες βιτρίνες, και χιλιόμετρα φιλμ καμερών ασφαλείας! Στη σκιά των μμε και στη θέρμη του στόμα-με-στόμα, το σαμποτάζ προσκρούει στην υπάρχουσα κοινωνική οργάνωση και στις κατεστημένες αξίες. Η φύση του είναι ο προβληματισμός. Δεν αποτελεί την επίλυση ενός προβλήματος, αλλά την αποκάλυψη μιας πιθανότητας, είναι ταυτόχρονα μια απάντηση και μια ερώτηση. Αναδεικνύει τις νέες δυνατότητες ζωής και ταυτόχρονα τα στοιχεία μιας εποχής που καθίστανται μη-ανεκτά. Ας περάσουμε στη δράση λοιπόν. Και τόσο το χειρότερο γι’ αυτόν τον άρρωστο κόσμο και τους κομπογιαννίτες τσαρλατάνους του!<br /><br />Το αρχέτυπο στοιχείο του παιχνιδιού βρίσκεται λοιπόν παντελώς σχεδόν κρυμμένο πίσω από πολιτισμικά φαινόμενα. Αλλά σε κάθε στιγμή, ακόμη και σ’ ένα πολύ ανεπτυγμένο πολιτισμό, το «ένστικτο» του παιχνιδιού μπορεί να ανακτήσει όλη την ισχύ του, βυθίζοντας το άτομο και τη μάζα στη μέθη ενός απέραντου παιχνιδιού. – Γιόχαν Χουιζίνγκα (Homo Ludens - Ο άνθρωπος και το παιχνίδι).<br /><br />Το ίδιο το εξεγερτικό παιχνίδι δεν μπορεί να είναι παρά η οργάνωση μιας προλεταριακής δικτατορίας στο δρόμο, στη συνεκτικότερη και πιο πλούσια μορφή της. Κάθε μία από τις υπάρχουσες πολιτικές οργανώσεις δε θα μπορούσε παρά να το προδίδει απόλυτα. Ακόμα κι όταν οι μιλιτάντες τους καταφεύγουν σε εντυπωσιακές ενέργειες, κατεβάσματα καμερών ή μισο-στημένες αντιπαραθέσεις με τις «δυνάμεις της τάξης», δεν υπάρχει εκεί τίποτα το αυθεντικά παιγνιώδες, δηλαδή επαναστατικό. Ανάλογες μαζοχιστικές ασκήσεις αυτό-προβολής, βασισμένες στην μιζέρια της αυτουθυσίας «για το κοινό καλό» και μια μάτσο επίδειξη ισχύος με κριτή και αβανταδόρο τις τηλεοπτικές κάμερες, δε στοχεύει παρά στην αφαίμαξη των πιο θερμόαιμων στοιχείων της νεολαίας για τη στελέχωση της εκάστοτε οργάνωσης. Κάθε τέτοια κίνηση είναι διαμετρικά αντίθετη στην επαναστατική αντίληψη της πραγματικότητας: Δεν αποτελεί παρά μια ιδεολογική καταβολάδα της θρησκείας προς χρήση των γραφειοκρατιών του «χώρου», για τη δικαιολόγηση της εξουσίας τους.<br /><br />Αντίθετα, στη δράση μας, αποφύγαμε ως ο διάολος το λιβάνι κάθε τέτοιο ενδεχόμενο αντιπαράθεσης, μιας και θα ήταν καταστροφική για τον σκοπό μας, που δεν ήταν η ανακήρυξή μας σε εξαιρετικά μάγκες ή έστω θύματα της κρατικής καταστολής, αλλά το ίδιο το σαμποτάζ. Στρατηγική μας παρέμενε ο αποπροσανατολισμός του εχθρού, η μη-προβλεψιμότητα, η πρωτοβουλία κινήσεων. Όσο περισσότερο μένουμε αόρατοι, τόσο πιο βαθιά μπορούμε να προχωρήσουμε στην καρδιά της καταστροφής. Παράλληλα, τόσο περισσότερο διαδίδονται οι τακτικές και τα μέσα στην απλότητά τους, ακηδεμόνευτα ώστε να μπορεί να τα οικειοποιηθεί ο καθένας και η καθεμιά χωρίς να νιώθουν μαλάκες ή υποστηρικτές (δηλαδή μαλάκες).<br /><br />Κάπως έτσι, λίγο πριν το ξημέρωμα της 27ης Σεπτέμβρη, μια πενταμελής παρέα συναντιόμαστε σ’ ένα στενό της Ναυαρίνου. Χαμόγελα, μια ματιά στα εργαλεία: ένα στειλιάρι, 2 κουτιά μπογιές, φυλλάδια που να ενημερώνουν για τη δράση στη γειτονιά, όλα άπιαστα. Ο στάνταρ εξοπλισμός για τις δράσεις που θα ακολουθήσουν. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα ακούγεται το πρώτο κράατς! Με το δεύτερο η κάμερα έχει ξηλωθεί, οι μπογιές πετάγονται, στο φεύγα και τα φυλλάδια. Κάπως έτσι τελικά στήσαμε εμείς την έκπληξη στα φοροτεχνικά της ASPIS, και πράγματι γελάσαμε πολύ. Μέσα σε μια βδομάδα, η διεύθυνση αφαίρεσε την κάμερα (που εντωμεταξύ κοσμούσε το κατάστημα κρεμάμενη σπασμένη μαζί με τις μπογιές), και τελικά πρόσθεσε και ρολά για τα βράδυα!<br />Σαμποτάροντας τις κάμερες ελέγχου, ανοίγουμε πεδία για νέες μορφές ζωής και δράσης, στην καρδιά της πόλης που ασταμάτητα μετασχηματίζει το Κεφάλαιο για λογαριασμό του. Κάθε γειτονιά, ένας μικρός εμφύλιος! Αναγκάζουμε τον εχθρό να εκτεθεί, να αποκαλύψει την ενότητά του, τις άμυνες, τα αδύναμα σημεία του….<br /><br />Μερικά βράδια αργότερα θα ‘ρθει η σειρά του Βιβλιοστόκ. 3 από μας κατεβάζουμε την κάμερα που έβλεπε στο πεζοδρόμιο της Π. Ιωακείμ μπροστά από το «ψαγμένο» κι «εναλλακτικό» βιβλιοπωλείο. Ταυτόχρονα (γύρω στις 2 την νύχτα δηλαδή) οι φίλοι μας σπάνε την κάμερα του «Αιμίλιου», μικρού διαμετρήματος αφεντικού στην Ολύμπου, μάλλον καχύποπτου απέναντι στον κόσμο –μετανάστες και ραντεβουδάκια- που άραζε στο παρκάκι μπροστά απ’ το μαγαζί του. Ωστόσο, η κάμερα δε θα ξηλωθεί εντελώς, και την επόμενη μέρα θα ξαναμπεί στη θέση της –άγνωστο κατά πόσο λειτουργούσε ή όχι, μικρή σημασία έχει. Μας αναγκάζει πάντως να ασχοληθούμε ξανά μαζί του, οπότε αυτή τη φορά φέρνουμε και μπογιές, ενώ ξηλώνουμε την κάμερα και την παίρνουμε μαζί μας -όμηρο. Τελικά συμμαζεύτηκε….<br />Και μετά, στις 10 Φλεβάρη κάτω από την Τσιμισκή, να «λερώνουμε» με τις αφίσες μας τη πρόσοψη ευφάνταστου μαγαζάτορα που στόλισε τη βιτρίνα του με κάμερα και οθόνη, για να βλέπουμε τις κινήσεις μας και να χαζογελάμε. Και πάνω στην Εγνατία τα χαράματα, ντυμένοι «εργατικά» (φόρμες, κράνη) να ξεβιδώνουμε άλλη μια πάνω σε σκάλα, χαμογελώντας σε αγουροξυπνημένους οδηγούς. Και ποιος να πρωτοθυμηθεί τα μικρά καθημερινά σαμποτάζ καμερών από τράπεζες, σε σούπερ-μάρκετ και καταστήματα, και, και, και…<br /><br />Οι δράσεις δεν μιλούν από μόνες τους. Έπρεπε να μιλήσουμε, στο βαθμό που μας αφορά, όπως διαμορφώνεται από τη συμμετοχή μας στα σαμποτάζ ιδιωτικών καμερών, και μιλήσαμε. Οι δράσεις δεν μας ανήκουν. Είναι στα χέρια του προλεταριάτου γενικά, να κρίνει, να οικειοποιηθεί και να ξεπεράσει τις ασκήσεις ύφους που προτείνουμε, και των παραληπτών του κειμένου ειδικά, να στηρίξουν τις δράσεις, καταρχήν διαδίδοντας το κείμενο με όποιο τρόπο θέλουν, ή ακόμα καλύτερα γράφοντας δικά τους πιο όμορφα και συνεκτικά, και με περισσότερα «τεκμήρια», και οργανώνοντας το βίαιο εξεγερτικό παιχνίδι, μακριά κι απέναντι από τους ιδεολόγους και τις οργανώσεις τους, μέσα από τις ήδη υπάρχουσες προλεταριακές αρνήσεις της εποχής μας, σ’ αυτό που μας ενώνει: την επίθεση. Ως την Αταξική Κοινωνία!<br /><br />ΝΙΚΗ ΣΤΟΥΣ ΣΑΜΠΟΤΕΡΣ!<br /><br />Καλοκαίρι 2008<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8437703036953685932-4893386500224146713?l=exnegativo.blogspot.com' alt='' /></div>A.C.Bogomolovhttp://www.blogger.com/profile/17986314612096774242noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8437703036953685932.post-91986720401242881722008-06-11T08:46:00.000-07:002008-08-18T01:46:09.793-07:001.<br /> Οι καταστασιακοί το 1966 στο “για την αθλιότητα των φοιτητικών κύκλων” έλεγαν ότι “ο φοιτητής στην Γαλλία είναι το πιο περιφρονημένο πλάσμα μετά τον αστυνομικό και τον παπά” γεγονός που δεν αποτελεί γαλλική ιδιαιτερότητα αλλά μάλλον οικουμενική πραγματικότητα.<br /> Κάποια χαρακτηριστικά του φοιτητή όπως το ιδιαίτερο – συνήθως παλιομοδίτικο – στυλ ντυσίματος και κουρέματος, οι ιδιαίτερες – συνήθως άθλιες – περιοχές διαμονής του, οι ιδιαίτερες – συνήθως χαμηλής ποιότητας -διατροφικές του συνήθειες, οι ιδιαίτεροι – συνήθως λίγο χειρότεροι από αυτούς που προορίζονται για τους τουρίστες – χώροι διασκέδασης καθώς και η κατά κάποιον τρόπο ελευθεριάζουσα συμπεριφορά του θα τον έκαναν ακόμα πιο περιφρονημένο αν δεν αποδίδονταν στην φοιτητική του ιδιότητα.<br />Ο φοιτητής όμως δεν προβληματίζεται γι’ αυτό. Όχι απλά δεν τον ενοχλεί που η συμπεριφορά του, που τόσο αρέσκεται να επιδεικνύει, γίνεται ανεκτή από την υπόλοιπη κοινωνία λόγο της ιδιότητας του, αλλά είναι και περήφανος γι’ αυτό. Έχει την συνείδηση ότι η ιδιότητα του τον κάνει ξεχωριστό και δεν θα άξιζε να ασχοληθεί κανείς παραπάνω με αυτόν αν είχε τουλάχιστον και την συνείδηση ότι ο ρόλος του είναι εξ ορισμού συντηρητικός σε αντίθεση με αυτά που θέλει να φαντάζεται.<br /><br /> 2.<br /> Η φοιτητική ζωή είναι στην ουσία μια περίοδος μύησης, μια “τελετουργία διάβασης” οπού ο νέος – νέα μόλις περάσει από αυτήν θα αναγεννηθεί ως κάτι το “ανώτερο”. Με τα λόγια των καταστασιακών «Είναι ένας ρόλος προσωρινός που τον προετοιμάζει για τον οριστικό ρόλο που θα αναβάλει, ως θετικό και συντηρητικό στοιχείο μέσα στην λειτουργία του εμπορευματικού συστήματος. Δεν είναι τίποτα άλλο από μια μύηση. Η μύηση τούτη προσλαμβάνει εκ νέου, με τρόπο μαγικό όλα τα χαρακτηριστικά της μυθικής μύησης. Παραμένει τελείως αποκομμένη από την ατομική και κοινωνική πραγματικότητα. Ο φοιτητής είναι ένα ον μοιρασμένο ανάμεσα σε μια τωρινή και μια μελλοντική θέση, σαφώς διαχωρισμένων μεταξύ τους και των οποίων το όριο θα περάσει μηχανικά. Η σχιζοφρενική του συνείδηση του επιτρέπει να απομονώνεται μέσα σε μια “κοινότητα μύησης”, παραγνωρίζει το μέλλον του και γοητεύεται από τη μυστικιστική ενότητα που του προσφέρει ένα παρόν προφυλαγμένο από την ιστορία».<br /><br /> 3.<br /> Όπως οι τελετουργίες γενικά έτσι και οι τελετουργίες διάβασης έχουν συντηρητικό νόημα για την κοινότητα. Κατά τον κοινωνιολόγο της θρησκείας Emile Durkheim οι τελετουργίες συντηρούν πιστά τον πολιτισμό, διατηρούν το status quo και συνέχουν την κοινωνία.<br />Η φοιτητική ζωή έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας τελετουργίας διάβασης. Αποτελείτε από τρία συστατικά μέρη, τον χωρισμό, την οριακότητα και την ένωση όπου ο νέος φεύγει από τις παλιές συνθήκες ζωής του, απομονώνεται και επανεμφανίζεται ως άλλος, γίνεται δεκτός ως νέα ύπαρξη. Ανάμεσα σε αυτές τις δυο καταστάσεις η ύπαρξη του ως κοινωνικό ον είναι ακαθόριστη.<br /> Στις φυλετικές κοινότητες στην διάρκεια της περιόδου της διαβατίριας τελετουργίας το αγόρι βρίσκεται στην εξορία κλειδωμένο στο σπίτι της μύησης ή εξορισμένο από την φυλή σε απόμερη περιοχή που ισχύουν άλλα δεδομένα. Είναι μια περίοδος δοκιμασιών και ταπεινώσεων οπού ο νέος μακριά από την κοινότητα προσπαθεί να επιβιώσει αλλά είναι και μια περίοδος διδασκαλίας οπού οι νέοι διδάσκονται τους μύθους της φυλής τους. Τηρουμένων των αναλογιών το ίδιο ισχύει και στις σύγχρονες κοινωνίες με τους φοιτητές. Κατά την διάρκεια της φοιτητικής ζωής ο νέος – νέα βρίσκεται κατά κανόνα σε άλλη πόλη μακριά από την οικογένεια του και διαμένει σε άθλιες κατοικίες ή εστίες που προορίζονται ειδικά για αυτόν. Είναι μια περίοδος δοκιμασιών (αφού καλείτε να παπαγαλίσει μέσα σε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα συγκεκριμένο όγκο πληροφοριών) και ταπεινώσεων (αναγκασμένος καθώς είναι να ζει σ’ αυτές τις άθλιες συνθήκες και να προσπαθεί να “επιβιώσει” μακριά από την οικογένεια του με τα λιγοστά μέσα που του παρέχονται). Είναι όμως και μια περίοδος διδασκαλίας οπού όπως οι νέοι της φυλετικής κοινότητας διδάσκονται τους μύθους της φυλής τους έτσι και οι φοιτητές διδάσκονται την γνώση που έχει συσσωρεύσει η σύγχρονη κοινωνία.<br /> Σε αυτήν την περίοδο παρατηρούνται κάποιες ασυνήθιστες συμπεριφορές όπως το να φοράνε τα αγόρια κοριτσίστικα ρούχα ή να τρώνε φαγητά που είναι απαγορευμένα σε άλλες περιόδους, να κυκλοφορούν με ξυρισμένα κεφάλια, να βωμολοχούν, ή να περπατάνε με ένα παπούτσι. Τα αγόρια δηλαδή σε αυτήν την περίοδο κάνουν ότι είναι απαγορευμένο σε άλλες περιόδους. Είναι ελεύθερα να απαιτήσουν φαγητό με απειλή να κλέψουν ή να βανδαλίσουν. Το αντίστοιχο με τους φοιτητές οπού ντύνονται και χτενίζονται με τρόπο που δεν είναι ιδιαίτερα αποδεκτός από την κοινωνία και τρέφονται με φαγητά που μαγειρεύονται ειδικά γι’ αυτούς (φοιτητική λέσχη), με μακαρόνια και σουβλάκια. Ακόμα και η κλοπή είναι δικαιολογημένη αφού και ένας τίμιος μικροαστός μπορεί να δηλώσει με περηφάνια ότι όταν ήταν φοιτητής είχε κλέψει.<br /><br /> 4.<br /> Μέσα σε αυτά τα πλαίσια ο φοιτητής “μπορεί” και “οφείλει” να εξεγείρεται. Αλλά όχι πραγματικά. Όπως όλο το στάδιο της φοιτητικής ζωής είναι μια τελετουργία έτσι και η εξέγερση του δεν μπορεί να είναι παρά τελετουργική. Ο φοιτητής αναπαριστά τελετουργικά την εξέγερση. Ντύνεται και χτενίζεται όπως οι άνθρωποι περασμένων εποχών που πέτυχαν κάτι με την εξέγερση τους (έστω και αν αυτό το κάτι είναι μόνο η ανάμνηση της εξέγερσης), ακούει την μουσική τους και φωνάζει τα συνθήματα τους. Ο φοιτητής δεν εξεγείρεται στο παρόν αλλά με την “εξέγερση” του συμμετέχει τελετουργικά στις εξεγέρσεις του παρελθόντος.<br /> Η ελευθεριότητα και η εξεγερτικότητα των φοιτητών δεν είναι τίποτα παραπάνω από την τυπική συμπεριφορά ατόμων που συμμετέχουν σε διαβατήριες τελετουργίες, στόχος των οποίων είναι να συντηρήσουν και να παγιώσουν την κοινωνική πραγματικότητα.<br /><br /><br /><br /> ex negativo<br /> Θεσσαλονίκη 11.6.08<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8437703036953685932-9198672040124288172?l=exnegativo.blogspot.com' alt='' /></div>A.C.Bogomolovhttp://www.blogger.com/profile/17986314612096774242noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8437703036953685932.post-42542852356430502642008-06-07T05:57:00.000-07:002008-06-07T07:58:41.965-07:00<div align="center"><span style="font-size:130%;color:#000000;"><em>1</em></span></div><em><span style="font-size:130%;"></span></em><span style="font-size:130%;"><em><div align="center"><br /></em></span>Επθέσεις με εμπρηστικούς μηχανισμούς σε τέσσερις εκκλησίες: Στον Ι. Ν. Αγίου Παντελεήμονος, στη διασταύρωση των οδών Βενιζέλου και Αγ. Παντελεήμονος στην Καλαμαριά, στον Ι. Ν. Προφήτη Ηλία, που βρίσκεται στη συμβολή των οδών Προφήτη Ηλία και Ολυμπιάδος, στον Ι. Ν. Μεταμορφώσεως-Γεννήσεως Σωτήρος, στη διασταύρωση των οδών Δελφών και Μιαούλη. Ο τέταρτος μηχανισμός βρέθηκε άθικτος έξω από τον Ι. Ν. Παναγούδας, στην οδό Εγνατία 132, στο κέντρο της πόλης.«Την ευθύνη για την επίθεση στις εκκλησίες στη Θεσσαλονίκη αναλαμβάνει η ομάδα "Οι Απόστολοι της επανάστασης". Χτυπήσαμε τα υποκαταστήματα της επιχείρησης που ονομάζεται εκκλησία όπως θα χτυπούσαμε κάθε καπιταλιστική επιχείρηση, και κάθε ολοκληρωτική εξουσία».</div><div align="center"></div><div align="center"><br /><em><span style="font-size:130%;">2</span></em></div><em><span style="font-size:130%;"></span></em><em><span style="font-size:130%;"><div align="center"><br /></span></em>Επίθεση με εμπρηστικό μηχανισμό σε φορτηγό χρηματαποστολής της GROUP 4: «Οι σαμποτέρ του μεσονυχτίου προτιμούμε τα βανάκια της χρηματαποστολής Group 4 να πέφτουν πρώτα στα χέρια των ληστών και μετά των εμπρηστών. Με το μίσος σας να μας τρέφει και με την οργή να μας δυναμώνει προτείνουμε τους όρους της καταστροφής και της απαλλοτρίωσης ως βίωμα για την άμεση απελευθέρωση της καθημερινής μιζέριας και ρουτίνας. Εμείς οι φτωχοί, με τα πλούσια όνειρα γεμάτα φωτιά, θα τιμούμε για πάντα το λήσταρχο Χάρη Τεμπερεκίδη. Λευτεριά στον Κώστα Πάσσαρη. Λευτεριά σε όλους».</div><div align="center"><br /><br /><em>3</em></div><em><div align="center"><br /></em>Με τρία γκαζάκια χτυπήθηκε υπηρεσιακό αυτοκίνητο, που χρησιμοποιούσε ανώτερος υπάλληλος του Ευρωπαϊκού Κέντρου Ανάπτυξης και Επαγγελματικής Κατάρτισης (CEDEFOP). Την ευθύνη ανέλαβε η ομάδα Αδάμαστοι Μαρξιστές: «την ίδια ώρα που γνήσιοι λαϊκοί αγωνιστές σαν τον Χρήστο Τσιγαρίδα δικάζονται και καταδικάζονται, οι πραγματικοί δολοφόνοι του κράτους και του κεφαλαίου συνεχίζουν να δολοφονούν δεκάδες εργάτες στη μεγαλύτερη τρομοκρατική επιχείρηση που έχει στηθεί στην Ελλάδα, τους Ολυμπιακούς Αγώνες». Λόγω της έκρηξης, το όχημα που έφερε διπλωματικές πινακίδες κυκλοφορίας και ήταν σταθμευμένο στη λεωφόρο Μεγάλου Αλεξάνδρου, έξω από το ξενοδοχείο «Μακεδονία Παλάς», πήρε φωτιά και καταστράφηκε, ενώ προκλήθηκαν ζημιές και σε παρακείμενο αυτοκίνητο.<br /><br />4</div><div align="center"><br />Επίθεση με μολότοφ σε κατάστημα του Μασούτη στην Τριανδρία: «Την ευθύνη για την επίθεση στο "Μασούτη" στη Θεσσαλονίκη αναλαμβάνει η "Επαναστατική Λαμπαδηδρομία". Σε αυτή την κοινωνία του θριάμβου του χρήματος και του εμπορεύματος που οι πάντες εκπορνεύσουνε και εκπορνεύονται με σκυμμένο το κεφάλι συνεχίζουμε να καταθέτουμε την ψήφο της επαναστατικής φωτιάς και της αέναης λύσσας. Αντίσταση στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Λευτεριά στους κατηγορούμενους για την υπόθεση 17 Νοέμβρη και ΕΛΑ».</div><div align="center"><br /><br />5</div><div align="center"><br />Επίθεση με τρείς εμπρηστικούς μηχανισμούς σε αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της «Μερσέντες Ιωαννίδης», στην οδό Βας. Όλγας: «Απόψε τα ξημερώματα χτυπήσαμε ένα από τα σύμβολα της θεαματικής μιζέριας και της καταναλωτικής μαστούρας, την αντιπροσωπεία της Μερσεντές. Την ευθύνη γι' αυτό το χτύπημα όσο και για το ΑΤΜ της Eurobank Καλαμαριάς στις 5 Μαρτίου αναλαμβάνει η "Επιτροπή για την προώθηση της αδιαλλαξίας". Η καταστολή με πρόσχημα την αιματοβαμμένη Ολυμπιάδα δεν πρόκειται να ανακόψει την επαναστατική δράση. Αντίσταση».<br /><br />6</div><div align="center"><br />Επιθέσεις με εμπρηστικούς μηχανισμούς σε υποκατάστημα της Εθνικής στην Καλαμαριά και σε γραφεία της ΝΔ:<br />«Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΘΑ ΠΕΣΕΙ. ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΜΕ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ.<br />"Αιώνια νιότη/</div><div align="center">νυχτερινή συντροφιά μου/</div><div align="center">το ξέρουμε πια κι οι δυο καλά/</div><div align="center">πως δυο εκρήξεις σαν τις χθεσινές/</div><div align="center">στην Εθνική Τράπεζα της πλ. Ύδρας/</div><div align="center">και στα γραφεία της Ν.Δ. στην Κρήνη/</div><div align="center">αξίζουν στ' αλήθεια περισσότερο/</div><div align="center">από δυο φτυαριές διαμάντια.<br />Αφιερωμένο στον Γιώργο Βούτση Βογιατζή<br />Λευτεριά σ' όλους τους φυλακισμένους<br />-Ίδρυμα "Ζυλ Μπονό"-»</div><div align="center"><br /><br />7</div><div align="center"><br />Επίθεση με εμπρηστικούς μηχανισμούς εναντίον του κτηρίου και περιπολικών της δηματικής αστυνομίας:<br />«Από τη χούντα των συνταγματαρχών στη δημοκρατία των "αντιστασιακών" (όπως οι "βομβιστές" Τζουμάκας, Μπίστης, Σιμήτης και σία), δεν μειώθηκε η ένταση της εκμετάλευσης, δεν κόπασε η βαρβαρότητα της καταστολής. Αντίθετα, έγινε πιο διάχυτη, πιο "αποδοτική"...ΜΑΤ, ΥΜΕΤ, Συνοριοφύλακες, Ζητάδες, Ομάδα "Σ", ΕΚΑΜ, Ασφάλεια Πολιτεύματος, Κρατική Ασφάλεια, Ομάδες Σύλληψης, Ειδικοί Φρουροί, Τ.Ε.Ε.Μ., Δημοτόμπατσοι... Αυτοί οι τελευταίοι, συγκεντρώνουν συχνά τα φώτα της δημοσιότητας για την κοινωνική προσφορά τους: Είτε ως κυνηγοί μεταναστών-μικροπωλητών-αφισοκολλητών, είτε ως έκτακτοι φοροεισπράκτορες κλήσεων για τους οδηγούς, ως ρουφιάνοι για τη γειτονιά, ή τσιράκια της "κανονικής" αστυνομίας, ενσαρκώνουν το σύγχρονο, δημοκρατικό, "φιλικό προς τον πολίτη" πρόσωπο της επιτήρησης και του ελέγχου. Για την συνεισφορά τους στον κρατικό κατασταλτικό μηχανισμό, τους ανταμοίψαμε στις 4:20 της 17ης Νοεμβρίου 2007 με 4 μηχανισμούς αποτελούμενους από γκαζάκια, βενζίνη και τα συναφή... Πιο συγκεκριμένα, για το τμήμα του Ευόσμου, οι εποχούμενες περιπολίες προβλέπεται να μειωθούν μετά τους εμπρησμούς δύο περιπολικών κι ενός ημι-βαν. Όσον αφορά τις ζημιές στην πρόσοψη των γραφείων τους, το νταβατζιλίκι στους καταστηματάρχες μάλλον θα τις καλύψει γρήγορα. Εδώ είμαστε όμως...Η ενέργεια αυτή είναι το δικό μας "λουλουδάκι" για τους εορτασμούς του Πολυτεχνείου. Την αφιερώνουμε στους αγωνιστές Μάριο Τσουραπά και Χρυσόστομο Κοντορεβυθάκη, που βρίσκονται προφυλακισμένοι από τις 6 Μαΐου για απόπειρα εμπρησμού οχήματος της Δημοτικής Αστυνομίας, στο Παλαιό Φάληρο.Τα χαιρετίσματά μας σε όλους τους εισαγγελείς, δικαστές, πρυτάνεις, δημοσιογράφους, και κάθε είδους μπάτσους που στο όνομα μιας δημοκρατικής τάξης και ασφάλειας εφαρμόζουν την προληπτική τρομοκρατία του κράτους, δείχνοντας το δρόμο της φυλακής σε όποιον τολμά να αντιστέκεται, όπως στην περίπτωση των διαδηλώσεων της ΔΕΘ, με την σύλληψη της αναρχικής Χριστίνας Τονίδου μέσα στο ΑΠΘ. Η αλληλεγγύη μας είναι δεδομένη.<br />ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΥΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ<br /><br />Μικρή ομάδα από διαταραγμένα κυρίως άτομα, που εκτρέπονται ανενόχλητα σε έκνομες πράξεις, προκαλώντας καταστροφές σε δημόσιες και ιδιωτικές περιουσίες»</div><div align="center"><br /><br />8</div><div align="center"><br />επίθεση με εμπρηστικό μηχανισμό σε υποκατάστημα του ταχυδρομικού ταμιευτηρίου στην οδό Τσιμισκή:<br /><br />Οι νεκροί δυο βήματα πλάι μας ησυχάζουν μέσα σε μια έκρηξη/ </div><div align="center">σαν τη χθεσινή στο ταχυδρομικό ταμιευτήριο στην Τσιμισκή/</div><div align="center">ματωμένοι μ' ένα όπλο στο χέρι/ </div><div align="center">όμως οι ζωντανοί έχουν κάτι τεράστια κεφάλια γεμάτα σκατά/</div><div align="center">και τα χέρια τους λιγδωμένα με λίπος να παίρνουν δάνεια/</div><div align="center">και να φεύγουν ένας ένας δίχως ήλιο, για τον μαύρο ουρανό.</div><div align="center"><br />Αφιερωμένο στον άγνωστο ληστή, που βρέθηκε νεκρός έξω από το ταχυδρομικό ταμιευτήριο της πλ. Αττικής στην Αθήνα, μετά από συμβόλαιο θανάτου που είχαν συνάψει μαγαζάτορες και μπάτσοι.</div><div align="center"><br />-Ίδρυμα "Ζυλ Μπονό"-</div><div align="center"></div><div align="center"><br /><br />9</div><div align="center"></div><div align="center"><br />Γιατί καίμε τις νύχτες σας:<br /><br />Κάθε μέρα βλέπουμε και ακούμε τα ίδια και τα ίδια.Ακρίβεια, φτώχεια, ανεργία, απολύσεις, διαφθορά, μίζες, σκάνδαλα. Ένας κόσμος που νοσεί , δίχως να πεθαίνει.Οι πολιτικοί τα «παίρνουν», οι δημοσιογράφοι τα «παίρνουν», οι παπάδες τα «παίρνουν», οι αστυνομικοί τα «παίρνουν», κανείς όμως δεν παίρνει στα σοβαρά τη ζωή του.Η δυσανασχέτηση των πολιτών εξαντλείται σε ανώδυνες για το σύστημα διαμαρτυρίες και ειρηνικές πορείες,ψηφίσματα διαμαρτυρίας και νέες εξελιγμένες μορφές καλωδιομένης αντίδρασης που αναζητούν την ταυτότητα τους σερφάροντας στο Internet και σε ακίνδυνους συμβολισμούς.<br /><br />Όμως η ιστορία γράφεται όταν το βουβό πλήθος αποχωρεί και προελαύνουν οι αρνητές της σιωπής.<br />Εκεί που εμείς σβήνουμε την οργή μας με φωτιά και τη φωτιά μας με βενζίνη.Είμαστε όλοι αυτοί που δεν μας χωράει ο κόσμος σας με τα αστραφτερά του κτίρια, τις φωτεινές διαφημιστικές επιγραφές, τις άθλιες κοινωνικές συμβάσεις,τα γρήγορα αυτοκίνητα, τα εμπορικά πολυκαταστήματα, τις κάμερες επιτήρησης κι ελέγχου, τις αστυνομικές δυνάμεις κατοχής των μητροπόλεων. Μα πάνω απ΄όλα δεν μας χωράει η κενότητα αυτής της άδειας ζωής που ακόμα και οι σκέψεις, τα συναισθήματα και οι χειρονομίες ακολουθούν τους κανόνες της ύπουλης χειραγώγησης και υποταγής των επιθυμιών μας (η της αγοράς). Γι’ αυτό και εσείς θέλετε να μας χωρέσετε στις φυλακές που χτίζετε για την τιμωρία όσων αποκλίνουν από τις εντολές σας.Όμως ούτε κι εκεί θα χωρέσουμε...<br />Κι αν κάποιοι σύντροφοι μας πιάστηκαν στο δόκανο του εχθρού, ας γνωρίζετε πως οι λύκοι πάντα ενεδρεύουν. Θα είμαστε δίπλα τους μια καθαρή ανάσα μέχρι την επόμενη συνάντηση για νέες επιθέσεις.Τα ξημερώματα της Παρασκευής 30 Μαϊου ανανεώσαμε τη συμφωνία μας με την φωτιά ότι δεν θα αφήσουμε ήσυχες νύχτες πίσω μας και πραγματοποιήσαμε 11 εμπρηστικές επιθέσεις σε διασκορπισμένους στόχους σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη (πιο συγκεκριμένα σε υποκαταστήματα της Millennium bank, επί των οδών Αιγαίου και Πόντου στην Καλαμαριά, και της Eurobank, επί των οδών Όλγας και Μαρτίου καθώς και σε διπλωματικά αμάξια στην Πυλέα). Αφιερώνουμε αυτή την κίνηση στους προφυλακισμένους αναρχικούς Μάριο Τσουραπά, Χρυσόστομο Κοντορεβυθάκη που κατηγορούνται για απόπειρα εμπρησμού οχήματος της δημοτικής αστυνομίας και στον προφυλακισμένο αναρχικό </div><div align="center">Βαγγέλη Μποτζατζή που διώκεται για εμπρησμούς οικονομικών και κρατικών στόχων και αυτές τις μέρες εξετάζεται η συνέχιση των προφυλακίσεων τους.<br /><br />Επίσης στέλνουμε τους επαναστατικούς χαιρετισμούς μας στους 3 καταζητούμενους συντρόφους που κατηγορούνται για την ίδια υπόθεση και επέλεξαν το ανειρήνευτο μονοπάτι της παρανομίας, ενάντια στην παραίτηση και την παράδοση.Οι φωτιές μας θα καλύπτουν τα ίχνη τους...<br /><br />ΟΛΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ-ΘΑ ΕΠΑΝΕΛΘΟΥΜΕ.<br /><br />Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8437703036953685932-4254285235643050264?l=exnegativo.blogspot.com' alt='' /></div>A.C.Bogomolovhttp://www.blogger.com/profile/17986314612096774242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8437703036953685932.post-13123463669025050702008-06-07T05:53:00.000-07:002008-06-07T05:55:30.647-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_cVuARofLwh0/SEqFK3l-HAI/AAAAAAAAACI/NPC-2ZryrmU/s1600-h/7raqdkx.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5209122340775795714" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cVuARofLwh0/SEqFK3l-HAI/AAAAAAAAACI/NPC-2ZryrmU/s320/7raqdkx.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_cVuARofLwh0/SEqFLFZBQ0I/AAAAAAAAACQ/eo2MMLO_3yo/s1600-h/0000308wnnhd-thumb.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5209122344479572802" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cVuARofLwh0/SEqFLFZBQ0I/AAAAAAAAACQ/eo2MMLO_3yo/s320/0000308wnnhd-thumb.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_cVuARofLwh0/SEqFLK_j9eI/AAAAAAAAACY/j7XKK2qWvYs/s1600-h/im3age_large.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5209122345983407586" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cVuARofLwh0/SEqFLK_j9eI/AAAAAAAAACY/j7XKK2qWvYs/s320/im3age_large.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_cVuARofLwh0/SEqFLe2r42I/AAAAAAAAACg/t_Cu1Wz77gA/s1600-h/tsikno5.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5209122351314887522" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cVuARofLwh0/SEqFLe2r42I/AAAAAAAAACg/t_Cu1Wz77gA/s320/tsikno5.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8437703036953685932-1312346366902505070?l=exnegativo.blogspot.com' alt='' /></div>A.C.Bogomolovhttp://www.blogger.com/profile/17986314612096774242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8437703036953685932.post-31319050641246093852008-06-07T05:42:00.000-07:002008-06-07T05:52:53.368-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_cVuARofLwh0/SEqEfeFel8I/AAAAAAAAABg/AoOT9Iv4P1Q/s1600-h/dim.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5209121595194251202" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cVuARofLwh0/SEqEfeFel8I/AAAAAAAAABg/AoOT9Iv4P1Q/s320/dim.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_cVuARofLwh0/SEqEftwV-VI/AAAAAAAAABo/Hf-Ie2JaZHg/s1600-h/graf_the_police.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5209121599400573266" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cVuARofLwh0/SEqEftwV-VI/AAAAAAAAABo/Hf-Ie2JaZHg/s320/graf_the_police.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_cVuARofLwh0/SEqEfxYY3bI/AAAAAAAAABw/mT1IOnxi9BE/s1600-h/lastscan.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5209121600373841330" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cVuARofLwh0/SEqEfxYY3bI/AAAAAAAAABw/mT1IOnxi9BE/s320/lastscan.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_cVuARofLwh0/SEqEgau8HuI/AAAAAAAAAB4/lGQtFEAV4Y4/s1600-h/picture010.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5209121611474280162" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cVuARofLwh0/SEqEgau8HuI/AAAAAAAAAB4/lGQtFEAV4Y4/s320/picture010.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_cVuARofLwh0/SEqEg5ACRVI/AAAAAAAAACA/gmY5XyOxknE/s1600-h/Εικόνα.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5209121619599050066" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cVuARofLwh0/SEqEg5ACRVI/AAAAAAAAACA/gmY5XyOxknE/s320/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8437703036953685932-3131905064124609385?l=exnegativo.blogspot.com' alt='' /></div>A.C.Bogomolovhttp://www.blogger.com/profile/17986314612096774242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8437703036953685932.post-64468900685481681672008-06-07T05:29:00.000-07:002008-06-07T05:56:45.228-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_cVuARofLwh0/SEqBvGcL2xI/AAAAAAAAAA4/RvtpBWsUUPA/s1600-h/at+peykis.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5209118565190064914" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cVuARofLwh0/SEqBvGcL2xI/AAAAAAAAAA4/RvtpBWsUUPA/s320/at+peykis.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_cVuARofLwh0/SEqBvXl6-jI/AAAAAAAAABA/nRSP_nrpCD8/s1600-h/dspphotov.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5209118569794304562" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cVuARofLwh0/SEqBvXl6-jI/AAAAAAAAABA/nRSP_nrpCD8/s320/dspphotov.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_cVuARofLwh0/SEqBvat6WhI/AAAAAAAAABI/cDaEplP0_Zw/s1600-h/geop2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5209118570633124370" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cVuARofLwh0/SEqBvat6WhI/AAAAAAAAABI/cDaEplP0_Zw/s320/geop2.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_cVuARofLwh0/SEqBvgOzZoI/AAAAAAAAABQ/avT8zj7qe2M/s1600-h/oaed.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5209118572113258114" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cVuARofLwh0/SEqBvgOzZoI/AAAAAAAAABQ/avT8zj7qe2M/s320/oaed.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_cVuARofLwh0/SEqBv6f8EFI/AAAAAAAAABY/RUIyLtaujv0/s1600-h/tmima+antifa...jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5209118579164450898" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cVuARofLwh0/SEqBv6f8EFI/AAAAAAAAABY/RUIyLtaujv0/s320/tmima+antifa...jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8437703036953685932-6446890068548168167?l=exnegativo.blogspot.com' alt='' /></div>A.C.Bogomolovhttp://www.blogger.com/profile/17986314612096774242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8437703036953685932.post-42194892366615042592008-06-01T06:05:00.000-07:002008-08-18T01:47:08.937-07:00<span style="font-size:180%;"></span><br /><span style="font-size:180%;">Anastassy Constantinovic Bogomolov</span><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">ΕΙΣΑΓΩΓΗ<br /></span><br /><span style="font-size:180%;">Το θέαμα ως θρησκεία</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">“ ...το θέαμα είναι η υλική ανασυγκρότηση της θρησκευτικής αυταπάτης.<br />Η θεαματική τεχνική δεν έχει σκορπίσει τα θρησκευτικά σύννεφα όπου οι άνθρωποι είχαν τοποθετήσει τις δυνάμεις τους, τις οποίες είχαν αποχωρίσει από εκείνους τους ίδιους: τα έχει απλώς συνδέσει σε μια γήινη βάση. Έτσι, η πιο γήινη ζωή καταντάει αδιάφανη και ασφυκτική. Δεν ξεφορτώνεται πια στους ουρανούς την απόλυτη της άρνηση, τον απατηλό της παράδεισο, αλλά τα στεγάζει στους κόλπους της. Το θέαμα είναι η τεχνική πραγμάτωση της εξορίας των ανθρώπινων δυνάμεων σε ένα υπερπέραν; είναι το σχίσμα το συντελεσμένο στο εσωτερικό του ανθρώπου.”<br />Γκυ Ντεμπορ<br /><br /></span><br /><br />2008: έχουν περάσει περίπου 40 χρόνια από την άτυπη ανακήρυξη του θεάματος σε επίσημη θρησκεία της Δύσης.<br /><br />Ο χριστιανισμός ηττήθηκε μαζί με την αριστοκρατική τάξη την οποία εξέφραζε. Έτσι η κοινωνία μεταξύ ανθρώπων, διαφορετικών τάξεων, φύλλων, γεωγραφικής περιοχής κ.λ.π. δεν γίνεται με την κοινή συμμετοχή στην τελετουργική πόση και βρώση του αίματος και της σάρκας του θεού αλλά από την κοινή συμμετοχή στην θέαση των διαφόρων μορφών του θεάματος. Πρότυπα τα οποία καλείται να μιμηθεί η κοινότητα δεν είναι οι άγιοι αλλά οι αστέρες του θεάματος. Οι βίοι των αγίων έχουν αντικατασταθεί ως λαϊκά αναγνώσματα από τις βιογραφίες των αστέρων. Στόχος της ζωής δεν είναι η κατά χάρη θέωση δηλαδή ο παράδεισος αλλά τα 15 λεπτά δημοσιότητας αφού η ζωή δεν νοηματοδοτείται από την εκκλησία αλλά από το θέαμα.<br /><br />Ο τεχνητός διαχωρισμός που επιβάλλει η νέα θρησκεία δεν είναι μεταξύ σάρκας και ψυχής ή μεταξύ υλικού και πνευματικού κόσμου αλλά μεταξύ ουσίας και εικόνας, μεταξύ πραγματικού και εικονικού κόσμου.<br /><br />Η πρωινή προσευχή έχει αντικατασταθεί από την πρωινή ανάγνωση εφημερίδας και την παρακολούθηση της πρωινής ενημερωτικής ζώνης σε τηλεόραση και ραδιόφωνο, ενώ η κυριακάτικη λειτουργία από την πλούσια και ξεχωριστή κυριακάτικη ζώνη και την πλούσια σε ένθετα και θέματα κυριακάτικη εφημερίδα. Τα Χριστούγεννα και το Πάσχα ξεχωρίζουν από τις υπόλοιπες μέρες επίσης από τα ειδικά εορταστικά προγράμματα, τις ειδικές εορταστικές διαφημίσεις και τις καινούριες ταινίες στον κινηματογράφο και όχι από την διαφορά στις εκκλησιαστικές τελετουργίες. Τα κάλαντα έχουν αντικατασταθεί από τα ποπ χριστουγεννιάτικα τραγουδάκια που βγαίνουν κάθε Χριστούγεννα. Τα εκκλησιαστικά πανηγύρια ως σπουδαίο κοινωνικό γεγονός οπού η κοινότητα συναντιέται αντικαταστάθηκαν από τους ποδοσφαιρικούς αγώνες.<br /><br />Όπως οι διατροφικές συνήθειες σε κάθε κοινωνία ορίζονται – επιβάλλονται από την θρησκεία έτσι και το θέαμα προτείνει όλο το διαιτολόγιο του σύγχρονου ανθρώπου από την coca cola και τα Mc Donald's μέχρι τα τρόφιμα με 0% λιπαρά.<br /><br />Κέντρο της οικίας δεν είναι ούτε η αρχαία εστία ούτε το εικονοστάσι με το καντήλι. Η οικογένεια το βράδυ συναντιέται γύρω από την τηλεόραση που αποτελεί το κέντρο της οικίας και εκεί διδάσκεται τους μύθους της κοινότητας μέσω της τελετουργικής αναπαράστασης τους. Σημείο της σύνδεσης της οικίας με την υπόλοιπη κοινότητα δεν είναι πια η κοινή με τις υπόλοιπες οικίες και το κέντρο της κοινότητας φλόγα (εστία, καντήλι) αλλά η τηλεόραση.<br />Το τέλος του κόσμου δεν αναμένεται με τον τρόπο που είχε προφητέψει ο Ιωάννης αλλά με τον τρόπο που προφητεύει το "Holly"-wood. Ένας ιός, ένας κομήτης, ένας μεγάλος σεισμός, μια πυρηνική καταστροφή, επίθεση από τρομοκράτες, ένας τρίτος παγκόσμιος πόλεμος, η υποταγή του ανθρώπου στις έχουσες συνείδηση μηχανές είναι τα κυρίαρχα τελολογικά σενάρια.<br />Όπως την εξουσία των αριστοκρατών την νομιμοποιούσε η εκκλησία έτσι και την εξουσία των καπιταλιστών την νομιμοποιεί το θέαμα. Η νομιμοποίηση αυτή δεν γίνεται πια προβάλλοντας την ιεραρχία ως ιδανική στον ουρανό αλλά προβάλλοντας την ως ιδανική στο θέαμα. Ο πάπας και ο πατριάρχης δεν μπορούν να ρίξουν και να ανεβάσουν κανέναν στην εξουσία (τουλάχιστον όχι με την ιδιότητα τους. Αν μπορούν να το κάνουν μπορούν ως οικονομικοί παράγοντες και αν χειρισθούν σωστά τα Μ.Μ.Ε.) μπορεί όμως ο "Τριανταφυλλόπουλος". Ιερά εξέταση μπορεί να μην υπάρχει αλλά υπάρχει ο "Πρετεντέρης". Η επίσημη ιστορία όπως σε κάθε εποχή καταγράφεται και ελέγχεται από το ιερατείο της έτσι και σήμερα από τις ειδήσεις. Η κοινωνική γνώση δεν διαμεσολαβείτε από την εκκλησία αλλά από το θέαμα. Ο μέσος άνθρωπος δεν έχει ένα μυαλό φορτωμένο με προλήψεις και δεισιδαιμονίες αλλά η σκέψη του είναι τόσο συγχυσμένη που θυμίζει ζάπινγκ. Πιστεύει σε αυτά που βλέπει στην τηλεόραση με την ίδια βεβαιότητα που κάποτε πίστευε σε αυτά που έλεγαν οι Γραφές. Στην αδράνεια όπου τον καταδίκαζαν οι προσευχές και τα ξόρκια σήμερα τον καταδικάζουν οι τηλεοπτικές καταγγελίες.<br /><br />Την κοινωνική συνοχή για λογαριασμό της εξουσίας δεν την εγγυάται η εκκλησία αλλά το θέαμα. Το σημείο που όλοι είναι ίσοι και καταργούνται οι κοινωνικοί διαχωρισμοί δεν είναι πια μέσα από την συμμετοχή στα μυστήρια της εκκλησίας αλλά μέσα από την συμμετοχή στην τηλεθέαση. Η κοινωνική συμπεριφορά δεν καθορίζεται από τις θρησκευτικές διατάξεις και τις συμβουλές των παπάδων αλλά από τα σίριαλ και τις ταινίες. Το σεξ δεν ελέγχεται από την εκκλησία μέσω του γάμου ή της στέρησης αλλά από το θέαμα μέσω της απονοηματοδότησης του και του περιορισμού του σε μια συνάρτηση "μεγέθους", "διάρκειας" και "τεχνικής". Ο άνθρωπος δεν κάνει πια σεξ με θεωρητικά κύριο σκοπό την αναπαραγωγή όπως παλιά αλλά για να δημιουργήσει για τον εαυτό του την εικόνα του ανθρώπου που κάνει σεξ. Ο μετανοημένος δεν εξομολογείτε πια στον πνευματικό του αλλά σε εκπομπές ανάλογου περιεχομένου. Ακόμα και οι γριές πλέον μπορεί να χάσουν τον εσπερινό για να παρακολουθήσουν την απογευματινή σαπουνόπερα. Οι εικόνες με τον Χριστό στους δημόσιους χώρους που θυμίζουν τον Παντεπόπτη Πατέρα, έχουν αντικατασταθεί από τις κάμερες CCTV που θυμίζουν τον Μεγάλο Αδελφό.<br /><br /><br /><br /><br />Η παραδοσιακή με την μοντέρνα θρησκεία, η κλειστή με την ανοιχτή, η μυστική με την δημόσια ανταγωνίζονται, αλληλοεπηρεάζονται και διαδέχονται η μια την άλλη επί αιώνες ανάλογα με τα χαρακτηριστικά της τάξης που είναι κάθε φορά στην εξουσία. Σίγουρα η κάθε εποχή έχει τα δικά της ανεπανάληπτα χαρακτηριστικά και οι γενικεύσεις είναι επικίνδυνες ωστόσο σε γενικές γραμμές μπορούμε να πούμε ότι όταν η εξουσία βασίζει την δύναμη της στην γη έχουμε παραδοσιακές κοινωνίες με κλειστές-μυστικές θρησκείες σαν τον χριστιανισμό ενώ όταν η εξουσία βασίζει την δύναμη της στο εμπόριο και την βιοτεχνία-βιομηχανία έχουμε μοντέρνες κοινωνίες με ανοιχτές θρησκείες.<br /><br />Παράδειγμα, η αρχαία Αθήνα, την εποχή που την εξουσία είχαν οι δημοκράτες, στην οποία το θέατρο πέρα του ότι την χαρακτηρίζει παίζει και έναν πολύ σημαντικό ρόλο. Ουσιαστικά παίζει τον ρόλο της θρησκείας, αφού είναι εξέλιξη των θρησκευτικών τελετουργιών των λαϊκών στρωμάτων, τα οποία αποτελούνταν αρχικά και από την τάξη που μετέπειτα ανέλαβε την εξουσία, τους εμπόρους και τους βιοτέχνες. Η εξέλιξη του θεάτρου βαδίζει με την βαθμιαία ανάπτυξη της δύναμης της τάξης αυτής και το απόγειο του μαζί με την εγκαθίδρυση της στην εξουσία. Ο Προμηθέας που είναι θεός των τεχνιτών και επί αιώνες δεμένος σε έναν βράχο, κατά την αριστοκρατική μυθολογία, ελευθερώνεται στην δημοκρατική μυθολογία από τον Αισχύλο στο μέσω έκφρασης της, το θέατρο.<br /><br />Ο χριστιανισμός λίγο πριν την εγκαθίδρυση του είναι θρησκεία των πλούσιων της γης και δίνει σκληρή μάχη κατά του θεάτρου όπως και το θέατρο κατά του χριστιανισμού. Οι πατέρες της εκκλησίας των πρώτων αιώνων ανησυχούν, γιατί οι εκκλησίες δεν έχουν κόσμο ενώ τα θέατρα είναι γεμάτα. Παρόλα αυτά και ο χριστιανισμός στην μορφή του συνεχίζει την παράδοση που έχει υιοθετήσει και το θέατρο από τον διθύραμβο αφού ο τρόπος και ο τόπος αναπαράστασης του θείου δράματος έχουν πολλά θεατρικά στοιχεία.<br /><br />Κατά τον 16ο αιώνα, όταν η αστική τάξη αρχίζει να αποκτάει οικονομική δύναμη κάνει την εμφάνιση της στα εμπορικά πανηγύρια και η πρώτη εφημερίδα. Επίσης, την ίδια περίοδο μετά από πολλούς αιώνες ,το θέατρο αρχίζει να δυναμώνει αναγεννημένο από την ίδια την εκκλησία αλλά αυτονομημένο από αυτήν (οι πρώτες θεατρικές παραστάσεις, το λειτουργικό δράμα, είχαν θρησκευτική θεματολογία και παίζονταν έξω από τις εκκλησίες). Από τότε ακολουθεί την εξέλιξη της αστικής τάξης ως σήμερα που έχει μετεξελιχθεί στο παντοδύναμο θέαμα.<br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"></span><br /><br /><br />Σήμερα ο χριστιανισμός είναι νεκρός. Οι λίγοι πιστοί που υπάρχουν είναι στον βαθμό του φαν κλαμπ κάποιου καλλιτέχνη ή κάποιας αθλητικής ομάδας. Οι new age θρησκευτικές οργανώσεις καλύπτουν στον ίδιο σχεδόν βαθμό τις όποιες μεταφυσικές ανησυχίες και ο ρόλος τους περιορίζεται εκεί. Η εκκλησία δεν ταυτίζεται πλέον με την κοινωνία. Όσο και αν ο μέσος πολίτης επιμένει να αυτοαποκαλείται χριστιανός γεγονός είναι ότι ακολουθεί τις επιταγές του θεάματος και όχι της εκκλησίας. Αν και είναι μια πολύ δυνατή επιχείρηση, με ένα σταθερό και πορωμένο καταναλωτικό κοινό που έχει επίσης εξασφαλίσει από το θέαμα ένα μεγάλο μερίδιο προβολής, επιβιώνει ως μέρος του εμπορίου και του θεάματος, και όχι πάνω από αυτό, όπως τόσους αιώνες. Το θέαμα τελικά αφομοίωσε την εκκλησία και την αντικατέστησε.<br /><br /><br /><br />Και για να παραφράσουμε λιγάκι τον Μαρξ…<br /><br /><br /><br />Η εξουσία του θεάματος είναι το θέαμα της εξουσίας.<br /><br />Το κράτος αυτό, η κοινωνία αυτή παράγουν το θέαμα, ανεστραμμένη συνείδηση του κόσμου, επειδή τα ίδια αποτελούν έναν κόσμο ανάποδο. Το θέαμα είναι η γενική θεωρεία του κόσμου αυτού, το εγκυκλοπαιδικό του άθροισμα, η λογική του σε λαϊκή μορφή, το πνευματικό του καύχημα, ο ενθουσιασμός του, η ηθική του επιβράβευση, το επίσημο του συμπλήρωμα, η οικουμενική του παρηγοριά και αιτιολόγηση. Είναι η φαντασιακή πραγμάτωση του ανθρώπινου όντος, αφού το ανθρώπινο ον δεν κατέχει την αληθινή πραγματικότητα. Το να αγωνίζεται κανείς ενάντια στο θέαμα είναι λοιπόν σαν να αγωνίζεται εναντίον αυτού εδώ του κόσμου, το πνευματικό άρωμα του οποίου αποτελεί το θέαμα.<br />Η θεαματική αθλιότητα αποτελεί, κατά ένα μέρος, την έκφραση της πραγματικής αθλιότητας, ενώ κατά ένα άλλο μέρος την διαμαρτυρία εναντίον της πραγματικής αθλιότητας. Το θέαμα είναι ο αναστεναγμός της καταπιεσμένης ύπαρξης, η ψυχή ενός κόσμου άκαρδου, όπως είναι και το πνεύμα των κοινωνικών συνθηκών απ’ όπου το πνεύμα έχει αποκλεισθεί. Είναι το όπιο του λαού.<br />Η κατάργηση του θεάματος ως απατηλής ευτυχίας του λαού είναι η απαίτηση που θέτει η πραγματική του ευτυχία. Απαιτώντας να απαρνηθεί ο λαός τις αυταπάτες που έχει για την κατάσταση του, απαιτεί την απάρνηση μιας κατάστασης που έχει ανάγκη από αυταπάτες.<br /><br />Το ζήτημα είναι να απελευθερωθούν οι συνειδήσεις από την θεαματική εμμονή. Η ελευθερία συνείδησης δεν είναι τίποτα περισσότερο από κάθε είδους ελευθερία θεαματικής συνείδησης.<br /><br />Τα συναισθήματα των μαζών τρέφονται αποκλειστικά με το θέαμα. Ακόμα και τα συμφέροντα τους θα έπρεπε να τα εγκρίνουν οι ειδήσεις για να προκαλέσουν ταραχές.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;">Το κατά Ντεμπόρ Ευαγγέλιο</span><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-size:85%;"><br />“Σήμερα οι Beatles είναι πιο δημοφιλείς κι από τον Χριστό”<br />John Lennon<br /></span><br /></span><br /><br /><br /><br />Απ’ όλα πριν υπήρχε η Εικόνα<br />Κι η Εικόνα ήταν με το Θέαμα,<br />Κι ήταν Θέαμα η Εικόνα.<br />Από την αρχή ήταν αυτή με το Θέαμα.<br />Τα πάντα δια αυτής δημιουργήθηκαν<br />και απ’ όσα έγιναν τίποτα χωρίς αυτή δεν έγινε.<br />Αυτή ήταν η ζωή,<br />και ήταν η ζωή αυτή το φως για τους ανθρώπους.<br />Το φως αυτό έλαμψε μέσα στου κόσμου το σκοτάδι<br />μα η σκοτείνια δε μπόρεσε να το σβήσει.<br /><br /><br /><br />Η Εικόνα ήταν το αληθινό το φως<br />που καθώς έρχεται στο κόσμο<br />φωτίζει κάθε άνθρωπο.<br />Μέσα στο κόσμο ήτανε,<br />και ο κόσμος δια αυτής δημιουργήθηκε,<br />μα δεν την αναγνώρισε ο κόσμος.<br />Ήρθε στο κόσμο το δικό της,<br />και οι δικοί της δεν την δέχτηκαν.<br />Σε όσους όμως την δέχτηκαν και πίστεψαν σε αυτήν<br />έδωσε το δικαίωμα να γίνουν παιδία του θεάματος.<br />Από το θέαμα γεννήθηκαν αυτοί<br />και όχι από γυναίκας αίμα,<br />ούτε από επιθυμία ανθρώπινη<br />ή επιθυμία άντρα.<br />Η Εικόνα έγινε άνθρωπος<br />και έστησε την σκηνή της ανάμεσα μας,<br />και είδαμε την θεαματική της δόξα.<br /><br /><br /><br />Από τον δικό της πλούτο πήραμε όλοι εμείς<br />την μια δωρεά πάνω στην άλλη!<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Όταν πλανητάρχης ήταν ο Καίσαρας Αύγουστος έβγαλε διάταγμα να απογραφεί όλη οικουμένη. Όλοι πήγαιναν να απογραφούν στο τόπο καταγωγής τους. Έτσι ο Ιωσήφ που καταγόταν από την Μέκκα του θεάματος, το Χόλυγουντ, αλλά τα τελευταία χρόνια ζούσε στο Σιάτλ οπού και εργάζονταν ως εικονολήπτης σε τοπικό τηλεοπτικό σταθμό μαζί με την γυναίκα του, μακιγιέρ στον ίδιο σταθμό, ταξίδεψαν προς το Χόλυγουντ για να απογραφούν. Την περίοδο εκείνη μάλιστα η γυναίκα του η Μαρία ήταν έγκυος. Πολλές φορές είχαν προσπαθήσει να κάνουν παιδί αλλά το αδύναμο σπέρμα του Ιωσήφ δεν βοηθούσε προς αυτή την κατεύθυνση οπότε αποφάσισαν να το κάνουν με την μέθοδο της εξωσωματικής γονιμοποίησης.<br /><br />Όταν λοιπόν ήταν στο Χόλυγουντ για την απογραφή, ήρθε η ώρα της Μαρίας να γεννήσει τον πρωτότοκο γιο της. Το θέμα της γέννησης του γιου του Ιωσήφ δεν άφησε αδιάφορους τους ιερείς του θεάματος αφού ο Ιωσήφ μπορεί να ήταν ένας ταπεινός εικονολήπτης αλλά οι πρόγονοι του είχαν γράψει μερικές από τις πιο ένδοξες σελίδες στην κοινωνία του θεάματος. Το γενεαλογικό δέντρο, άσχετα αν αυτός είχε ξεπέσει, αποτελούνταν από ηθοποιούς, δημοσιογράφους, καναλάρχες, από ανθρώπους δηλαδή που κατείχαν διάφορα πόστα στο ιερατείο του θεάματος. Έτσι το θέαμα της γέννησης του μικρού Κρίς Τζόσουαμπέργκ, όπως λεγόταν το παιδί που γεννήθηκε, κάλυψαν με ρεπορτάζ αρκετών λεπτών δημοσιογράφοι – ιερείς του θεάματος από τρία μεγάλα κανάλια που είδαν το άστρο του νεογνού να ανατέλλει.<br /><br />Όταν πέρασαν λίγες μέρες επέστρεψαν στο σπίτι τους στο Σιάτλ. Το παιδί όσο μεγάλωνε γέμιζε με σοφία και όλες οι χάρες του σταρ αναπτύσσονταν πάνω του.<br />Κάθε χρόνο στη γιορτή του Πάσχα οι γονείς του έπαιρναν άδεια και πήγαιναν στο Λος Άντζελες. Όταν ο Κρίς έγινε δώδεκα χρονώ ανέβηκαν στο Χόλυγουντ στην απονομή βραβείων Όσκαρ όπως συνήθιζαν. Όταν τελείωσε η γιορτή και γύρισαν πίσω, το παιδί ο Κρίς παρέμεινε πίσω χωρίς να το ξέρουν ο Ιωσήφ και η μητέρα του. Νομίζοντας ότι ήταν μέσα στο πλήθος των θεατών δεν ανησύχησαν ώσπου κατάλαβαν την απουσία του και άρχισαν να τον αναζητούν. Μετά από τρεις μέρες τον βρήκαν στο πλατό καθισμένο ανάμεσα σε δημοσιογράφους, σκηνοθέτες και ηθοποιούς να τους ακούει και να τους κάνει ερωτήσεις. Όλοι όσοι τον άκουγαν έμειναν έκπληκτοι για την νοημοσύνη του και τις απαντήσεις του. Μόλις τον είδαν οι γονείς του απόρησαν και η μητέρα του είπε: « Παιδί μου γιατί μας το έκανες αυτό; Ο πατέρας σου κι εγώ σε αναζητούσαμε με μεγάλη αγωνία». Ο Κρίς τους απάντησε: « Γιατί με αναζητούσατε; Δεν ξέρατε ότι πρέπει να βρίσκομαι στο σπίτι του πατέρα μου;». Εκείνοι όμως δεν κατάλαβαν τα λόγια που τους είπε.<br />Ο Κρίς κατέβηκε μαζί τους και ήρθε στο Σιάτλ και ζούσε κοντά τους με υπακοή. Η μητέρα του όμως διατηρούσε μέσα στην καρδιά της όλα αυτά τα λόγια. Ο Κρίς εν τω μεταξύ μεγάλωνε και πρόκοβε στην σοφία.<br /><br />Ήταν η δεύτερη εκλογή του Πλανητάρχη Τιβέριου όταν κυβερνήτης της πολιτείας του Σιάτλ ήταν ο Πόντιος Πιλάτος. Παρουσιαστές των κεντρικών δελτίων ειδήσεων ήταν ο Άννας και ο Καϊάφας.<br /><br />Την περίοδο εκείνη έκανε θραύση με τα αποκαλυπτικά ρεπορτάζ του και τις ανθρωπιστικού και δημοκρατικού χαρακτήρα εκπομπές του ο Ιωάννης. Είχε βάλει σκοπό του να κάνει φανερή την διαπλοκή που επικρατούσε στο σύστημα και να την καταπολεμήσει έτσι ώστε να υπάρξει επιτέλους αξιοκρατία. Δεν χαριζόταν σε κανέναν ο Ιωάννης. Έφτανε σε σημείο να αποκαλεί τους επώνυμους καλεσμένους του στις εκπομπές του «Οχιάς γεννήματα» και να τους παροτρύνει να μετανοήσουν και να διορθωθούν. Τους έλεγε επίσης να μην επαναπαύονται στην δημοτικότητα τους γιατί το θέαμα και από τις πέτρες μπορεί να κάνει δημοφιλείς. Κάθε δέντρο έλεγε, που δεν κάνει καλό καρπό θα κοπεί σύρριζα και θα ριχτεί στη φωτιά.<br /><br />Δεν τα έβαζε μόνο με τους υψηλά ιστάμενους αλλά με όλο τον κόσμο. Αποκάλυπτε κάθε παρατυπία που ασυνείδητοι υπάλληλοι έκαναν κατά την διάρκεια της εργασίας τους. Δημόσιοι υπάλληλοι που έφευγαν πριν το οκτάωρο τους, σερβιτόροι που σκάλιζαν την μύτη τους πριν σερβίρουν τον πελάτη και διεφθαρμένοι αστυνομικοί έμπαιναν συχνά στο στόχαστρο του.<br />Γενικά συμβούλευε τους ανθρώπους αν δεν θέλουν να βρεθούν κατηγορούμενοι σε καμιά εκπομπή του να είναι σε όλα τους τυπικοί. Από τους ασκούντες πολιτική εξουσία ας πούμε ζητούσε να μην απαιτούν περισσότερα απ‘ όσα τους παραχωρεί ο νόμος και από τους αστυνομικούς να μην παίρνουν λεφτά από κανέναν με ψεύτικες κατηγορίες, ούτε με τη βία αλλά να αρκούνται στο μισθό τους.<br /><br />Από τον Ιωάννη ξεκίνησε - “βαπτίστηκε” και ο νεαρός πλέον Κρίς την καριέρα του στην αποκαλυπτική δημοσιογραφία του. Από τις πρώτες κιόλας μέρες φαινόταν πως μια λαμπρή καριέρα τον περίμενε. Τα ρεπορτάζ που έκανε για λογαριασμό του Ιωάννη έσπαγαν ρεκόρ θεαματικότητας. Παντού πλέον φωνάζονταν ότι «αυτός είναι το αγαπημένο παιδί του Θεάματος, αυτός είναι ο εκλεκτός του».<br />Μετά από ένα σύντομο χρονικό διάστημα που δούλευε για τον Ιωάννη αποφάσισε πλέον να κάνει δική του εκπομπή. Είχε όμως να αντιμετωπίσει διάφορους πειρασμούς από επιχειρηματίες και πολιτικούς που ήθελαν να τον δωροδοκήσουν και εξυπηρετεί τα δικά τους συμφέροντα. Ο Κρίς όμως έχοντας επίγνωση της βαριάς κοινωνικής ευθύνης που είχε αναλάβει και γνωρίζοντας πόσο σημαντικό είναι για την κοινωνική ειρήνη να είναι διαφανής και αδιάφθορες οι αποκαλυπτικές εκπομπές, αρνήθηκε απαντώντας τους: «ο άνθρωπος δε ζει μόνο με ψωμί, αλλά με κάθε λόγο που βγαίνει από το Θέαμα». Αφού κατάλαβαν ότι ο Κρίς είναι αδιάφθορος τον άφησαν στην ησυχία του.<br /><br /><br />Μόλις ανέλαβε ο Κρις την δικιά του εκπομπή, του Ιωάννη του την έκοψαν. Και όχι μόνο αυτό αλλά είχε να αντιμετωπίσει και μια σειρά από μηνύσεις για συκοφαντική δυσφήμιση και άλλες κατηγορίες αφού πλέον το είχε παρακάνει. Είχε αρχίσει, ως ένα μέρος του αγώνα του κατά της διαφθοράς, να αποκαλύπτει τις παράνομες σχέσεις του δημάρχου Ηρώδη με την γυναίκα του αδερφού του. Αυτό φυσικά οδήγησε τον δήμαρχο στο να πάρει τα μέτρα του και να ζητήσει από τον ιδιοκτήτη του καναλιού, που ήταν και κουμπάρος του, να κόψει την εκπομπή. Μάλιστα επειδή ο Ηρώδης αρχικά φοβόταν μην αποκαλυφθεί ότι αυτός κρύβεται πίσω από το κόψιμο της εκπομπής δίσταζε να το ζητήσει από τον κουμπάρο του προκειμένου να διαφυλάξει όση δημοτικότητα του είχε απομείνει. Η ερωμένη του όμως η Ηρωδιάδα τον έπεισε ότι αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για να αποφύγουν αποκαλύψεις ακόμα μεγαλύτερων σκανδάλων. Το κόψιμο της εκπομπής του Ιωάννη έμεινε γνωστό στην ιστορία του Θεάματος ως “Ο αποκεφαλισμός του Ιωάννη” και η εκπομπή αντικαταστάθηκε προσωρινά από ένα μουσικοχορευτικό υπερθέαμα που παρουσίαζε η κόρη της Ηρωδιάδας η Σαλώμη.<br /><br />Όταν κατάλαβε ο Κρίς ότι οι αποκαλύψεις που μπορεί να κάνει για την διαφθορά της εξουσίας είναι περιορισμένες και εξαρτώνται κάθε φορά από τις σχέσεις που υπάρχουν στην ίδια την εξουσία και ότι αυτός είναι απλά μέρος του παιχνιδιού της, αποφάσισε να είναι πιο συγκρατημένος και να προσπαθεί να δώσει δείγματα πολιτικής νομιμοφροσύνης λέγοντας με κάθε ευκαιρία ότι άλλο πράγμα το Θέαμα και άλλο η πολιτική… Ζητούσε να αποδίδονται τα του Καίσαρα στον Καίσαρα και τα του Θεάματος στο Θέαμα. Επίσης άλλαξε κανάλι γιατί το κλίμα ήταν λίγο βαρύ στο κανάλι που δούλευε ο Ιωάννης. Η εκπομπή που ανέλαβε στο νέο κανάλι είχε χαρακτήρα φιλανθρωπικό, ηθικολογικό, ψυχολογικό. Συχνά όμως κατήγγειλε ελλείψεις και παρατυπίες του κρατικού μηχανισμού και όχι σπάνια, κατήγγειλε δημόσιες αυθαιρεσίες των αρχών, πολιτικών, δικαστικών, αστυνομικών.<br /><br />Ο Κρίς αποφάσισε οι εξωτερικοί συνεργάτες-ρεπόρτερ της εκπομπής να είναι νέοι και φτωχοί χωρίς ιδιαίτερη εμπειρία. Έκανε πρόταση συνεργασίας σε δύο αδέλφια που δούλευαν στο κανάλι ως “παιδιά για όλες τις δουλειές”, τον Σίμωνα που τον φώναζαν Πέτρο και τον αδελφό του Ανδρέα. «Ακολουθήστε με» τους λέει «και θα σας κάνω ψαράδες ανθρώπων». Και αυτοί αμέσως τον ακολούθησαν. Προχωρώντας πιο πέρα είδε δύο άλλους αδελφούς τον Ιάκωβο γιό του Ζεβεδαίου του μοντέρ και τον αδελφό του Ιωάννη. Βρισκόταν στο κοντρόλ μαζί με τον πατέρα τους ως εκπαιδευόμενοι και μόνταραν μια εκπομπή. Τους κάλεσε και αυτοί άφησαν αμέσως τον πατέρα τους και τον ακολούθησαν.<br /><br />Στις εκπομπές του Κρίς οι οποίες γίνονταν υπό την μορφή περιοδείας του έφερναν κάθε λογής ανθρώπους, από αρρώστους και ερωτευμένους που ήθελαν να πουν δημόσια τον πόνο τους, μέχρι ανθρώπους που χρωστούσαν λεφτά στο δημόσιο και έψαχναν να βρουν μια λύση.<br />Σ’ όλους αυτούς έβρισκε την λύση και έτσι σε κάθε εκπομπή το κοινό του , το οποίο αποτελούταν από τέτοιους ανθρώπους, όλο και πλήθαινε.<br /><br />Σε μια εκπομπή του ανεβασμένος καθώς ήταν στο πλατό στράφηκε προς τους θεατές του και είπε: « Μακάριοι εσείς οι φτωχοί γιατί δική σας είναι η βασιλεία του Θεάματος. Μακάριοι εσείς που τώρα πεινάτε γιατί θα σας χορτάσει το Θέαμα. Μακάριοι εσείς που τώρα κλαίτε γιατί θα χαρείτε».<br /><br />Για τους αναξιοπαθούντες που έψαχναν λύση στα προβλήματα τους μέσω της τηλεόρασης υπήρχε ένα διαφημιστικό σποτάκι που τους καλούσε να απευθυνθούν στην εκπομπή. Στο σποτάκι παρουσιαζόταν ο Κρίς να λέει : «Ζητάτε και θα σας δοθεί, ψάχνετε και θα βρείτε, χτυπάτε την πόρτα και θα σας ανοιχτεί. Γιατί όποιος ζητάει λαμβάνει και όποιος ψάχνει βρίσκει και όποιος χτυπά του ανοίγετε. Μα και ποιος από εσάς αν του ζητήσει το παιδί του ψωμί θα του δώσει λιθάρι; Η αν του ζητήσει ψάρι θα του δώσει φίδι; Αφού λοιπόν εσείς παρόλο που είστε απλοί άνθρωποι ξέρετε να δίνετε στα παιδιά σας καλά πράγματα πολύ περισσότερο το επιτελείο της εκπομπής θα δώσει αγαθά σε όσους το ζητήσουν».<br /><br />Ο Κρίς επιτίθονταν σε παρουσιαστές άλλων εκπομπών με παρόμοιο περιεχόμενο και καλούσε τους τηλεθεατές «να φυλαχτούν από αυτούς που έρχονται σαν πρόβατα από μέσα τους όμως είναι λύκοι αρπακτικοί. Θα τους καταλάβετε από τα έργα τους. Μήπως μαζεύουν από τα αγκάθια σταφύλια ή από τα τριβόλια σύκα; Ένα καλό δέντρο κάνει καλούς καρπούς ενώ το άχρηστο δέντρο κάνει άχρηστους καρπούς. Δεν μπορεί το καλό δέντρο να κάνει άχρηστους καρπούς ούτε το άχρηστο δέντρο να κάνει καλούς καρπούς. Και όποιο δέντρο δεν κάνει καλούς καρπούς το κόβουν και το ρίχνουν στην φωτιά. Θα τους καταλάβετε λοιπόν από τους καρπούς τους.<br />Μόλις , μετά από μια εκπομπή, ο Κρίς επέστρεφε σπίτι του τον πλησίασε ένας εκατόνταρχος και τον παρακάλεσε λέγοντας: «Κύριε ο υπηρέτης μου είναι κατάκοιτος στο σπίτι, παράλυτος και υποφέρει φοβερά.». Και ο Κρίς του λέει : «θα έρθουμε σπίτι σου να αναδείξουμε το θέμα για να ευαισθητοποιηθούν οι αρμόδιοι». Ο εκατόνταρχος του αποκρίθηκε: «Κύριε δεν είμαι άξιος να σε δεχτώ στο σπίτι μου, πες μόνο ένα λόγο από την εκπομπή σου και το θέμα θα πάρει τις διαστάσεις που του χρειάζονται ώστε να βρεθεί το κατάλληλο νοσοκομείο όπου θα νοσηλευτεί και θα γιατρευτεί. Και εγώ είμαι άνθρωπος κάτω από εξουσία και έχω στρατιώτες στη διοίκηση μου. Λέω στον ένα “πήγαινε” και πηγαίνει και στον άλλον “έλα” και έρχεται και στον δούλο μου “κάνε αυτό” και το κάνει». Και ο Κρίς συγκινήθηκε και είπε στον εκατόνταρχο: «Πήγαινε και θα γίνει αυτό που πίστεψες». Και το ζήτημα κινήθηκε εκτός αέρα και ο υπηρέτης μετά από λίγο έγινε καλά.<br /><br />Ο κόσμος που έκανε αιτήσεις για να λυθούν τα προβλήματα του μέσω της εκπομπής ήταν πάρα πολύς όπως και ο καιρός που χρειαζόταν να περάσει για να έρθει κάποιο θέμα στη δημοσιότητα, Έτσι σε μια εκπομπή του Κρίς που το στούντιο ήταν τίγκα από τους καλεσμένους, έκαναν την εμφάνιση τους απροειδοποίητα κάποιοι άντρες που κρατούσαν έναν παράλυτο που ήταν άπορος και δεν είχε λεφτά να πάρει ηλεκτροκίνητο αναπηρικό καροτσάκι που του ήταν απαραίτητο. Τότε ο Κρίς είπε ότι το πρόβλημα θα λυθεί αμέσως και πρόσφερε ένα ηλεκτροκίνητο καροτσάκι ως προσφορά της εκπομπής λέγοντας στον παράλυτο «Πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε στο σπίτι σου». Όταν ο κόσμος το είδε αυτό έμεινε κατάπληκτος από την δύναμη που δίνει το θέαμα στους ανθρώπους.<br /><br />Προχωρώντας ο Κρίς είδε να κάθετε ένας τοκογλύφος ο Λεβί. «Ακολούθησε με» του είπε. Και εκείνος σηκώθηκε και τον ακολούθησε. Ο Λεβί του έκανε πλούσιο τραπέζι σπίτι του. Μαζί του στο τραπέζι ήταν πολύς κόσμος. Τοκογλύφοι, απατεώνες και άλλοι άνθρωποι. Όμως οι στήλες των εφημερίδων και των περιοδικών που σχολίαζαν τα τηλεοπτικά άρχισαν να γράφουν και να ρωτούν «Γιατί ο Κρίς τρώει και πίνει με τέτοιους ανθρώπους;». Ο Κρίς τότε απάντησε: «Δεν έχουν ανάγκη από γιατρό όσοι είναι υγιείς αλλά οι άρρωστοι. Δεν ήρθα να καλέσω σε μετάνοια τους δίκαιους αλλά τους αμαρτωλούς.».<br /><br />Ο Κρίς συνέχισε την περιοδεία του κατά την οποία μέσω των εκπομπών του κατηγορούσε κάθε αδικία και βοηθούσε όσο μπορούσε να βρεθούν λύσεις στα προβλήματα του κόσμου.<br /><br />Ο Κρίς κάλεσε τότε τους δώδεκα ρεπόρτερ του και τους έδωσε την εξουσία να βρίσκουν, να αναδεικνύουν και να λύνουν τα προβλήματα των πολιτών στο όνομα του.<br />Τα ονόματα των δώδεκα ρεπόρτερ του Κρίς είναι τα εξής : Πρώτος ο Σίμων που λέγετε Πέτρος και ο αδελφός του ο Αντρέας, ο Ιάκωβος ο γιος του Ζεβεδαίου και ο αδελφός του ο Ιωάννης, ο Φίλιππος και ο Βαρθολομαίος, ο Θωμάς και ο Ματθαίος ο τοκογλύφος, ο Ιάκωβος ο γιος του Αλφαίου και ο Λεββαίος που ονομάστηκε Θαδδαίος, ο Σίμων ο Κανανίτης και ο Ιούδας ο Ισκαριώτης, αυτός που τον πρόδωσε.<br />Κάλεσε λοιπόν τους δώδεκα και τους έστειλε να κάνουν ρεπορτάζ και να αναδείξουν τα προβλήματα των ανθρώπων της επαρχίας βοηθώντας έτσι ώστε το κράτος να δείξει ενδιαφέρον. «Μην παίρνετε τίποτα μαζί σας για τον δρόμο» τους είπε, «Ούτε ραβδί, ούτε σακίδιο, ούτε φαγητό, ούτε χρήματα, ούτε διπλά ρούχα. Και όπου δεν σας δέχονται όταν βγαίνετε από εκείνη την πόλη να τα καταγράφετε στην κάμερα για να υπάρχει μια μαρτυρία εναντίον τους. Έφυγαν και περνούσαν ένα-ένα τα χωριά, φέρνοντας τα προβλήματα των πολιτών στην επιφάνεια.<br />«Σας στέλνω σαν πρόβατα ανάμεσα σε λύκους. Να έχετε την σύνεση που έχουν τα φίδια και την ακεραιότητα που έχουν τα περιστέρια. Να προσέχετε τους εαυτούς σας. Θα σας οδηγήσουν μπροστά σε ηγεμόνες εξαιτίας μου για να δώσετε σε αυτούς μαρτυρία για εμένα. Όταν σας σύρουν στα δικαστήρια να μην αγωνιάτε εκ των προτέρων για το τι θα πείτε μήτε να προμελετάτε αλλά θα τα κανονίσει όλα το Θέαμα. Γιατί δεν είναι δικά σας τα λόγια που θα δημοσιοποιηθούν αλλά προϊόν του μοντάζ. Όλοι θα σας μισούν εξαιτίας μου. Όποιος όμως μείνει σταθερός στο τέλος αυτός θα σωθεί.».<br /><br />«Μην νομίζετε πως ήρθα για να επιβάλλω αναγκαστική ομόνοια μεταξύ των ανθρώπων. Δεν ήρθα να φέρω τέτοια ομόνοια αλλά διαίρεση. Πράγματι, ο ερχομός μου έφερε τον διχασμό του ανθρώπου με τον πατέρα του, της θυγατέρας με την μάνα της, της νύφης με την πεθερά της. Και έτσι εχθροί του ανθρώπου είναι οι δικοί του.»<br /><br />Μόλις τελείωσε ο Κρίς με τις εντολές στους δώδεκα ρεπόρτερ του έφυγε από εκεί για να κάνει εκπομπή σε διάφορες πόλεις της περιοχής.<br /><br />Μια μέρα σε μια εκπομπή του που μεταδιδότανε από την επαρχεία είχε μαζευτεί πολύς κόσμος από τα γύρω χωριά η εκπομπή του είχε στηθεί πολύ πρωτότυπα Κρίς καθόταν σε ένα καΐκι και το κοινό στεκόταν στον γιαλό. Άρχισε τότε να βγάζει λόγους: «Βγήκε ο σποριάς να σπείρει τον σπόρο του και καθώς έσπερνε μερικοί σπόροι έπεσαν στον δρόμο, όπου καταπατήθηκαν και τους έφαγαν τα πουλιά. Άλλοι έπεσαν στις πέτρες και όταν φύτρωσαν ξεράθηκαν γιατί δεν είχε υγρασία. Άλλοι σπόροι έπεσαν μέσα στα αγκάθια κι όταν αυτά φύτρωσαν μαζί τους , τους έπνιξαν. Άλλοι όμως έπεσαν στο γόνιμο έδαφος, φύτρωσαν και έδωσαν καρπό εκατό φορές περισσότερο.<br /><br />Οι ρεπόρτερ του μόλις έγινε διάλειμμα για διαφημίσεις τον ρώτησαν : «Τι σημαίνει αυτό που είπες; Γιατί μιλάς συμβολικά;». Εκείνος τους απάντησε: «Σε σας έδωσε το Θέαμα να γνωρίσετε τα μυστήρια του ενώ στους υπόλοιπους αυτά δίνονται υποσυνείδητα με την πλύση του εγκεφάλου, ώστε να κοιτάζουν και να μην βλέπουν, και να ακούν αλλά να μην καταλαβαίνουν».<br /><br />«Η ιστορία του σποριά» τους απάντησε ο Κρίς «σημαίνει το εξής: Ο σπόρος είναι ο λόγος του Θεάματος. Οι σπόροι που έπεσαν στο δρόμο είναι εκείνοι που άκουσαν το λόγο του Θεάματος, έρχεται όμως μετά η πραγματική ζωή και τον παίρνει από τις καρδιές τους, για να μην πιστέψουν και σωθούν. Οι σπόροι που έπεσαν στο πετρώδες έδαφος είναι εκείνοι που όταν ακούσουν τον λόγο τον δέχονται με χαρά, δεν έχουν όμως ρίζα γι’ αυτό πιστεύουν για λίγο διάστημα και όταν έρθει ο καιρός της δοκιμασίας, όταν δηλαδή ο λόγος είναι ενάντια τους απομακρύνονται. Αυτοί που έπεσαν στα αγκάθια είναι εκείνοι που ακούν τον λόγο, συμπορεύονται όμως με την πραγματική ζωή και τις απολαύσεις της και όχι τις διαστρεβλωμένες αντανακλάσεις της. Με τον σπόρο που έπεσε στο γόνιμο έδαφος εννοούνται όσοι άκουσαν τον λόγο με καλή και αγαθή καρδιά, το φυλάνε μέσα τους και στερούνται την πραγματική ζωή με υπομονή».<br /><br />Ο Κρίς πήρε το επιτελείο της εκπομπής και πήγε σε παραμεθόριο περιοχή να κάνουνε εκπομπή, ώστε να αναδείξουν τα προβλήματα των ανθρώπων στις περιοχές εκείνες. Πολύς όχλος μαζεύτηκε και τους μιλούσε για την δύναμη του Θεάματος και όσους μπορούσε να βοηθήσει να αναδειχτούν τα προβλήματα τους ώστε να λυθούν, τους βοηθούσε. Η εκπομπή όμως τελείωσε και οι δώδεκα ρεπόρτερ της εκπομπής πήγαν κοντά του και του είπαν : «Διώξε τον κόσμο για να πάνε στα χωριά τους να φάνε». Ο Κρίς τους απάντησε : «Δώστε τους εσείς να φάνε» και εκείνοι του είπαν : «Θες να αγοράσουμε εμείς φαγητό για όλο αυτό το πλήθος;». Γιατί ήταν περίπου πέντε χιλιάδες. Είπε στους μαθητές του : «Βάλτε τους να καθίσουν για φαγητό κάτω στο έδαφος κατά ομάδες ανά πενήντα». Έτσι έκαναν και τους έβαλαν όλους να καθίσουν για φαγητό. Πήρε τότε τηλέφωνο στο κετερινγκ και έδωσε εντολή να ξεκινήσουν να μοιράζουν το φαγητό που είχε αγοραστεί από τον χορηγό της εκπομπής. Όλοι τους έφαγαν και χόρτασαν και τα περισσεύματα ήταν δώδεκα κοφίνια .<br /><br />Η δημοτικότητα του Κρίς όλο και μεγάλωνε. Ήταν τόσο δημοφιλής που γυρίστηκε ντοκιμαντέρ που αναφερόταν στη ζωή και το έργο του. Σε ένα σημείο του ντοκιμαντέρ εμφανιζόταν (ως προϊόν μοντάζ φυσικά) η Μέρυλιν Μονρόε και ο Τζων Λένον να συνομιλούν μαζί του. Αμέσως μετά η εικόνα φαινόταν σαν να θολώνει και μια φωνή να λέει : «Αυτός είναι ο αγαπημένος μου υιός , αυτός είναι ο εκλεκτός μου, αυτόν να ακούτε».<br />Μετά το τέλος του ντοκιμαντέρ ο Κρίς άρχισε να υποψιάζεται ότι θα έχει την ίδια μοίρα με την Μέρυλιν Μονρόε και τον Τζων Λένον. Ότι θα δολοφονηθεί , θα δοξαστεί και θα “αναστηθεί” ως θεαματική μορφή μένοντας για πάντα με αυτό τον τρόπο ζωντανός και κερδίζοντας την “αιώνια ζωή”.<br /><br />Εκείνοι την ώρα πήγαν οι ρεπόρτερ του και τον ρώτησαν : «Ποιος είναι άραγε ο μεγαλύτερος στην βασιλεία του Θεάματος;». Ο Κρίς φώναξε ένα παιδάκι , το έβαλε να σταθεί ανάμεσα τους και είπε: «Σας βεβαιώνω πώς αν δεν αλλάξετε κι αν δεν γίνετε σαν τα παιδιά δε θα μπείτε στη βασιλεία του θεάματος. Όποιος λοιπόν ταπεινώσει τον εαυτό του σαν αυτό το παιδί είναι ανώτερος στην βασιλεία του Θεάματος. Όποιος γίνει αφορμή να κλονιστεί ένας από αυτούς τους μικρούς που πιστεύουν στο Θέαμα είναι προτιμότερο γι’ αυτόν να κρεμάσει μια μυλόπετρα στο λαιμό του και να καταποντιστεί στην θάλασσα. Αλίμονο στον κόσμο για τα σκάνδαλα που έχει να αντιμετωπίσει γιατί αναγκαστικά θα έρθουν τα σκάνδαλα, μα αλίμονο στον άνθρωπο που προκαλεί το σκάνδαλο».<br /><br />Σε μια εκπομπή του κάποια γυναίκα από το κοινό έβγαλε μια δυνατή φωνή και του είπε: « Χαρά στη μάνα που σε γέννησε και σε θήλασε !». Και εκείνος είπε : «Πιο πολύ χαρά σε εκείνους που ακούν τον λόγο του Θεάματος και τον εφαρμόζουν!».<br /><br />Ο Κρίς ανοίγοντας έναν κύκλο εκπομπών που θα είχαν αποκαλυπτικό χαρακτήρα για ασυδοσίες διάφορων επιφανών επιχειρηματιών άρχισε να λέει : «Προσέχετε από το προζύμι των επιχειρηματιών που είναι η υποκρισία τους . Δεν υπάρχει τίποτα σκεπασμένο που δεν θα ξεσκεπαστεί και τίποτα κρυφό που δεν θα μαθευτεί. Ότι λοιπόν λέτε στο σκοτάδι θα ακουστεί στο φως και ότι ψιθυρίζετε σε κλειστό χώρο θα ανακοινωθεί στα φανερά.»<br /><br />Σχετικά με τα μεγάλα ονόματα Θεάματος, τους διάττοντες αστέρες και τις πληρωμές τους ο Κρίς έλεγε «Η βασιλεία του Θεάματος είναι όμοια με έναν γαιοκτήμονα , που βγήκε νωρίς το πρωί να προσλάβει εργάτες για το αμπέλι του. Συμφώνησε με τους εργάτες να τους πληρώσει ένα δηνάριο την ημέρα και τους έστειλε στο αμπέλι του. Όταν γύρω στις εννιά βγήκε στην αγορά, είδε άλλους να στέκονται εκεί χωρίς δουλειά και τους είπε : “Πηγαίνετε και εσείς στο αμπέλι και θα σας δώσω ότι είναι δίκαιο”. Και αυτοί έφυγαν για το αμπέλι. Όταν βγήκε κατά τις δώδεκα και κατά τις τρεις έκανε το ίδιο. Κατά τις πέντε βγήκε και είδε και άλλους να κάθονται και τους λέει : “Γιατί κάθεστε εδώ άνεργοι όλοι την μέρα;”. Του λένε : “Γιατί κανένας δε μας πήρε στη δουλειά”. Τους λέει : “Πηγαίνετε και εσείς στο αμπέλι μου και θα πάρετε ότι δικαιούστε”. Όταν βράδιασε λέει ο ιδιοκτήτης του αμπελιού στον διαχειριστή του : “Φώναξε τους εργάτες και πλήρωσε τους το μεροκάματο αρχίζοντας από τον τελευταίο ως τους πρώτους”. Ήρθαν λοιπόν αυτοί που έπιασαν δουλειά στις πέντε και πήραν ένα δηνάριο. Όταν ήρθαν οι πρώτοι νόμιζαν πως θα πάρουν περισσότερα, πήραν όμως και αυτοί από ένα δηνάριο. Όταν το πήραν άρχισαν να διαμαρτύρονται εναντίον του γαιοκτήμονα λέγοντας : “Αυτοί οι τελευταίοι εργάστηκαν μία ώρα και τους εξίσωσες με εμάς που υπομείναμε τον μόχθο και τον καύσωνα μιας ολόκληρης μέρας”. Εκείνος όμως γύρισε σε έναν από αυτού και του είπε : “Φίλε δεν σε αδικώ. Δε συμφώνησες μαζί μου ένα δηνάριο; Πάρτο και πήγαινε. Εγώ θέλω να πληρώσω αυτόν που ήρθε τελευταίος όσο και εσένα. Δε μπορώ τα λεφτά μου να τα κάνω ότι θέλω; Ή μήπως επειδή είμαι καλός αυτό προκαλεί την ζήλια σου;”. Έτσι θα βρεθούν οι τελευταίοι πρώτοι και οι πρώτοι τελευταίοι γιατί πολλοί είναι οι καλεσμένοι λίγοι όμως οι εκλεκτοί».<br /><br />Σχετικά με την αξία της Θεαματικότητας έλεγε : «Ποια γυναίκα όταν έχει εφτά δραχμές και χάσει τη μία δεν ανάβει το λυχνάρι ,δε σκουπίζει το σπίτι και δε ψάχνει με επιμέλεια ώσπου να την βρει; Όταν την βρει φωνάζει τις φίλες και τις γειτόνισσες και τις λέει: “Χαρείτε μαζί μου γιατί βρήκα την δραχμή που είχα χάσει”. Σας βεβαιώνω πως το ίδιο χαίρονται και οι αστέρες του Θεάματος όταν κερδίζουν έστω για μια μονάδα τηλεθέασης».<br /><br />Ο Κρίς έκανε μια εκπομπή με ρεπορτάζ που εμφάνιζαν διάφορους επιστήμονες, από κοινωνιολόγους και οικονομολόγους μέχρι μετεωρολόγους, σεισμολόγους και αστρονόμους που προέβλεπαν το μέλλον της γης. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ η συντέλεια του κόσμου ήταν πολύ κοντά. Σε γενικές γραμμές προβλεπότανε ότι όλα τα μεγάλα και επιβλητικά οικοδομήματα θα γκρεμιστούνε. Ότι δεν θα μείνει πέτρα πάνω στη πέτρα. Ότι το ένα έθνος θα ξεσηκωθεί εναντίον του άλλου και θα γίνουν σεισμοί σε διάφορα μέρη και θα έρθουν πείνα και ταραχές. Αυτή θα είναι μόνο η αρχή. Σαν την αρχή των πόνων της γέννας.<br />Όποιος βρεθεί στο λιακωτό θα φύγει χωρίς να μπει στο σπίτι του να πάρει κάτι μαζί του και όποιος βρεθεί στο χωράφι δε επιστρέψει πίσω να πάρει το πανωφόρι του. Αλίμονο στις γυναίκες που θα είναι έγκυες εκείνες τις μέρες ή θα θηλάζουν. Τα δεινά που θα συμβούν τότε θα είναι τέτοια που δεν ξαναγίνανε ως τώρα, από τότε που δημιουργήθηκε ο κόσμος, ούτε και θα ξαναγίνουν. Εκείνες τις μέρες ύστερα από αυτά τα δεινά, ο ήλιος θα σκοτεινιάσει κα το φεγγάρι δε θα δίνει πια το φως του. Τα άστρα θα πέφτουν από τον ουρανό και οι φυσικοί νόμοι που κρατούν την τάξη του σύμπαντος θα διασαλευτούν. Βεβαίωναν πως όλα αυτά θα γίνουν όσο ακόμα ζουν οι άνθρωποι αυτής της γενιάς. Ο σημερινός κόσμος θα πάψει να υπάρχει.<br /><br />Η δημοτικότητα του Κρίς είχε πάρει, σε συνδυασμό με τις πιέσεις που ασκούσε μέσω των εκπομπών του στο κράτος, επικίνδυνες διαστάσεις για κάποιους. Συγκεντρώθηκαν τότε πολιτικοί, επιχειρηματίες και καναλάρχες και αποφάσισαν να απαλλαγούν από αυτόν. «Μεθοδικά» έλεγαν, «για να μην ξεσηκωθεί ο λαός».<br />Τότε ο Ιούδας ο Ισκαριώτης , ένας από τους δώδεκα ρεπόρτερ σηκώθηκε και πήγε στους καναλάρχες και τους είπε : « Τι θα μου δώσετε; Και εγώ θα σας τον παραδώσω.» και αυτοί του μέτρησαν τριάντα χιλιάδες δολάρια. Από τότε ζητούσε να βρει κατάλληλη ευκαιρία για να τον προδώσει.<br />Ο Ιούδας ήταν εραστής του Κρίς και ήθελε να τον εκδικηθεί επειδή τον είχε απατήσει. Το σχέδιο ήταν να αποκαλυφθεί η σεξουαλική ιδιαιτερότητα του Κρίς ώστε να διασυρθεί και να χάσει την δημοτικότητα του.<br /><br />Ο Κρίς είχε ραντεβού με τον Ιούδα στην Γεσθημανή. Όταν ο Ιούδας έφτασε στο ραντεβού τον φίλησε θερμά στο στόμα και το πλήθος τον δημοσιογράφων που τον ακολουθούσε κρυφά οπλισμένο με φωτογραφικές μηχανές και κάμερες άρχισε να “καλύπτει” το στιγμιότυπο. Κάποιος όμως από τους παρόντες άρχισε να χτυπάει στο αυτί έναν φωτογράφο.<br />Ο Κρίς απευθύνθηκε σε αυτού και τους είπε : «Ληστής είμαι και βγήκατε με φωτογραφικές και κάμερες να με τραβήξετε;»<br /><br />Το ζήτημα πήρε τεράστια έκταση. Έφτασε μέχρι και τα κεντρικά δελτία ειδήσεων όπου οι κεντρικοί παρουσιαστές τον χλεύαζαν και τον κατηγορούσαν. Οι τηλεθεατές ζητούσαν την τιμωρία του. Οι γελοιογραφίες στις εφημερίδες τον παρουσίαζαν με κόκκινο χιτώνα και κορώνα και με συνοδευτικούς τίτλους όπως “η βασίλισσα του Θεάματος” .<br /><br />Μετά τον διασυρμό του στάθηκε σε ένα δωμάτιο μόνος μπροστά από μια κάμερα που κατέγραφε, αναρωτήθηκε φωναχτά γιατί έπρεπε να πιει αυτό το πικρό ποτήρι, ζήτησε από το Θέαμα να συγχωρήσει τους διώκτες του και τερμάτισε την ζωή του κρεμώντας τον εαυτό του επί ξύλου.<br />Αμέσως μετά το θάνατο του όλα τα Μ.Μ.Ε. έκαναν πολύωρα αφιερώματα στη ζωή και το έργο του αποκαθιστώντας την τιμή του. Η μορφή του έγινε ταυτόσημη με το Θέαμα, “αναστήθηκε” και έζησε αιώνια δια αυτού.<br /><br /><br />Anastassy Constantinovic Bogomolov<br />Θεσσαλονίκη, Απρήλιος 2007 - Μάρτιος 2008<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8437703036953685932-4219489236661504259?l=exnegativo.blogspot.com' alt='' /></div>A.C.Bogomolovhttp://www.blogger.com/profile/17986314612096774242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8437703036953685932.post-9121791675242882772008-04-24T01:54:00.000-07:002009-01-01T04:41:58.697-08:00<div align="center"><span style="font-size:180%;"><strong><span style="font-size:100%;"></span></strong></span></div><div align="center"><span style="font-size:180%;"><strong><span style="font-size:100%;"></span></strong></span></div><div align="center"><span style="font-size:180%;"><strong><span style="font-size:100%;"></span></strong></span></div><div align="center"><span style="font-size:180%;"><strong><span style="font-size:100%;"></span></strong></span></div><div align="center"><strong>ΠΡΟΛΟΓΟΣ<br /></strong><br /><strong>Ο Γενναίος Αρχαίος Κόσμος (πολύ πριν το 1984...)<br /><br /></strong><br />“Οι περισσότεροι ιστορικοί σκορπούν τη βρομιά του παρελθόντος σαν να ήταν χώμα για μελλοντικούς παραδείσους”<br /><br />Καρλ ντέσνερ<br /><br /><br />“Ντροπή! Ντροπή! Ντροπή! Αυτή είναι η ιστορία των ανθρώπων.”<br /><br />Φρ. Νίτσε<br /><br /><br /><br /><br />Οι άνθρωποι αγαπούν τους μύθους. Ένας μακρινός κι απρόσιτος μύθος γίνεται επιβεβαιωμένη και αναντίρητη “αλήθεια”. Όσο πιο μακρινός είναι ο μύθος τόσο πιο ακλόνητη είναι η “αλήθεια”. Οι φιλόσοφοι ανήκουν κι αυτοί στην σφαίρα του μύθου. Φιλόσοφοι δεν υπάρχουν πια. Υπάρχουν διανοούμενοι, στοχαστές, άνθρωποι του πνεύματος και των γραμμάτων, αλλά όχι φιλόσοφοι. Οι φιλόσοφοι ανήκουν στο χρυσό και μακρινό παρελθόν και όσο πιο ανέγκιχτοι μένουν τόσο πιο αγαπητοί γίνονται. Και οι πιο αγαπητοί απ’όλους οι αρχαίοι. Οι αρχαίοι φιλόσοφοι δεν ήταν άνθρωποι. Ήταν μυθικά πλάσματα, χωρίς ταπεινές συνήθειες, σωστοί άγιοι. Ενσαρκομένοι θεοί, στεκόντουσαν με παρρησία στις κορυφές του πνεύματος και παρέα με τους συγγενείς τους, τους ιερείς, ατένιζαν την αλήθεια (την υπερβατική αλήθεια, όχι την ταπεινή φαινομενική)* </div><div align="center"><br />Γι’αυτούς και αλλούς πολλούς λόγους η ιστορία τους τίμησε. Γι’αυτό και η ανθρωπότητα τους έστησε τόσους πολλούς ανδριάντες και αγάλματα. Τ’αγάλματα των μεγάλων φιλοσόφων στέκουν δίπλα σ’αυτά των ατρόμητων ηρώων, στρατηλατών, κατακτητών, σφαγέων.**<br />Και όχι άδικα...<br /><br />Ναι, λοιπόν. Οι φιλόσοφοι, το άλας της ανθρωπότητος, δεν είναι τόσο αγνοί και αθώοι όσο νομίζουμε. Όσο πιο κοντά τους πλησιάζουμε, όσο πιο πολύ τους αγγίζουμε , όσο πιο πολύ διαλύουμε την ομίχλη γύρω απ’τα αγάλματα τους, τόσο περισσότερο μας αποκαλύπτεται η ωμή πραγματικότητα. Πέρα απ’τον εξωραϊσμένο μύθο και τα ρομαντικά παραμύθια. Πέρα απ’τα ιδεαλιστικά νανουρίσματα και την ακαδημαϊκη νύστα...<br /><br />Ο Δημόκριτος έλεγε ότι ο λόγος είναι η σκιά της πράξης. Αναμφίβολα, οι πολιτικοί είναι πρακτικοί άνθρωποι. Οι εξουσιαστές είναι οι πλέον πρακτικοί άνθρωποι, και ως τέτοιοι χρειάζονται μια σκιά. Οι φιλόσοφοι, στο παρελθόν, και οι διανοούμενοι-τεχνοκράτες σήμερα, ήταν και είναι πάντα πρόθυμοι να παίξουν τον ρόλο της σκιάς. Και για να μιλήσουμε και με ποιό σύγχρονους όρους, οι φιλόσοφοι και οι διανοούμενοι αποτελούν διαχρονικά τις δεξαμενές σκέψης της εκάσθοτε εξουσίας. Οι φιλόσοφοι σκόρπισαν τη βρωμιά τους σα να ήταν χώμα για μελλοντικούς παραδείσους... </div><div align="center"><br />Αλίμονο σε όποιον βρέθηκε σ’ εκείνο το σημείο όπου συναντήθηκαν οι σκέψεις και οι πράξεις ενός φιλοσόφου. Βουνά κοιλοπονούν, γελίοι ποντικοί γεννιούνται. Απ’τον τσαρλατανισμό του “θαυματοποιού” Πυθαγόρα μέχρι την πλατωνική εξουσιομάνια και την αριστοτελική εξουσιολειχία. Η ιστόρια των φιλοσοφων τελειώνει άλλωτε σαν τραγωδία και άλλοτε σαν φάρσα. </div><div align="center"><br />Και όσοι φιλόσοφοι έστησαν, με αληθηνή παρρησία, ανάστημα απέναντι στην ιδεαλιστική κατάρα, έχουν σβηστεί απ΄το χάρτη της φιλοσοφίας και της ιστορίας. Συκοφαντήθηκαν αισχρά απ’τους προγόνους του γκέμπελς, κυνηγηθηκαν ή διαστρεβλώθηκαν. Ας είναι καλά και οι μακρινοί απόγονοι του ελληνικού ιδεαλισμού, οι χριστιανοί. Ήξεραν καλά τι βιβλία έκαιγαν...*** </div><div align="center"><br />Ήρθε η ώρα λοιπόν, να μάθουμε να φιλοσοφούμε με σφυριά, όπως συμβούλευε ο Νίτσε. Να γκρεμίσουμε όλα τα είδωλα και τα αγάλματα ενός πολιτισμού αρρώστου, χυδαίου, άψυχου και άσαρκου. Να γκρεμίσουμε ολα τα είδωλα του πολιτισμού. Και γιατί όχι και τον ίδιο τον πολιτισμό;<br /><br />“Ας μιλήσουμε γι’αυτό σοφότατοί μου... Κι ας τσακιστούν όλα, ας γκρεμιστεί το κάθε τι που είναι να γκρεμιστεί. Πάνω στις αλήθειες μας γκρεμίστε! Υπάρχουν πολλά σπίτια για χτίσιμο”<br /><br /><br /><br />Σημειώσεις:<br /><br /><span style="font-size:85%;">* Ο εξ ανατολών προερχόμενος δυαδισμός έχει προκαλέσει ένα βλακώδη, μα και καταστρεπτικό συνάμα, διχασμό στην ανθρώπινη ύπαρξη. Ο κόσμος ξαφνικά διχοτομήθηκε ανάμεσα στο Καλό και στο Κακό, στον ανώτερο πραγματικό κόσμο (τον Πνευματικό) και στον κατώτερο φαινομενικό (τον Υλικό), στον πλατωνικό Κόσμο των Ιδεών και στην απατηλή αντανάκλαση που ζούμε, στην Ψυχή (που είναι θεϊκή) και στο τιτανικό σώμα που είναι ταπεινό σαρκίο). Αυτή η διάρρηξη της ενότητας του κόσμου και η διχοτόμηση του σ’ένα κομμάτι πού αντιπροσοπεύει το Καλό, το Άφθαρτο, το Αγνό, το Θεϊκό και Αληθινό και σ’ ένα αντίπαλο κομμάτι που αντιπροσοπεύει το Κακό, το φθαρτό και σατανικό, κατώτερο και ψεύτικο, οδήγησε και στην ταυτόχρονη διχοτόμιση του ίδιου του ανθρώπου. Όλα αυτά τα πλάσματα της φαντασίας δημιούργησαν έναν άνθρωπο φοβισμένο, γεμάτο τύψεις και συμπλέγματα για τις “αδυναμίες” της σάρκας. Αλλά και σε μαζικό επίπεδο ο ιδεαλιστικός δυαδισμός γέννησε τέρατα σαν, σαν τον χριστιανικό μεσσαίωνα και την μοναστική αρνησικοσμία (σε διάφορες θρησκείες). Αν κι απ’το Διαφωτισμό και μετά ο ιδεαλισμός σταδιακά υποχώρησε, ακόμα ταλαιπωρεί την “ανθρωπότητα”. Οι επιστήμες και ο υλισμός δεν κατάφεραν να τσαλαπατήσουν τον ιδεαλισμό. Δηλητηριάστηκαν και αυτές απ’το γέρο-έμπειρο ιδεαλισμό που έμαθε να επιστρέφει απ’το παράθυρο. Ακόμα και στον ορθολογικό δυτικό κόσμο, για παράδειγμα, ο πολεμος στο Ιράκ παρουσιάστηκε (κυρίως στις Η.Π.Α. και το Ην. Βασίλειο) ως πόλεμος ενάντια στο Κακό και τις Σατανικές Δυνάμεις των τρομοκρατών. Στο λυκαυγές του εικοστού πρώτου αιώνα...<br /><br /><br />**Οι ταλαίπωροι διανοούμενοι του σήμερα δεν έχουν την τιμή της αγαλματοποίησης. Καλυτερα γι’αυτούς. Φαντάζεστε το άγαλμα του Τσόμσκι ή του Φουκουγιάμα δίπλα σ’αυτό της βουγιουκλάκη ή του ανδρέα παπανδρέου; (Γιατί όχι;;;)<br /><br />***Κατά “περίεργο” τρόπο τα γραπτά των απολογητών της εξουσίας έχουν σωθεί, ενώ οι επικούρειοι, οι σοφιστές, οι κυνικοί και άλλοι αμφισβητίες διώχθηκαν (τόσο στην εποχή τους, στη δημοκρατική και “ανεκτική” Ελλάδα, όσο και στην διάρκεια του χριστιανικού μεσαίωνα).<br /><br /></span>Αλάστωρ (Ασύμμετρη απειλή)<br />ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2006<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:180%;"><strong>Anastαssy Constantinovic Bogomolov<br /></strong></span><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;"><strong>Η ΟΜΟΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΟΡΓΟΥΕΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΛΑΤΩΝΙΚΗΣ<br />ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ<br />(Στο «1984» και την «Πολιτεία»)<br /><br /></strong></span>Συμβολή στην κριτική της Πλατωνικής φιλοσοφίας<br />της Πολιτείας<br /><br /><br /><br />ΘΕΣ/ΝΙΚΗ ΙΟΥΝΙΟΣ 2006<br /><br /><br /><strong>Εισαγωγή<br /></strong><br />Το παρακάτω κείμενο δεν είναι, αλλά ούτε φιλοδοξεί να μοιάσει σε ακαδημαικό. Η φιλοσοφία, ειδομένη ως μέρος της ζωής και όχι ως ξεχωριστή σφαίρα υψωμένη στον ουρανό, δεν μπόρει να κρίνεται αντικειμενικά! Αφήνουμε στους ακαδημαϊκούς την αντικειμενική έρευνα γύρω απο την ιστορία της και ας μας παραχωρήσουν με την σειρά τους το δικαίωμα να ήμαστε υποκειμενικοί. </div><div align="center"><br />Το παρακάτω κείμενο λοιπόν, έχει στόχο να κάνει φανερή την αθλιότητα που χαρακτηρίζει την πλατωνική πολιτεία, που για κάποιους ανώμαλους θεωρείται ιδανική. Γι’ αυτόν τον λόγο την συγκρίνει με την κοινωνία του “1984” καταδεικνύοντας τις ομοιότητές τους.<br />Η σύγκριση των δύο έργων δεν έχει στόχο να δείξει πόσο άσχημη θα ήταν η ζωή στο “1984” αφού αυτό δεν το κρύβει ο συγγραφέας του, αλλά πόσο άσχημη θα ήταν στην “Πολιτεία”, αφού επικρατούν οι ίδιες συνθήκες. </div><div align="center"><br />Δύο έργα ορόσημα από δύο συγγραφείς που έμειναν στην ιστορία γνωστοί με τα ψευδώνυμά τους, ο Eric Blur γνωστός ως George Orwell και ο Αριστοκλής γνωστός ως Πλάτων.<br />Κανείς από τους δυο δεν περιορίστηκε στο να γράφει αλλά και οι δυο με πράξεις προσπάθησαν να πετύχουν τους σκοπούς τους το ίδιο αποτυχημένα. Ο Όργουελ παίρνοντας μέρος στον Ισπανικό εμφύλιο με τις δυνάμεις των τροτσκιστών που τελικά ηττήθηκαν και ο Πλάτων με δυο αποτυχημένες απόπειρες να εγκαθιδρύσει την αριστοκρατική του δικτατορία στην Σικελία. </div><div align="center"><br />Το όνειρο του ενός ο εφιάλτης του άλλου. Και τα δύο έργα γράφτηκαν μετά από γεγονότα που άλλαξαν την ροή της ιστορίας. Μετά από δύο μεγάλους πολέμους. Το Β΄ παγκόσμιο και τον Πελοποννησιακό. Ο Όργουελ με το έργο του αυτό μας βοήθησε να ξεσκεπάσουμε τον εφιάλτη που υποβόσκει στην “Πολιτεία” και ο Πλάτων μας βοήθησε με το έργο του να ξεσκεπάσουμε την σχιζοφρένια της κοινωνίας που έχει το θράσος να θαυμάζει και τους δύο ταυτόχρονα.<br />Το “1984” δεν πρέπει να θεωρείται σε καμία περίπτωση «προφητικό» και ιδίως όσον αφορά στον Δυτικό κόσμο. Το “1984” δεν «προφήτεψε» τίποτα, δεν έχει και ούτε μπορεί να έχει σχέση με τον καπιταλισμό. Πέρα από την χρήση της κάμερας και της οθόνης για τον έλεγχο και την επιτήρηση της κοινωνίας δεν υπάρχει κάτι άλλο που να θυμίζει καπιταλισμό. Η ελευθερία του τύπου, τα ταξίδια, το ελεύθερο σεξ, το ελεύθερο εμπόριο και η ελεύθερη κατανάλωση στην κοινωνία του “1984” απαγορεύονται. Το “1984” είναι μια καστοποιημένη κοινωνία με κλειστή οικονομία και δεν έχει σχέση με τον καπιταλισμό παρά με κοινωνίες Φεουδαρχικές και Θεοκρατικές όπως αυτή που ονειρεύτηκε έναν καιρό ο Πλάτων. </div><div align="center"><br />Αντίστοιχα και η “πολιτεία” δεν πρέπει να θεωρείται ότι έχει σχέση με την αθηναϊκή δημοκρατία αφού αποτελεί μια κριτική της αθηναϊκής δημοκρατίας και μια πρόταση οργάνωσης της κοινωνίας από την αριστοκρατική σκοπιά. Το “1984” είναι η πλατωνική Πολιτεία εφαρμοσμένη το 1984, δηλαδή στις μέρες μας. Το “1984” είναι η “Πολιτεία” μέσα από τα μάτια ενός αντιφρονούντα.<br /></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"><br /><strong>1. Κριτική σε προηγούμενα πολιτεύματα και ιδιαίτερα<br />στη Δημοκρατία</strong> </div><div align="center"><br /><br />Ο τρόπος ανάγνωσης της ιστορίας στο “1984” είναι παρόμοιος και στις δυο περιπτώσεις. Πέρα από την γενικώς αποδεκτή, διαίρεση των όλων ως τώρα κοινωνιών σε τρεις τάξεις και την αναγνώριση της ασυμβατότητας των σκοπών τους και στην “πολιτεία” και στο “1984” υπάρχει μια φαινομενικά νομοτελειακή, στην ουσία όμως μεταφυσική, διατήρηση αυτής της βασικής δομής της κοινωνίας, άσχετα με το αν αλλάζουν τα πρόσωπα που είναι στην εξουσία και τα συμφέροντα της εκάστοτε εξουσίας, στους αιώνες των αιώνων. Χαρακτηριστική είναι η φράση στο “1984”: «Ακόμα και ύστερα από τεράστιες εξεγέρσεις και φαινομενικά αμετάκλητες αλλαγές, η ίδια δομή αποκαθίσταται πάντα, ακριβώς όπως ένα γυροσκόπιο ξαναβρίσκει την ισορροπία του, όσο και αν το απομακρύνουν από την μια πλευρά ή την άλλη». </div><div align="center"><br />Όπως περιγράφεται η ιστορική εξέλιξη των καθεστώτων στο “1984” είναι φανερή η άποψη ότι υπάρχει μια αέναη κυκλική κίνηση που φέρνει αλλαγές στα εξωτερικά γνωρίσματα των καθεστώτων χωρίς να πειράζει την ουσία τους. Ξεκινώντας από τον Μεσαίωνα που τον καταπιεστικό του χαρακτήρα του μάχονταν μια μεσαία τάξη που διακήρυττε την ελευθερία, την ισότητα και την αδελφοσύνη και έκανε επαναστάσεις για να εγκαθιδρύσει τελικά μια καινούργια τυραννία. Αμέσως μετά εμφανίζεται ο σοσιαλισμός, που ενώ ο αρχικός του σκοπός είναι να εγκαθιδρύσει την ελευθερία και την ισότητα, τον εγκαταλείπει φανερά όλο και περισσότερο, ακολουθώντας την ίδια πορεία με τους αστούς. Αυτή η κυκλική πορεία της ιστορίας σταματάει μόνο όταν μια ανώτερη τάξη με την κατάλληλη στρατηγική, βρει τον τρόπο να κρατήσει αυτή την θέση για πάντα. Αυτόν τον ρόλο στο “1984” τον παίζει το Κόμμα που φέρνει και το «τέλος της ιστορίας». Οι εξεγέρσεις, οι επαναστάσεις οι ανατροπές και γενικά οι αλλαγές σταμάτησαν. Η κυκλική πορεία που, στο και κατά το “1984”, χαρακτηρίζει την ιστορία σταματάει. Η κοινωνία βρήκε επιτέλους την πολυπόθητη σταθερότητα της και όλα τα συστήματα του παρελθόντος φαντάζουν ανεπαρκή. </div><div align="center"><br />Στην “Πολιτεία” αντίστοιχα τα καθεστώτα (που κανένα δεν θεωρείται ακριβώς του γούστου του Πλάτωνα, αλλά κάποια θεωρούνται απλώς καλύτερα από άλλα) αλλάζουν κάθε φορά που ένα μειονέκτημα οξύνεται και έτσι από την αριστοκρατία, που θεωρείται το ως τώρα καλύτερο καθεστώς, περνάμε στην ολιγαρχία. Από την ολιγαρχία στη δημοκρατία και από την δημοκρατία στην τυραννίδα που είναι ότι χειρότερα για τον άνθρωπο αφού υπάρχει ελευθερία ακόμα και για τους αγορασμένους δούλους! Και εδώ η κοινωνία σώζεται μόνο μετά την εγκαθίδρυση της ονείρωξης του Πλάτωνα. </div><div align="center"><br />Χαρακτηριστικό και των δύο κοινωνιών είναι ότι μισούν την δημοκρατία παραπάνω από κάθε άλλο πολίτευμα. Στο “1984” γίνεται προπαγάνδα από την παιδική ηλικία ενάντια στον καπιταλισμό (την δημοκρατία δηλαδή) ο οποίος περιγράφεται με τα μελανότερα χρώματα, παρότι στην πραγματικότητα είναι πιο υποφερτός από την κοινωνία του “1984”. Ο καπιταλισμός επίσης θεωρείται ότι δεν έχει προσφέρει τίποτα και ότι οποιοδήποτε έργο της ανθρωπότητας έγινε πριν ή μετά από αυτόν. Γενικά θεωρείται ως η χειρότερη περίοδος της ανθρωπότητας, ακόμα χειρότερη και από αυτήν του Μεσαίωνα. </div><div align="center"><br />Ο Πλάτωνας στην καταδίκη της τυραννίδας, που είναι στην πραγματικότητα μια ολοκληρωμένη, «ακραία» θα λέγαμε μορφή της δημοκρατίας, αφιερώνει πολλές σελίδες. Η ισότητα, η ελευθερία και η απόλαυση της ζωής ακόμα και για τους δούλους και τις γυναίκες δεν βρίσκει καθόλου σύμφωνο τον αριστοκράτη Πλάτωνα, που θεωρεί την τυραννίδα το χειρότερο πολίτευμα. </div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"><br /><br /><strong>2. Επιστήμες –Τεχνολογία </strong></div><strong></strong><div align="center"><strong><br /><br /></strong>Αποτέλεσμα της κλειστής οικονομίας και της καστοποιημένης κοινωνίας είναι και η στασιμότητα της επιστήμης και της τεχνολογίας. Η κοινωνία του “1984” δεν είναι όπως συχνά και λανθασμένα πιστεύεται μια τεχνολογική δυστοπία. Ακόμα και τα ασανσέρ εκεί είναι σχεδόν πάντα χαλασμένα. Η επιστήμη και η τεχνολογία σταμάτησαν να εξελίσσονται γιατί η επιστημονική και τεχνική πρόοδος βασίζονται στην εμπειρική σκέψη που δεν μπορεί να επιζήσει σε μια αυστηρά συγκροτημένη κοινωνία. Ο κόσμος στο “1984”, είναι πιο πρωτόγονος από ότι πριν από 50 χρόνια. Κάποια όργανα που έχουν σχέση με την αστυνόμευση και τον πόλεμο έχουν τελειοποιηθεί, αλλά τα πειράματα και οι εφευρέσεις σε μεγάλο βαθμό σταμάτησαν. Η επιστήμη είναι αντίθετη με την ιδεολογία του “1984”. Η τεχνολογική πρόοδος πραγματοποιείται μόνο όταν τα προϊόντα της μπορούν να χρησιμεύσουν στην περιστολή της ανθρώπινης ελευθερίας. Σε όλες τις εφαρμοσμένες τέχνες ο κόσμος παραμένει στάσιμος ή οπισθοδρομεί. Τα χωράφια καλλιεργούνται με αλέτρια που τα σέρνουν άλογα. </div><div align="center"><br />Στην “Πολιτεία”, οι μόνες επιστήμες που θεωρείται ότι έχουν λόγο ύπαρξης, δηλαδή η αριθμητική, η γεωμετρία, η στερεομετρία, η αστρονομία, η αρμονία και η διαλεκτική, χρειάζονται μόνο για στρατιωτικούς λόγους και για την θέαση του Όντος! Πρακτικοί και παραγωγικοί λόγοι και όταν αναφέρονται παρεμπιπτόντως, αποκλείονται. Η γνώση αυτή είναι στα χέρια μόνο των αρχόντων για την επίτευξη των δικών τους σκοπών. Όπως είναι αναμενόμενο για μια τέτοια στάσιμη κοινωνία και η επιστήμη και η τεχνολογία θα είναι στάσιμες και θα ασκούνται μόνο από τους άρχοντες και στον βαθμό που τους εξυπηρετεί.<br />Πέρα από αυτές τις ομοιότητες, οι δύο κοινωνίες είναι πανομοιότυπες κυρίως στην μορφή της οργάνωσης τους και στην ιδεολογία που τις χαρακτηρίζει. </div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"><br /><br /><strong>3. Θρησκεία </strong></div><strong></strong><div align="center"><strong><br /></strong><br />Στην κορυφή της ιεραρχίας είναι και για τις δύο κοινωνίες κάτι εξίσου ανύπαρκτο που ωστόσο ασκεί μια τεράστια επιρροή. Στην “Πολιτεία” λέγεται καθαυτό Ον και στο “1984” Μεγάλος Αδελφός. Πέρα από το ότι αντικαθιστούν την έννοια του Θεού ή καλύτερα παίζουν τον ρόλο του Θεού μπορούμε να πούμε ότι έχουν και πολλά άλλα κοινά.<br />Το καθαυτό Ον είναι αυτό που πρέπει να κοιτάζουν οι νομοθέτες και με βάση αυτό να νομοθετούν κάτω στην γη και με βάση αυτό να φυλάνε τα σωστά νομοθετημένα. Είναι η αλήθεια και η ιδέα του αγαθού. Είναι αυτό που χορηγεί στα νοητά αντικείμενα την αλήθεια και στην ψυχή την δύναμη να τα βλέπει. Είναι η αιτία της επιστήμης και της αλήθειας αλλά είναι ακόμα ωραιότερο τους και με πολύ μεγαλύτερη αξία. Σε αυτό μετέχουν οι επιστήμες τα διανοήματα και όλες οι αρετές. Ο Μεγάλος Αδελφός αντίστοιχα είναι αυτός από τον οποίο πηγάζει κάθε επιτυχία, κάθε γνώση, κάθε σοφία, ευτυχία και αρετή. Το καθαυτό Ον είναι η αναλλοίωτη και αιώνια ουσία που δεν γνωρίζει γένεση και φθορά, ενώ για τον Μεγάλο Αδελφό μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι δεν θα πεθάνει ποτέ και ήδη η σύγχυση για το πότε γεννήθηκε είναι μεγάλη. Η τέχνη και η παιδεία στην “πολιτεία” εξυπηρετούν τον ανώτερο σκοπό που είναι να μπορεί η ψυχή να βλέπει το καθαυτό Ον, ενώ στο “1984” όλη η εκπαίδευση αποσκοπεί στο να ταυτιστούν οι ιδέες των ανθρώπων με αυτές που εκφράζει ο Μεγάλος Αδελφός. Ο αληθινός φιλόσοφος στην “Πολιτεία” είναι ερωτευμένος μόνο με το Ον και το βασικό χαρακτηριστικό του φιλοσόφου είναι να αγαπά αυτήν την αναλλοίωτη και αιώνια ουσία που δεν γνωρίζει γένεση και φθορά. Έργο του Μεγάλου Αδελφού είναι να λειτουργεί ως συγκεντρωτική εστία για την αγάπη, τον φόβο και τον σεβασμό, αισθήματα που είναι πιο εύκολο να τα νιώσει κανείς για ένα πρόσωπο παρά για έναν οργανισμό. Η ικανότητα θέασης του καθαυτού Όντος είναι αυτή που νομιμοποιεί τους φιλοσόφους ως άρχοντες ενώ ο Μεγάλος Αδελφού είναι η προσωποποίηση του κόμματος (δηλαδή της εξουσίας), η μάσκα με την οποία επέλεξε το Κόμμα (δηλαδή η εξουσία) να εμφανιστεί στον κόσμο. Η γνήσια και καθαρή ηδονή είναι η θέαση του Όντος ενώ η στέρηση της ηδονής οδηγεί στην λατρεία του Μεγάλου </div><div align="center">Αδελφού. </div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"><br /><br /><strong>4. Οικογένεια </strong></div><strong></strong><div align="center"><strong><br /></strong><br />Και στις δύο κοινωνίες υπάρχει η ίδια άποψη για την οικογένεια, με την διαφορά ότι στο “1984” δεν έχει ακόμα υλοποιηθεί. Και στις δύο περιπτώσεις η οικογένεια θεωρείτε άχρηστη και υπάρχει το αίτημα να καταργηθεί. Αυτό το αίτημα που εκ πρώτης όψεως μπορεί να μοιάζει προοδευτικό, καταλαβαίνει κάποιος ότι δεν είναι μόλις καταλάβει τους σκοπούς του.<br />Στο “1984” υπάρχει ο θεσμός της οικογένειας ο οποίος σιγά-σιγά και αφού ελέγχεται ήδη απόλυτα από το κράτος και έχει στραφεί στην υπηρεσία του, τείνει να καταργηθεί. Ο γάμος πρέπει αρχικά να εγκριθεί από ειδική επιτροπή και ο μόνος σκοπός του γάμου που αναγνωρίζεται είναι να γεννηθούν παιδιά που θα μπουν στην υπηρεσία του κόμματος. Παρόλαυτα υπάρχουν και κάποιες πιο προωθημένες απόψεις όπως αυτή του «αντισεξουαλικού συνδέσμου νέων» που υποστηρίζει πλήρη αποχή από τον γάμο και για τα δυο φύλλα. </div><div align="center"><br />Όλα τα παιδιά πρέπει να γεννιούνται με τεχνητή γονιμοποίηση και να ανατρέφονται σε δημόσια ιδρύματα. Οι φράσεις που χρησιμοποιούνται για τον ορισμό της σεξουαλικής πράξης είναι το «να φτιάξουμε ένα παιδί» και το «καθήκον μας προς το κόμμα». Αρχικά, επειδή το κόμμα δεν μπορεί να καταργήσει κατευθείαν την οικογένεια, την χρησιμοποιεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο προς όφελος του ενθαρρύνει από την μια την αγάπη των γονιών προς τα παιδιά και από την άλλη σπρώχνει τα παιδιά συστηματικά ενάντια στους γονείς τους διδάσκοντάς τους πώς να τους κατασκοπεύουν. Γενικά το κόμμα υπονομεύει συστηματικά την οικογενειακή αλληλεγγύη ώσπου να φτάσει στον τελικό σκοπό, σκοπό που ο Πλάτων διακηρύσσει χωρίς ντροπή από την αρχή. Το να παίρνουν δηλαδή τα παιδιά από την μητέρα τους μόλις γεννιούνται, όπως παίρνει κανείς τα αβγά από την κότα. Να γίνει η αναπαραγωγή μια ετήσια τυπική διαδικασία. </div><div align="center"><br />Στην “Πολιτεία” δεν υπάρχουν μεταβατικά στάδια για την κατάργηση της οικογένειας. Από την ίδρυση της τα ζευγαρώματα θα γίνονται με τάξη υπό τον έλεγχο των αρχόντων (τότε μόνο θα είναι ιερά) με σκοπό, όπως και στα σκυλιά, να γεννώνται ολοένα και πιο δυνατά παιδιά. Οι άρχοντες θα ενθαρρύνουν πιο πολύ στην αναπαραγωγή τους καλύτερους και τις καλύτερες ενώ θα αποθαρρύνουν το ζευγάρωμα μεταξύ των χειρότερων και δεν θα μεγαλώνουν τα παιδιά τους, μέτρα ακόμα πιο σκληρά από αυτά του “1984”. Η αναπαραγωγή θα γίνεται σε καθορισμένες για αυτόν τον λόγο γιορτές. Τα ζευγαρώματα σε αυτές τις γιορτές θα γίνονται κατόπιν κλήρωσης με κλήρους που θα είναι ειδικά φτιαγμένοι ώστε να «τυχαίνει» να αναπαράγονται μόνο οι δυνατότεροι χωρίς να παραπονιούνται οι πιο αδύναμοι στους άρχοντες αλλά να κατηγορούν την κακή τους τύχη! Τα παιδιά που θα γεννιούνται θα τα παραλαμβάνουν κάποιες αρχές, ορισμένες για αυτόν τον σκοπό και θα τα μεγαλώνουν ξεχωριστά σε ένα απόμερο μέρος της πόλης. Τα παιδιά που θα γεννιούνται από τους αδύναμους ή τα ανάπηρα θα τα «κρύβουν» και προφανώς, θα τα αφήνουν στην μοίρα τους, να πεθάνουν. (Το ίδιο ισχύει και για τα παιδιά που γεννιούνται έξω από τους κανόνες που ορίζει η πολιτεία). Οι μητέρες και όσες έχουν γάλα, αφού θα έχουν παρθεί όλα τα μέτρα ώστε καμία να μην αναγνωρίσει το παιδί της, θα πηγαίνουν και θα θηλάζουν τα νεογέννητα.<br />Να σημειώσουμε επίσης ότι και στις δύο περιπτώσεις οι εξουσίες πρέπει να προσέχουν ώστε να μην δημιουργηθεί καμία δημογραφική αλλαγή. </div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"><br /><br /><strong>5. Δομή της κοινωνίας </strong></div><strong></strong><div align="center"><strong><br /></strong><br />Η κοινωνική δομή και η κοινωνική διαστρωμάτωση και στις δύο περιπτώσεις είναι παρόμοια. Παρότι και οι δύο κοινωνίες αποτελούνται από κάστες η κατάταξη κάποιου στην μια ή την άλλη κάστα, δεν είναι κληρονομική. </div><div align="center"><br />Πιο συγκεκριμένα, στο “1984” η κοινωνία αποτελείται από το εσωτερικό κόμμα που είναι στην κορυφή της ιεραρχίας, ακολουθεί το εξωτερικό κόμμα που έχει λιγότερα προνόμια από το εσωτερικό αλλά περισσότερα από την αμέσως χαμηλότερη βαθμίδα, τους προλετάριους. Η ένταξη σε αυτές της τρεις ομάδες δεν είναι κληρονομική. Το παιδί ενός μέλους του εσωτερικού κόμματος θεωρητικά δεν έχει γεννηθεί στο εσωτερικό κόμμα. Η εισαγωγή στο ένα ή στο άλλο τμήμα του κόμματος γίνεται με εξετάσεις στην ηλικία των δεκαέξι ετών. Αυτούς που διοικούν, δεν τους συνδέουν δεσμοί αίματος, αλλά η προσχώρησή τους στο κοινό δόγμα. Η κοινωνία είναι χωρισμένη σε τάξεις και μάλιστα αυστηρά που εκ πρώτης όψεως φαίνονται κληρονομικές. Υπάρχουν πολύ λίγες μετακινήσεις από την μια τάξη στην άλλη. Ανάμεσα στο εσωτερικό και το εξωτερικό κόμμα συμβαίνουν μερικές ανταλλαγές, αλλά μόνο τόσες όσες χρειάζονται για να εξασφαλίσουν τον αποκλεισμό των αδυνάτων από το εσωτερικό κόμμα και να καταστήσουν ακίνδυνα τα φιλόδοξα μέλη του εξωτερικού κόμματος. Στην πράξη οι προλετάριοι δεν επιτρέπεται να μπουν στο κόμμα. Το κόμμα δεν επιδιώκει να μεταβιβάσει την εξουσία στα παιδιά του επειδή είναι παιδιά του και αν δεν υπήρχε άλλος τρόπος να κρατήσει στην κορυφή τους πιο ικανούς θα ήταν πρόθυμο να στρατολογήσει μια εντελώς νέα γενιά από τις γραμμές των προλετάριων. Η ουσία της ολιγαρχικής εξουσίας δεν είναι η κληρονομική διαδοχή από πατέρα σε γιο αλλά η εμμονή σε μια ορισμένη κοσμοθεωρία και έναν ορισμένο τρόπο ζωής που επιβάλλεται από τους νεκρούς στους ζωντανούς. Το κόμμα δεν ενδιαφέρεται να διαιωνίσει το αίμα του αλλά τον εαυτό του. Δεν έχει σημασία ποιος κατέχει την εξουσία αρκεί η ιεραρχική δομή να παραμείνει πάντα η ίδια. </div><div align="center"><br />Στην “Πολιτεία” θα υπάρχει ένας μύθος που βάσει αυτού θα γίνεται ο διαχωρισμός σε κάστες: Όταν ο Θεός έπλαθε τους ανθρώπους, όσοι ήταν ικανοί να κυβερνήσουν ανακάτεψε χρυσάφι μέσα στα συστατικά τους και γι’ αυτό είναι πιο πολύτιμοι από όλους. Σε όσους πάλι κάνουν για επίκουροι ανακάτεψε ασήμι, και σίδερο και χαλκό στους γεωργούς και τους τεχνίτες. Αφού έχουν την ίδια καταγωγή θα γεννούν τις περισσότερες φορές παιδιά που θα τους μοιάζουν. Μπορεί όμως κάποτε από τον χρυσαφένιο να γεννηθεί ασημένιο παιδί και από αυτό πάλι χρυσαφένιο, το ίδιο και με όλα τα άλλα μεταξύ τους. Στους άρχοντες λοιπόν, ο Θεός παραγγέλνει να εξετάζουν με μεγάλη φροντίδα και προσοχή ποιο από αυτά τα μέταλλα βρίσκεται ανακατεμένο στις ψυχές των παιδιών, και αν και δικό τους ακόμα βρεθεί να έχει τίποτα κράμα από χαλκό ή σίδερο να μην το σπλαχνιστούν και να του δώσουν τη σειρά που του αξίζει από την φυσική του κατασκευή και να το παραμερίσουν στους γεωργούς και τους τεχνίτες και αν απεναντίας βρεθεί κανείς από τους τελευταίους με περισσότερο χρυσάφι ή ασήμι μέσα του, να το ανεβάσουν κατά την αξία του το καθένα, στην τάξη των αρχόντων ή των φυλάκων επειδή υπάρχει χρησμός ότι θα χαθεί η πόλη αν κυβερνήσει ο χαλκός ή το σίδερο. Βλέπουμε λοιπόν πόσο μοιάζει στις δύο κοινωνίες ο τρόπος που διαστροματώνονται κοινωνικά. Τα άτομα τοποθετούνται στην μια ή στην άλλη τάξη από την εξουσία. Το πιο πιθανό είναι ότι η θέση είναι κληρονομική αλλά όχι απόλυτα αφού σκοπός είναι να διαιωνιστεί αυτός ο τύπος οργάνωσης της κοινωνίας και όχι η εξουσία να «διαιωνίσει το αίμα της». </div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"><br /><br /><strong>6. Κοινωνική συνοχή<br /></strong><br />Και στις δύο κοινωνίες, οι σχέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ των πολιτών χαρακτηρίζονται από μια, ονομαστικά μόνο, στενή σχέση (σύντροφοι στο “1984” και αδέλφια στην πολιτεία) και βασίζονται σε μια στρατιωτικού τύπου κοινοκτημοσύνη. </div><div align="center"><br />Στο “1984” οι όροι «κύριος» - «κυρία» όπως και οι όροι «φίλος» - «φίλη» αποδοκιμάζονται και ως δόκιμοι όροι προτείνονται οι «σύντροφος» - «συντρόφισσα».<br />Αντίστοιχα στην “Πολιτεία” όλοι οι πολίτες θεωρούνται αδέλφια, ενώ σε άλλο σημείο της περιγραφής ο Πλάτων μας λέει ότι πρέπει να αλληλοαποκαλούνται αδέλφια αυτοί που είναι κοντινοί σε ηλικία ενώ πρέπει να αποκαλούνται πατέρες και μητέρες αυτοί που η ηλικία τους επιτρέπει αυτό το ενδεχόμενο. </div><div align="center"><br />Στο “1984”, η κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας είναι γεγονός. Ατομικά, κανένα μέλος του κόμματος δεν κατέχει τίποτα πλην ασήμαντων προσωπικών αντικειμένων. Συλλογικά κατέχει τα πάντα γιατί ελέγχει τα πάντα και διαθέτει την παραγωγή κατά το δοκούν. Αυτό γίνεται γιατί, κατά τους ιδεολογικούς εκφραστές της κοινωνίας του “1984”, η μόνη σίγουρη βάση για την ολιγαρχία είναι ο κολεκτιβισμός και επειδή τα πλούτη και τα προνόμια μπορείς να τα υπερασπιστές πιο εύκολα αν τα κατέχεις από κοινού με άλλους. </div><div align="center"><br />Στην “Πολιτεία”, εκτός από τις γυναίκες και τα παιδιά που θεωρούνται κοινά γιατί ο Πλάτων προφανώς τα θεωρεί αντικείμενα, κοινές είναι και οι κατοικίες και τα χωράφια. Μόνο η διατροφή είναι ο μισθός για την δουλειά των αρχόντων και των φυλάκων. Αυτό, κατά τον Πλάτων, γίνεται για να υπάρχει σταθερότητα αφού δεν θα προσπαθεί έτσι κάποιος τα πάρει πράματα σε βάρος άλλου ή σε βάρος της πολιτείας και δεν θα υπάρχουν διχόνοιες. Επίσης όταν τα πράματα είναι κοινά, κοινές είναι και οι χαρές και οι λύπες που αυτά μπορούν να προσφέρουν και δεν θα υπάρχουν άλλοι ικανοποιημένοι και άλλοι δυσαρεστημένοι, όποτε όλοι θα τα υπερασπίζονται από κοινού αφού τα κατέχουν από κοινού και θα είναι όλοι ευχαριστημένοι. </div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"><br /><br /><br /><strong>7. Ανώτερη τάξη<br />Νόμοι, προπαγάνδα, εκπαίδευση και ιδεολογία</strong> </div><div align="center"><br /><br />Όπως είπαμε και πιο πάνω η κοινωνία χωρίζεται και στις δύο περιπτώσεις σε τρεις τάξεις, το εσωτερικό κόμμα, το εξωτερικό κόμμα και τους προλετάριους για το “1984”, τους άρχοντες, τους φύλακες και τους χειρώνακτες για την “Πολιτεία”. Περισσότερο, και στα δυο έργα, αναφορά γίνεται στα χαρακτηριστικά και την καθημερινή ζωή των δύο πρώτων τάξεων που είναι παρόμοια μεταξύ τους και εντελώς διαφορετική από την τρίτη τάξη. </div><div align="center"><br />Η ζωή των ανθρώπων των δύο πρώτων τάξεων, οι αναμεταξύ τους σχέσεις και οι σχέσεις τους προς το κράτος δεν ρυθμίζονται από νόμους αφού και στις δύο περιπτώσεις η ύπαρξη τους κατακρίνεται. Στο “1984” δεν υπάρχει τίποτα παράνομο αφού δεν υπάρχουν νόμοι (ωστόσο μια πράξη εκτός των ορίων που έχουν θεσπιστεί μπορεί να τιμωρηθεί ακόμα και με θάνατο). Στην “Πολιτεία”, με νόμους έχουν καθοριστεί τα πολύ γενικά ζητήματα της οργάνωσης αλλά για τα επιμέρους ζητήματα η ύπαρξη τους θεωρείται άχρηστη γιατί είτε νομοθετηθούν διατάξεις γραπτά είτε προφορικά δεν μπορούν να διατηρηθούν για πάντα και επίσης γιατί είναι άσκοπο για ανθρώπους «τέλειους σε όλα τους» να υπάρχουν νόμοι αφού εύκολα μπορούν να νομοθετούν για τον εαυτό τους. </div><div align="center"><br />Η σταθερότητα και των δύο -εξουσιών, βασίζεται στην α. Εκπαίδευση και β. στην προπαγάνδα, που δημιουργούν – επιβάλλουν μια ιδεολογία και έναν τρόπο σκέψης ικανό για να διατηρηθούν αιώνια αυτά τα πολιτεύματα. </div><div align="center"><br />α. Η εκπαίδευση στο “1984” αποσκοπεί, μέσω της αυτοπειθαρχίας που αποκτά κάποιος στην παιδική του ηλικία, στο να καταπνιγεί κάθε θεωρητική παρατήρηση που θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια στάση αμφισβήτησης ή εξέγερσης. Επίσης, η εκπαίδευση των παιδιών μέσα από την «ομάδα των κατασκόπων» τα κάνει να λατρεύουν το κόμμα και ότι έχει σχέση με αυτό. Τα τραγούδια, οι παρελάσεις, οι σημαίες, οι πεζοπορίες, τα γυμνάσια ψεύτικης σκοποβολής τα ουρλιαχτά των συνθημάτων, η λατρεία του Μεγάλου Αδελφού τους φαντάζουν σαν ένα υπέροχο παιχνίδι. Όλη τους η θηριωδία εξωτερικεύεται ενάντια στους εχθρούς του κράτους, ενάντια στους ξένους, στους προδότες, στους σαμποτέρ και τους εγκληματίες της σκέψης. Σε όλους τους εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς του κράτους.<br />Στην “Πολιτεία”, η καλή εκπαίδευση και η ανατροφή, γεννά καλές φύσεις για αυτό και τα παιχνίδια των παιδιών πρέπει να είναι από την πρώτη στιγμή όσο γίνεται πιο σύμφωνα με τον νόμο γιατί όταν το παιχνίδι είναι έξω από τον νόμο και τα ίδια τα παιδιά γίνονται τέτοια και είναι αδύνατο από αυτά να μεγαλώσουν άνδρες σπουδαίοι και νομιμόφρονες. Επίσης πρέπει από μικρή ηλικία να χρησιμοποιούνται στον πόλεμο βοηθητικά για να βλέπουν και να μαθαίνουν, (όπως γίνεται και με τις άλλες τέχνες). </div><div align="center"><br />β. Σκοπός στο “1984” είναι να πεισθούν όλοι για την αλήθεια του κόμματος. (Ακόμα και αυτοί που επειδή δεν πιστεύουν θα εκτελεστούν, πρέπει πρώτα να πειστούν ότι έκαναν λάθος). Η προπαγάνδα γίνεται με δύο κυρίως τρόπους. Ο ένας είναι με την συνεχή πλύση εγκεφάλου από τις τηλεοθόνες και ο άλλος μέσο της τέχνης. Δημιουργούνται βιβλία με ποιήματα που στο παρελθόν αντιστρατεύονταν το κόμμα και τα οποία είχαν παραλλαχθεί-λογοκριθεί και πλέον φαίνεται ότι το υποστηρίζουν. Επίσης υπάρχουν προπαγανδιστικά τραγούδια και αποκλειστικά προπαγανδιστικές ταινίες. Υπήρχε και ένα είδος γιορτής-τελετής σε ημερήσια και ετήσια βάση που συνδύαζε τα δύο προηγούμενα το καθημερινό «δίλεπτο μίσους» και η ετήσια «εβδομάδα μίσους» τα οποία ήταν το κερασάκι στην τούρτα του προπαγανδιστικού οπλοστασίου του “1984”. </div><div align="center"><br />Και στην “Πολιτεία” η τέχνη μπαίνει στην υπηρεσία της προπαγάνδας αφού θα διδάσκονται μόνο οι μύθοι που συμφωνούν με τις αντιλήψεις του Πλάτωνα και των ομοϊδεατών του. Ενώ χρησιμοποιείται και η πλύση εγκεφαλου αφού πιο κάτω μας λέει ότι η νόμιμη ιδέα πρέπει να φυτεύεται στις ψυχές των στρατιωτών για το ποια πράματα πρέπει να φοβούνται και ποια όχι. </div><div align="center"><br />Η εκπαίδευση και η προπαγάνδα οδηγούν και στις δύο περιπτώσεις σε μια συγκεκριμένη ιδεολογία ικανή να συντηρήσει αυτού του τύπου την οργάνωση. Δημιουργούν «ένα έθνος πολεμιστών και φανατικών, που προχωρούν εμπρός σε μια τέλεια ενότητα, που κάνουν τις ίδιες σκέψεις, κραυγάζουν τα ίδια συνθήματα, που αιώνια εργάζονται, πολεμούν, θριαμβεύουν, καταδιώκουν ….» όπως μας λέει ο Όργουελ για την κοινωνία του “1984” φωτογραφίζοντας και την “Πολιτεία”. </div><div align="center"><br />Στο “1984” α. Κανένα μέλος δεν επιτρέπεται να έχει την παραμικρή παρέκκλιση, ακόμα και στο πιο ασήμαντο θέμα. β. Τα μέλη πρέπει να είναι ταπεινόφρονα και πειθαρχημένα γιατί μόνο ένα πειθαρχημένο πνεύμα μπορεί να δει την πραγματικότητα του κόμματος.<br />Μιλάμε για μια κοινωνία γ. που ο χωρισμός της σε κάστες θεωρείται ως κάτι το φυσικό. Μια κοινωνία που ο καθένας κοιτάζει την δουλειά του και είναι πλήρως υποταγμένος στην δομή της κοινωνίας και στην εξουσία. </div><div align="center"><br />Στην “Πολιτεία” α. ανδρεία, που είναι η δεύτερη από τις τέσσερις αρετές που ορίζει ο Πλάτων (πρώτη είναι η σοφία, δεύτερη η ανδρεία, τρίτη σωφροσύνη, τέταρτη η δικαιοσύνη) θεωρείται η παντοτινή διατήρηση της ορθής και σύμφωνης με τον νόμο ιδέας. β. Σωφροσύνη υπάρχει όταν η πολιτεία δεν υποκύπτει στις ηδονές και στις επιθυμίες των πολλών και άρχοντες και αρχόμενοι συμφωνούν στο ποιος θα κυβερνήσει. γ. Δικαιοσύνη είναι για την πολιτεία ο καθένας να καταγίνεται μόνο με την δουλειά του και να μην ανακατεύεται στις δουλειές των άλλων και ιδίως σε αυτές της ανώτερης τάξης. </div><div align="center"><br />Το βασικό σύνθημα του “1984” είναι το «ο πόλεμος είναι ειρήνη, η ελευθερία είναι σκλαβιά, η άγνοια είναι δύναμη». Το πρώτο μέρος δεν μας απασχολεί εδώ αλλά τα άλλα δύο είναι χαρακτηριστικό και των δύο κοινωνιών. Το ότι η «ελευθερία είναι σκλαβιά», ο Πλάτων δεν παραλείπει να το προσυπογράψει όταν λέει ότι «η υπερβολική ελευθερία, είτε σε ιδιώτες είτε στα κράτη, σε τίποτα άλλο φαίνεται δεν οδηγεί παρά στην δουλεία» (564α) και ότι «από την ακρότατη ελευθερία γεννιέται η μεγαλύτερη και αγριότερη δουλεία» (564α). Το ότι η «άγνοια είναι δύναμη» επίσης υποστηρίζει ο Πλάτων αφού επιτρέπει στους άρχοντές του να λένε ψέματα και να διδάσκουν ψευδολόγους μύθους στους υπόλοιπους πολίτες δήθεν για το καλό τους, και το καλό της πολιτείας. </div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"><br /><br /><strong>8. Συναισθήματα - επιθυμίες<br />α. πραότητα β. εγκράτεια γ. σεξουαλικότητα</strong><br /></div><div align="center"><br />Χαρακτηριστικό και των δύο κοινωνιών είναι ότι οι πολίτες, (κυρίως) των δύο ανώτερων τάξεων, ζουν μια ζωή εντελώς αποστειρωμένη, μακριά από κάθε απόλαυση της ζωής και από κάθε συναίσθημα. Ακόμα και όταν κάποια συναισθήματα εμφανίζονται πρέπει αμέσως να καταπνίγονται. </div><div align="center"><br />α. Πιο συγκεκριμένα, στο “1984”, η έκφραση που πρέπει να έχει κάποιος είναι αυτή της ήρεμης αισιοδοξίας. Το να μην αφήνει κάποιος τα αισθήματά του να φαίνονται (όποιος έχει αισθήματα σε μια τέτοια κοινωνία) είναι μια συνήθεια που έχει γίνει ένστικτο. Τα μέλη του κόμματος δεν πρέπει να βρίζουν. Υπάρχει μια στενή σχέση ανάμεσα στην πραότητα και στην πολιτική ορθοδοξία. Επίσης οι πολίτες δεν πρέπει να δείχνουν φόβο ή δυσαρέσκεια. Ακόμα και το να τραγουδά κάποιος θεωρείται ανορθόδοξο και εκκεντρικό. </div><div align="center"><br />Τα φυσικά αισθήματα και οι φυσικές παρορμήσεις είναι χωρίς καμία αξία και στην πλατωνική πολιτεία. Τα μοιρολόγια και τα μυξοκλάματα δεν ταιριάζουν στους ξεχωριστούς άνδρες. Ένας σωστός άνδρας δεν θεωρεί συμφορά αν έχασε παιδί, φίλο ή αδελφό αλλά πρέπει με την μεγαλύτερη καρτερία να το υποφέρει. Επίσης δεν πρέπει κανείς να αγαπά τα γέλια γιατί αυτό απαιτεί μια δυνατή μεταβολή στην ψυχή. </div><div align="center"><br />β. Η ιδανική ζωή για ένα μέλος του κόμματος είναι κάποιου που είναι τελείως εγκρατής, δεν καπνίζει, έχει ελάχιστο χρόνο αφιερωμένο στην ψυχαγωγία του και είναι εργένης, αφού ο γάμος και η φροντίδα για την οικογένεια είναι ασυμβίβαστα με την εικοσιτετράωρη αφοσίωση στο καθήκον. </div><div align="center"><br />Ο Πλάτων μας λέει ότι στην πολιτεία του, οι άνθρωποι δεν πρέπει να τιμούν τον πλούτο γιατί έτσι δεν θα μπορούν να ασκούν την εγκράτεια. Πέρα από τις αναγκαίες επιθυμίες, για την επιβίωση του ανθρώπου, υπάρχουν και οι περιττές από τις οποίες οι άνθρωποι πρέπει να απαλλαχθούν από μικρή ηλικία. Για να πεισθούν οι φύλακες και να δεχθούν στην ψυχή τους όσο γίνεται καλύτερα τους νόμους, πρέπει να αποφεύγεται η ηδονή, η λύπη, ο πόνος και όλες οι επιθυμίες. </div><div align="center"><br />γ. Και οι δύο κοινωνίες είναι εξίσου αμείλικτες με την σεξουαλικότητα. Αν στην κοινωνία του “1984” συλληφθεί κάποιος με πόρνη καταδικάζεται σε 5 χρόνια καταναγκαστικά έργα, σχετικά επιεικής τιμωρία για μια πράξη μυστική και χωρίς ηδονή που αφορούσε γυναίκες μιας κατώτερης τάξης. Το ασυγχώρητο έγκλημα είναι η σεξουαλική πράξη μεταξύ των μελών του κόμματος. Ο πραγματικός σκοπός του κόμματος δεν είναι μόνο να εμποδίσει να δημιουργηθούν ανάμεσα στους άντρες και τις γυναίκες αισθήματα που δεν θα μπορούσε να ελέγξει άλλά να αφαιρεθεί η ηδονή από την σεξουαλική πράξη. Ο εχθρός δεν είναι η αγάπη αλλά ο ερωτισμός. Δεν δίνονται άδειες γάμου αν το ζευγάρι δίνει την εντύπωση αισθάνεται αμοιβαία σεξουαλική έλξη. Η σεξουαλική πράξη πρέπει να θεωρείται σαν αηδιαστική μικρή εγχείρηση.<br />Στην πολιτεία ο Πλάτων δείχνει μια κατανόηση για τα παιδιά, τις γυναίκες και τους υπηρέτες όπου εκεί κανείς συναντά τις περισσότερες επιθυμίες αφού αποτελούν τον κατώτερο όχλο και είναι μάλλον χωρίς σημασία για την πολιτεία του. Για τις δυό ανώτερες τάξεις είναι όμως πιο αυστηρός. Η μεγαλύτερη, εντονότερη και πιο μανιώδης ηδονή είναι του σαρκικού έρωτα, όπου δεν έχει καμία σχέση με τον αληθινό έρωτα. Τον αληθινό έρωτα δεν πρέπει να τον πλησιάζει τίποτα που έχει σχέση με την ακολασία και είναι παράφορο. Αυτή η ηδονή δεν πρέπει να γίνει δεκτή και πρέπει να αποκλείεται εντελώς από τις σχέσεις μεταξύ εραστών και ερωμένων. Πρέπει να νομοθετηθεί στην πόλη να αγαπά και να αφοσιώνεται βέβαια ο εραστής και να πλησιάζει τον νεαρό φίλο του σαν να ήταν γιος του, αλλά επί καλού πάντα, αν είναι σύμφωνος και εκείνος. Όσο για το άλλο να είναι τέτοια η συμπεριφορά του, ώστε ποτέ να μην δώσει υποψία πως προχωρεί και παραπάνω. </div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"><br /><br /><strong>9. Η αθλιότητα της ζωής και η έλλειψη μέτρων σύγκρισης</strong> </div><div align="center"><br /><br />Η ζωή και στις δύο κοινωνίες είναι τόσο άθλια που οι άνθρωποι προκειμένου να την αντέξουν, τους έχει αφαιρεθεί κάθε μέτρο σύγκρισης. Έχουν αποκοπεί από το α. παρελθόν (την ζωή στα προηγούμενα πολιτεύματα) β. από την επαφή με ξένους και το χειρότερο, από την γ. εξωτερική πραγματικότητα. </div><div align="center"><br />α. «Αυτός που ελέγχει το παρελθόν, ελέγχει το μέλλον, αυτός που ελέγχει το παρόν, ελέγχει το παρελθόν» λέει ένα σύνθημα του κόμματος στο “1984”. Το κόμμα στο “1984” μπορεί να αλλάξει το παρελθόν. Είναι αδύνατο να ξέρει κανείς πως ήταν η ζωή πριν την επανάσταση. Το κόμμα είχε φτιάξει την Ιστορία μόνο του, χωρίς να υπάρχει καμιά άλλη μαρτυρία. Όσοι μπορούσαν να ξέρουν κάτι ουσιαστικό, δεν ζούσαν πια. Όλα τα προγενέστερα βιβλία είχαν καταστραφεί. Ο λόγος που πρέπει κάποιος να είναι αποκομμένος από το παρελθόν, είναι για να μην έχει μέτρο σύγκρισης και να πιστεύει ότι ζει σε καλύτερες από προηγούμενες εποχές συνθήκες. Έτσι ελλείψει μέτρου σύγκρισης ανέχεται πιο εύκολα τις υπάρχουσες συνθήκες.<br />Στην “Πολιτεία”, ο Πλάτωνας βρίσκει δύσκολο το να πιστέψουν οι άνθρωποι από την αρχή, τον θεμελιώδη για την πολιτεία μύθο, ότι δηλαδή άλλοι πλάστηκαν από χρυσάφι, άλλοι από ασήμι και άλλοι από σίδερο και χαλκό, και βασίζεται στο γεγονός ότι με το πέρασμα των γενεών και όταν πια δεν θα υπάρχει κανένας συνδετικός κρίκος με το παρελθόν, θα το πιστέψουν. Επίσης προτείνει με το που θα εγκαθιδρυθεί η πολιτεία του να φύγουν οι μεγάλοι κάπου μακριά και να μείνουν μόνο τα παιδιά κάτω των δέκα ετών όπου θα μεγαλώσουν με τις νέες ιδέες και δεν θα έχουν καμία γνώση για το πώς ήταν παλιότερα οργανωμένη η κοινωνία.<br />β. Τα ταξίδια και η επαφή με ξένους απαγορεύονται και στις δυο κοινωνίες αλλά για λίγο διαφορετικούς λόγους. Στο “1984” όπου τα δύο υποτίθεται εχθρικά κράτη έχουν πανομοιότυπη οργάνωση, η επαφή με ξένους δεν απαγορεύεται για να μην ανακαλύψουν ότι υπάρχουν κοινωνίες όπου οι άνθρωποι είναι πιο ευτυχισμένοι, αφού δεν υπάρχουν, αλλά για να μην ανακαλύψουν ότι οι ξένοι είναι πλάσματα σαν και αυτούς, και ότι τα περισσότερα που τους έχουν πει για αυτούς είναι ψέματα. Έτσι στον μέσο πολίτη δεν επιτρέπεται να κοιτάξει έναν ξένο πολίτη εκτός από τους αιχμαλώτους πολέμου και του απαγορεύεται η εκμάθηση ξένων γλωσσών. </div><div align="center"><br />Στην “Πολιτεία”, ο μισθός του φύλακα πρέπει να είναι ελάχιστος και επαρκής μόνο για την επιβίωση του όχι μόνο για να «προστατεύεται» από τις διασκεδάσεις και την πολυτέλεια αλλά και για να μην μπορεί να φιλοξενεί ξένους και να πηγαίνει ταξίδια. Η αποκοπή του μέσου ανθρώπου στην πολιτεία από τον τρόπο ζωής των άλλων κοινωνιών είναι για να μην καταλάβει ποτέ του ότι υπάρχουν και πιο ευχάριστες για τον άνθρωπο μορφές οργάνωσης της κοινωνίας. </div><div align="center"><br />γ. Η φιλοσοφία του κόμματος αρνείται σιωπηρά όχι μόνο την εγκυρότητα της εμπειρίας αλλά και την ύπαρξη της εξωτερικής πραγματικότητας. Το κόμμα σου λέει να αρνείσαι την εμπειρία των ίδιων των ματιών και των αυτιών σου. Τα μέλη του κόμματος αρνούνται την αντικειμενική – εξωτερική πραγματικότητα. Είναι αποκομμένα από τον εξωτερικό κόσμο και το παρελθόν. Η πραγματικότητα κατά την ιδεολογία του Κόμματος δεν είναι εξωτερική αλλά υπάρχει στην ανθρώπινη σκέψη και πουθενά αλλού. Όχι στην ατομική σκέψη του καθενός που μπορεί να σφάλει, αλλά στην σκέψη του Κόμματος που είναι συλλογική και αθάνατη. Αυτό που το Κόμμα πιστεύει σαν αλήθεια είναι αλήθεια. Είναι αδύνατο να δείς την πραγματικότητα, αν δεν κοιτάξεις μέσα από τα μάτια του Κόμματος. Οι μαρτυρίες των αισθήσεων σου δεν έχουν καμία ισχύη μπροστά στην αλήθεια του κόμματος.<br />Κατά την πολιτεία πέρα από την εξωτερική πραγματικότητα υπάρχει κάτι ακόμα ανώτερο` τα αντικείμενα της νόησης. Η πραγματικότητα θεωρείται ως αντανάκλαση των «ιδεών» και κάποιος σώφρων, οφείλει να στρέψει τα μάτια της ψυχής του προς τις “πραγματικές ιδέες”. Η αλήθεια κατά τον Πλάτωνα, προσεγγίζεται μόνο με το ανώτερο τμήμα της ψυχής, δηλαδή τον νου οπότε με αυτόν τον τρόπο η εγκυρότητα των αισθήσεων παύει να υφίσταται. </div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"><br /><br /><strong>10α. Εσωτερικό κόμμα - Άρχοντες </strong></div><strong></strong><div align="center"><strong><br /></strong><br />Παρότι οι δύο ανώτερες τάξεις των δύο κοινωνιών έχουν παρόμοια ζωή τόσο ώστε να μπορούν να θεωρηθούν μία τάξη, έχουν ωστόσο και κάποια επιμέρους χαρακτηριστικά. Η ζωή των μελών του εσωτερικού κόμματος και των αρχόντων διαφέρει σε κάποια σημεία από την ζωή των μελών του εξωτερικού κόμματος και των φυλάκων. Χωρίς η ζωή των πρώτων να είναι ιδιαίτερα δελεαστική ακόμα και για έναν είλωτα της Σπάρτης, είναι σίγουρα καλύτερη από των δεύτερων. </div><div align="center"><br />Το εσωτερικό κόμμα είναι το μυαλό του κράτους, αυτό που έχει την εξουσία και η μόνη αρμοδιότητα των αρχόντων είναι να κυβερνάνε να νομοθετούν και να φυλάνε τα ήδη καλώς νομοθετημένα. </div><div align="center"><br />Η αλήθεια και η γνώση της είναι στον αποκλειστικό έλεγχο του εσωτερικού κόμματος, και αυτό την διευθύνει κατά το συμφέρον του. Αντίστοιχα στην πολιτεία οι άρχοντες είναι οι μόνοι που, για το καλό της πολιτείας πάντα, μπορούν να λένε ψέματα και να εξαπατούν τον λαό με διαφόρους ψεύτικους μύθους. Είναι μόνο αυτοί που γνωρίζουν και ελέγχουν την αλήθεια, η οποία είναι απρόσιτη στον υπόλοιπο κόσμο&amp; όπως ο τρόπος της αναπαραγωγής με τους ψεύτικους κλήρους, οι ψευδολόγοι μύθοι για την εκπαίδευση των παιδιών και ο θεμελιώδης μύθος της πολιτείας με τις τρεις γενιές από χρυσό, ασήμι και σίδερο. Τα μέλη του εσωτερικού κόμματος παρά τα κάποια προνόμια που έχουν και κάποιες πολυτέλειες που απολαμβάνουν, ζουν με αυστηρό τρόπο ζωής που κυριαρχείται από την εργασία. Σε σχέση με παλαιότερες εξουσίες, τα μέλη του εσωτερικού κόμματος είναι λιγότερο φιλάργυρα, λιγότερο ευάλωτα στους πειρασμούς της πολυτέλειας, περισσότερο διψασμένα για δύναμη και προπάντων πολύ περισσότερο μεθοδικοί και πολύ περισσότερο αποφασισμένοι να συντρίψουν κάθε αντίσταση. Και η ζωή των αρχόντων είναι λυτή και σκληρή. Ο άρχοντας μας λέει ο Πλάτωνας, πρέπει να είναι εγκρατής και καθόλου φιλοχρήματος, να μην δίνει στην ζωή μεγάλη σημασία και να μην θεωρεί τον θάνατο φοβερό πράμα. Συνοπτικά, τα χαρακτηριστικά του πρέπει να είναι η καλή μνήμη, η ευμάθεια, η μεγαλοπρέπεια, η φιλοκαλία, η φιλαλήθεια, η φιλοπονία, η δικαιοσύνη, η ανδρεία, η σωφροσύνη, ο επιβλητικός και ευγενικός χαρακτήρας, η οξύτατη αντίληψη και η ακατάβλητη θέληση. </div><div align="center"><br />Υπάρχει όμως μια διάφορα μεταξύ του εσωτερικού κόμματος και των αρχόντων. Το εσωτερικό κόμμα δεν ισχυρίζεται ότι θέλει την εξουσία για το καλό των πολλών, πράμα που ισχυρίζεται ο Πλάτωνας για λογαριασμό των αρχόντων. Το εσωτερικό κόμμα θέλει την εξουσία για δικό του όφελος. Δεν ενδιαφέρεται για το καλό των άλλων αλλά μόνο για την εξουσία, την καθαρή εξουσία. Δεν τους ενδιαφέρουν ούτε τα πλούτη, ούτε η μακροβιότητα ούτε η ευτυχία. Η εξουσία για αυτούς δεν είναι μέσο αλλά σκοπός. </div><div align="center"><br />Ο Πλάτωνας ισχυρίζεται ότι άρχοντες πρέπει να γίνονται όσοι έχουν την φρόνηση που χρειάζεται και μεγάλο ζήλο για το καλό της πολιτείας και ότι με βάση αυτό πρέπει να λειτουργούν. Το μόνο όμως που μπορεί να βγει ως συμπέρασμα από αυτόν τον τύπο οργάνωσης, αφού κανένας δεν ευχαριστιέται την ζωή σε αυτήν την πολιτεία, ούτε εξουσιαστές ούτε εξουσιαζόμενοι και κανείς δεν ενδιαφέρεται για τον πλούτο, είναι ότι οι άρχοντες βλέπουν και αυτοί την εξουσία ως αυτοσκοπό. </div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"><br /><br /><strong>10β. Εξωτερικό κόμμα – φύλακες</strong> </div><div align="center"><br /><br />Η ζωή ενός μέλους του εξωτερικού κόμματος όπως αυτή περιγράφεται από την ζωή του πρωταγωνιστή του “1984” χαρακτηρίζεται από μία ιδιαίτερη λιτότητα. Ακατέργαστο σαπούνι, τραχιές λεπίδες ξυραφιών, απαίσιο αλκοόλ και κουπόνια-χρήματα ανεπαρκή για μια καινούρια πιζάμα. Η ζωή του φύλακα στην πολιτεία πρέπει να είναι λιτή και ο μισθός τους πρέπει να είναι τόσος ώστε να καλύπτει μόνο τις ανάγκες της διατροφής τους χωρίς να περισσεύει τίποτα. Τα μέλη του εξωτερικού κόμματος μένουν μαζικά σε άθλιες κατοικίες μονίμως βρόμικες με υδραυλικά που συνέχεια χαλάνε και χωρίς καθόλου προσωπικό χώρο αφού και ο ελάχιστος που υποτίθεται ότι τους αντιστοιχεί παρακολουθείτε διαρκώς. Οι φύλακες μένουν όλοι μαζί, ως στρατιώτες, σε σκηνές. Οι κατοικίες τους πρέπει να είναι έτσι διαμορφωμένες ώστε να μην μπορεί κανείς να έχει ιδιαίτερη περιουσία και κανείς να μην έχει σπίτι τέτοιο ώστε να μην μπορεί να μπει ο καθένας όποτε θελήσει. Ούτε οι φύλακες λοιπόν έχουν προσωπικό χώρο. Το φαγητό που στα μέλη του εξωτερικού κόμματος δίνεται με την μορφή συσσιτίου, σε συγκεκριμένο χώρο και συγκεκριμένες ώρες την ημέρα, είναι πολύ λιτό και απαίσιο. Ο φύλακες τρώνε σε κοινά συσσίτια, απλά φαγητά, συνήθως ψητά για να μπορούν όπως και σε περίπτωση πολέμου, να μαγειρεύονται χωρίς σκεύη. Τα καρυκεύματα και τα επιδόρπια απαγορεύονται. Οποιαδήποτε απόλαυση για ένα μέλος του εξωτερικού κόμματος, θεωρείτε απαγορευμένη και οποιαδήποτε εκδήλωση συναισθηματικής αλλαγής θεωρείται ύποπτη. Η ερωτική πράξη πρέπει να είναι δυσάρεστη και μόνο για τεκνοποίηση. Αντίστοιχα για τους φύλακες οι μουσικές με θρηνητικές μελωδίες, η μέθη, η μαλθακότητα και η οκνηρία πρέπει να φύγουν από την μέση γιατί δεν ταιριάζουν στους φύλακες. Κανένας φύλακας δεν επιτρέπεται να έχει φιλενάδα. Τα μέλη του εξωτερικού κόμματος θεωρούνται τα χέρια του κράτους και παίρνανε την ζωή τους σε διάφορους προπαγανδιστικούς συλλόγους, με πορείες παρελάσεις, συνθήματα, δουλειά και εθελοντική εργασία. Οι φύλακες αντίστοιχα έχουν σαν αποκλειστικό τους σκοπό και φυλάνε την πολιτεία.<br /></div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"><br /><strong>11. Προλετάριοι – Χειρώνακτες </strong></div><strong></strong><div align="center"><strong><br /><br /></strong>Οι προλετάριοι για το “1984” και οι χειρώνακτες για την πολιτεία αποτελούν την πιο πολυπληθή και πιο καταφρονημένη κοινωνική τάξη. Οι περιγραφές τόσο του Όργουελ όσο και του Πλάτωνα είναι χαρακτηριστικές. </div><div align="center"><br />Οι προλετάριοι αποτελούν το 85% του πληθυσμού κα παρολαυτά δεν θεωρούνται άνθρωποι. Το κόμμα ισχυρίζεται ότι τους είχε απελευθερώσει από την σκλαβιά ενώ παράλληλα διδάσκει ότι είναι από την φύση τους κατώτερα όντα και ότι έπρεπε να κρατιούνται σε υποταγή σαν τα ζώα. Δεν χρειάζεται να ξέρει κανείς πολλά για αυτούς γιατί όσο δουλεύουν και γεννοβολούν οι άλλες τους δραστηριότητες δεν έχουν σημασία. Είναι αφημένοι στην τύχη τους. Γεννιούνται, μεγαλώνουν στους δρόμους, πηγαίνουν στην δουλειά από τα δώδεκα τους χρόνια, περνούν μια σύντομη περίοδο ομορφιάς και σεξουαλικού πόθου, παντρεύονται στα είκοσι και πεθαίνουν συνήθως γύρω στα εξήντα τους. Η βαριά δουλειά, η φροντίδα για το σπίτι και τα παιδιά, οι μικροπρεπείς καβγάδες με τους γείτονες, ο κινηματογράφος, το ποδόσφαιρο, η μπίρα και προπάντων ο τζόγος είναι όλος ο πνευματικός τους ορίζοντας. Σε θέματα ηθικής είναι ελεύθεροι. Ο σεξουαλικός πουριτανισμός του Κόμματος δεν επιβάλλεται σε αυτούς, οι οποίοι είναι οι μόνοι που επιτρέπεται να έχουν διπλό κρεβάτι, και οι σεξουαλικές σχέσεις σε αυτούς δεν τιμωρούνται. Το Κόμμα δεν έχει πολλές απαιτήσεις από αυτούς και δεν θέλει να έχουν πολιτική συνείδηση. Το μόνο που ζητάει από αυτούς είναι ένας πρωτόγονος πατριωτισμός τον οποίον επικαλείται κάθε φορά που χρειάζεται να τους κάνει να δεχθούν περισσότερες ώρες δουλειάς ή μειωμένο συσσίτιο. Ουσιαστικά δεν θεωρούνται άνθρωποι αλλά ζώα. </div><div align="center"><br />Ο Πλάτωνας στην “Πολιτεία” του δεν είναι πιο επιεικής με αυτόν τον «όχλο» που και εδώ αποτελεί την πιο (δεν ξέρουμε με τι ποσοστό) πολυπληθή τάξη. Καταρχήν σύμφωνα με τον θεμελιώδη μύθο της πολιτείας είναι φτιαγμένοι από σίδερο, το λιγότερο πολύτιμο μέταλλο αφού οι δύο άλλες είναι φτιαγμένες από ασήμι και χρυσό. Ένας χειρώνακτας δεν μπορεί να θεωρηθεί δίκαιος αφού η τέχνη που ασκεί δεν έχει σχέση με την δικαιοσύνη!! Όλες τις επιθυμίες, τις ηδονές και τις λύπες τις συναντά κανείς σε αυτόν τον κατώτερο όχλο. Οι χειρωνακτικές τέχνες είναι βάναυσες. Αυτοί που ασχολούνται με χειρωνακτικές εργασίες και βάναυσα επαγγέλματα, δεν έχουν καμιά υπόληψη επειδή έχουν εκ φύσεως αδύνατο το άριστο μέρος της ψυχής τους, δηλαδή το λογικό, και μη μπορώντας να κυβερνήσουν τα θηρία εκείνα που είναι μέσα τους, τις επιθυμίες δηλαδή, αναγκάζονται να τα περιποιούνται και δεν είναι σε θέση τίποτα άλλο να κάνουν από το να τα χαϊδεύουν. </div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"><br /><br /><strong>12. Δούλοι<br /></strong></div><strong></strong><div align="center"><strong><br /></strong>Πέρα από τις τρεις αυτές τάξεις, υπάρχει και μια της οποίας η ζωή είναι τόσο άθλια που δεν θεωρείται καν κοινωνική τάξη. </div><div align="center"><br />Στο “1984” αυτοί είναι κάποιοι υπόδουλοι πληθυσμοί που περνούν από τον έναν κατακτητή στον άλλον και δεν αποτελούν μόνιμο ή αναγκαίο μέρος της δομής της κοινωνίας.<br />Στην “Πολιτεία” δεν γίνεται σαφής αναφορά στους δούλους η ύπαρξη των οποίων εννοείται τόσο από το ότι την εποχή που γράφτηκε ήταν κάτι δεδομένο (και αν ο αριστοκράτης Πλάτων σκέφτονταν να τους καταργήσει σίγουρα θα το ανέφερε) όσο και από τις παράλληλες αναφορές που γίνονται σε αυτούς, όπως στο 563d όπου ο Πλάτων καταδικάζοντας την τυραννίδα αναφέρει ανάμεσα στα άλλα και το χειρότερο αποτέλεσμα της που είναι ότι οι δούλοι, οι αγορασμένοι, απολαμβάνουν όχι μικρότερη ελευθερία από εκείνους που τους αγόρασαν! Προφανώς ούτε στην “Πολιτεία” οι δούλοι αποτελούν ξεχωριστή τάξη αλλά χρησιμοποιούνται άλλοι ως ιδιοκτησία χειρωνακτών, άλλοι ως ιδιοκτησία των φυλακών και άλλοι ως ιδιοκτησία των αρχόντων. </div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"><br /><br /><strong>Επίλογος</strong><br /><br />Το πόσο εφιαλτική είναι η κοινωνία του “1984” δεν ήθελε ποτέ προσπάθεια για να το καταλάβει κάποιος μιας και ο ίδιος ο συγγραφέας του, ως εφιαλτική ήθελε να την παρουσιάσει. Πώς όμως έγινε και η “Πολιτεία” του Πλάτωνα ακόμα και στις μέρες μας και από προοδευτικούς ακόμα ανθρώπους να θεωρείται ιδανική θα έπρεπε να απασχολήσει ένα φάσμα επιστημόνων από ψυχιάτρους – νευρολόγους μέχρι και κοινωνιολόγους.</div><div align="center"> </div><div align="center"> </div><div align="center"> </div><div align="center"></div><div align="center">Anastassy Constantinovic Bogomolov</div><div align="center">Θεσσαλονίκη, Ιούνιος 2006</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8437703036953685932-912179167524288277?l=exnegativo.blogspot.com' alt='' /></div>A.C.Bogomolovhttp://www.blogger.com/profile/17986314612096774242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8437703036953685932.post-82125637542287364932008-04-23T08:54:00.000-07:002008-08-18T01:50:08.539-07:00Είναι δεδομένο τουλάχιστο για τους ανθρώπους στους οποίους απευθύνεται αυτό το κείμενο , ότι ο καπιταλισμός είναι ένα οικονομικό-πολιτικό και κατ` επέκταση κοινωνικό σύστημα το οποίο πρέπει να καταργηθεί ώστε να μπορέσει ο άνθρωπος να ζήσει σε μια αταξική κοινωνία. Όχι φυσικά γιατί η πλατωνική “ιδέα” της αταξικής κοινωνίας είναι ανώτερη από την “ιδέα” της ταξικής, αλλά γιατί σε μια τέτοια κοινωνία θα είχε περισσότερες πιθανότητες να ευτυχίσει.<br />Το μίσος πολλών ανθρώπων για τον καπιταλισμό τους οδηγεί όχι μόνο στο να απορρίπτουν οτιδήποτε αυτός υλικά και πνευματικά έχει προσφέρει, αλλά και σε μια νοσταλγία των πριν από τον καπιταλισμό εποχών, όπως μεσαίωνας, εξιδανικεύοντας αξίες που χαρακτήριζαν εκείνη την εποχή.<br />Καλό θα ήταν να βλέπαμε τι καλό έχει να μας προσφέρει ο καπιταλισμός και η τάξη που τον εκπροσωπεί και μετά να περάσουμε στην εκτέλεση της ποινής του-τον θάνατο.<br /><br /><br /><br />Αυτό για το οποίο κάποιος θα άξιζε να αγωνίζεται είναι ίσως να κάνει τον άνθρωπο όσο πιο ελεύθερο γίνεται. Ελεύθερο όχι με την έννοια που η εξουσία, μέσω των διανοούμενων της, έχει καθιέρωση. Όχι δηλαδή ελεύθερο από τα πάθη, αφού αν θα ήταν ωραίο ο άνθρωπος να είναι κάπου υποταγμένος αυτό θα ήταν τα πάθη του, αλλά ελεύθερο να επιδίδεται στα πάθη του και σε κάθε απόλαυση, ελεύθερο να γευθεί κάθε ηδονή. Ελευθέρια την οποία η εξουσία στέρησε από την υπόλοιπη κοινωνία κρατώντας την αποκλειστικά για τον εαυτό της.<br />Οι δυο τρόποι για να είναι κάποιος ελεύθερος είναι ή να ανήκει στην άρχουσα τάξη της κοινωνίας στην οποία ζει έτσι ώστε να έχει την δύναμη να είναι ελεύθερος ή είναι να ζει σε μια αταξική κοινωνία. Το να ζει κάποιος σε μια αταξική κοινωνία όπου ο κάθε άνθρωπος, με τον οποίο αλληλεπιδράει, είναι ελεύθερος είναι μάλλον προτιμότερο και ασφαλέστερο από το να αποτελεί η ελευθερία προνόμιο.<br />Αυτός είναι ο λόγος που πρέπει να καταργηθεί οποιαδήποτε άρχουσα τάξη και πιο συγκεκριμένα να καταργηθεί η άρχουσα τάξη της καπιταλιστικής κοινωνίας, δηλαδή η άρχουσα τάξη της κοινωνίας μας, η αστική τάξη. Πρέπει να καταργηθεί ως τάξη για να μοιραστεί η κοινωνία όλα αυτά που τόσο καιρό κρατάει για τον εαυτό της. Πρέπει να καταργηθούν τα προνομία της ως τέτοια, ώστε να πάψουν να είναι πια προνομία και να γίνουν αναφαίρετο δικαίωμα όλης της κοινωνίας. Να καταργηθούν τα προνομία της αστικής τάξης κοινοποιούμενα και να κοινοποιηθεί το δικαίωμα πρόσβασης στις απολαύσεις ώστε να ανακαλυφθούν και νέες.<br />Πρέπει να καταργήσουμε την αστική τάξη πραγματώνοντας την και να την πραγματώσουμε καταργώντας την έτσι ώστε να γίνει όλη η κοινωνία σαν και αυτήν. Σαν την πιο αξιοζήλευτη άρχουσα τάξη, μετά από αυτήν της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, που πέρασε από την ιστορία του δυτικού κόσμου.<br /><br /><br /><br />Η αστική τάξη θα μπορούσε να είναι το πρότυπο μιας πραγματικά ελεύθερης κοινωνίας. Εκτός από πλούσια είναι ανήθικη και αμαρτωλή, ασύδοτη και δυνατή, αυτάρεσκη και φιλήδονη, άπληστη και εγωίστρια. τόσο η τάξη όσο και τα άτομα που την αποτελούν.<br />Αμαρτωλή αφού υποπέφτει με χαρακτηριστική άνεση και στα εφτά θανάσιμα αμαρτήματα (λαιμαργία, απληστία, νωθρότητα, λαγνεία, υπεροψία, φθόνος, οργή) σε βαθμό που τα έχει κάνει σημαία της. Άραγε η γοητεία της πηγάζει από το ότι είναι απροκάλυπτα αμαρτωλή η από το ότι δεν γνωρίζει καμία ηθική; Στο πέρασμα της έχει γκρεμίσει ότι οι προκάτοχοι της με τόσο κόπο είχαν χτίσει. Έχει γκρεμίσει πιο αποτελεσματικά από οποιοδήποτε κίνημα αμφισβήτησης κάθε ηθική και κάθε θεωρητική αξία, κάθε θρησκεία και κάθε φιλοσοφία. Η συμπεριφορά της βασίζεται σε πραγματικές ανάγκες και όχι σε πλατωνικές ιδέες. Δεν έχει κανένα ιδανικό πέρα από το συμφέρον της.<br />Είναι ελεύθερη και δυνατή σε βαθμό ασυδοσίας, της επιτρέπονται τα πάντα και αυτή επιτρέπει τα πάντα στον εαυτό της. Μπορεί να έχει ότι θέλει χωρίς καμία κύρωση, χωρίς κανένα περιορισμό τόσο ως τάξη όσο και ως μεμονωμένα άτομα.<br />Είναι αυτάρεσκη και φιλήδονη, απολαμβάνει την ζωή της στο έπακρο, μισεί την δουλεία και αγαπάει την δράση. Με τον λιγότερο δυνατό κόπο κερδίζει τα περισσότερα δυνατά για να ικανοποιήσει όλες τις ορέξεις της και να επιδοθεί σε οποία χαρά μπορεί να προσφέρει η ζωή. Επιδίδεται σε ότι την ευχαριστεί. Ταξιδεύει, μορφώνεται, τρέχει με γρήγορα αμάξια, τρώει, διασκεδάζει και ζει πολυτελώς.<br />Η απληστία, αυτή η αντιχριστιανική αρετή που τόσο έχει συκοφαντηθεί από κάθε λογής ιδεαλιστές και είναι η κινητήρια δύναμη της προόδου έκανε την αστική τάξη όχι μόνο τόσο δυνατή αλλά και τόσο γοητευτική. Είναι εγωίστρια και δεν επιτρέπει σε κανέναν, ούτε στην υπόλοιπη κοινωνία, ούτε στα μέλη της τάξης της, να βλάψουν το συμφέρον της. Η μεγαλύτερη αρμονία μεταξύ ατομικότητας και ομαδικότητας συναντάτε εδώ. Η κάθε αντίφαση και η κάθε εσωτερική σύγκρουση καταλήγει να είναι προς όφελος της.<br />Πρέπει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά της να πάψουν να αποτελούν προνόμιο της και να γίνουν χαρακτηριστικά όλης της κοινωνίας. Όσο θα είναι προνομία κάποιων, τόσο θα είναι καταπιεστικά για τους υπόλοιπους. Όσο φέρνουν την ευτυχία στους λίγους τόσο φέρνουν την δυστυχία στους πολλούς. Όπως συμβαίνει με τον πλούτο όπου το άνισο μοίρασμα του και όχι καθ` αυτός ο πλούτος φέρνει την ανισότητα, έτσι και με τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά της αστικής τάξης η άνιση κατανομή τους και όχι καθ` αυτή η ύπαρξη τους τα χρωματίζει αρνητικά.<br />Μια κοινωνία ελεύθερη, μια κοινωνία σαν των μεγαλοαστών μόνο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ιδανική.<br /><br /><br /><br /><br />Γιατί όμως κάποιος να θέλει την απελευθέρωση της κοινωνίας; Γιατί σαν άλλος χριστιανός να θέλει να την “σώσει”; Γιατί κάποιος να θέλει το καλό μιας εμετικής κοινωνίας που αποτελείτε στην πλειοψηφία της από μικροαστούς, τηλεθεατές, χριστιανούς, ψευτοβολεμένους, ρουφιάνους, καραβανάδες, μπάτσους, δικαστές, και άλλων ειδών υπάνθρωπους που αντί να κοιτάξουν το συμφέρον τους και να σπάσουν τα δεσμά τους, παριστάνουν πως το κοιτάν, υπηρετώντας στην ουσία, με αυταπάρνηση τα κατά τα αλλά γοητευτικά αφεντικά τους; Φυσικά δεν γίνεται να πολεμήσει κανείς για μια τέτοια αλλά ούτε στο όνομα μιας τέτοιας σχιζοφρενούς κοινωνίας. Πως μπορεί κάποιος να απαλλάξει την κοινωνία από τα αφεντικά της και να μοιράσει τα προνομία τους όταν η ίδια προτιμάει να τα υπηρετεί; Η κοινωνία λοιπόν δεν μπορεί να είναι ο σκοπός αλλά μόνο το μέσω. Είναι το εργαλείο για την μεγαλύτερη δυνατή ευχαρίστηση του ατόμου. Όπως το άτομο δεν μπορεί να είναι ελεύθερο σε μια μη ελεύθερη κοινωνία (εκτός και αν ανήκει στην άρχουσα τάξη της) έτσι και δεν μπορεί να είναι ευτυχισμένο σε μια μη ευτυχισμένη κοινωνία. Το άτομο είναι αλληλοεξαρτώμενο από την κοινωνία για αυτό και έχει συμφέρον να θέλει μια κοινωνία ελεύθερη και ευτυχισμένη. Το προσωπικό συμφέρον και όχι κάποια ανώτερη ηθική οδηγεί στο όνειρο για μια αταξική κοινωνία. Όνειρο, του οποίου η<br />προσπάθεια για υλοποίηση, δεν μπορεί να βασιστεί στην καλή θέληση των ατόμων ούτε σε μια “ανώτερη ηθική”.<br />Πρέπει επιτέλους να πάψει κάθε επίκληση σε αυτήν την ιδεαλιστική μπούρδα-την ηθική. Σκοπός δεν μπορεί να είναι η αντικατάσταση της τρέχουσας ηθικής με μια καινούρια, ας πούμε αναρχικής ηθικής, αλλά η κατάργηση της, το ξεπέρασμα της. Να πάψει επιτέλους να εννοείτε σαν αυθύπαρκτη έννοια, σαν οδηγός ξεκομμένος από την ζωή που πρέπει να ακολουθείτε. Να την ξηλώσουμε από τον πλατωνικό ουρανό. Όπως και για τους αστούς, οδηγός πρέπει να είναι το προσωπικό συμφέρον που σε μια ελεύθερη κοινωνία θα εναρμονίζεται με το ομαδικό. Το προσωπικό συμφέρον είναι αυτό που οδηγεί το άτομο στο να θέλει να απαλλαχθεί από την αστική τάξη και δεν είναι απαραίτητο να έχει και την κοινωνική συναίνεση.<br /><br /><br /><br /><br />Ο καπιταλισμός προσέφερε στον άνθρωπο, εκτός από ένα μοντέλο αταξικής κοινωνίας, το μοντέλο της αστικής τάξης δηλαδή, και εκτός από το γκρέμισμα σχεδόν κάθε ιδεολογίας και κάτι ακόμα.. Την επιστήμη και την τεχνολογική πρόοδο. Η επιστήμη και η τεχνολογική πρόοδος παρότι γεννήθηκαν μαζί με τον καπιταλισμό δεν πρέπει να πεθάνουν μαζί του. Φυσικά στον καπιταλισμό δεν είναι απλά προϊών της ανισότητας και της καταπίεσης αλλά και εργαλείο για την διατήρηση τους. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούν να γίνουν προϊών της ισότητας και της ελευθέριας αλλά και εργαλείο για την μεγαλύτερη δυνατή διεύρυνση τους. Ας αρκεστούμε στο να καταργήσουμε την ανισότητα και την καταπίεση και όχι ότι αυτές μέχρι τώρα για αντάλλαγμα πρόσφεραν.<br />Ο κόσμος πρέπει να πάει μπροστά, όχι πίσω. Δεν γίνεται προοδευτικές απόψεις να μπερδεύονται με χριστιανικές γιατί δημιουργούν δηλητηριώδη μίγματα. “Χρυσός αιώνας” και “παλιές καλές εποχές” ουδέποτε υπήρξαν. Ούτε ο πρωτόγονος άνθρωπος που ζούσε σε μια δήθεν αρμονία με την φύση και σε μια πραγματικά αταξική κοινωνία ήταν ποτέ ελεύθερος και ευτυχισμένος. Πρώτα απ` όλα γιατί δεν είχε συνείδηση του τι είναι ευτυχία και ελευθέρια και έπειτα επειδή ήταν δέσμιος και υποταγμένος τόσο στην υπόλοιπη φύση όσο και στις δεισιδαιμονίες που αυτή προκαλούσε.<br />Η ανάπτυξη των μέσων παραγωγής και της τεχνικής έφεραν δυο καθοριστικά για την ανθρώπινη εξέλιξη αποτελέσματα: την υποταγή του ανθρώπου στον άνθρωπο και την υποταγή της φύσης στον άνθρωπο.<br />Η υποταγή της πλειοψηφίας της κοινωνίας στην μειοψηφία έρχεται να διαδεχθεί την υποταγή όλης της κοινωνίας στα φυσικά φαινόμενα. Έχουμε δηλαδή ένα καθοριστικό άλμα προς τα εμπρός, λιγότερα άτομα υποταγμένα αφού έστω και ένα μικρό μέρος της κοινωνίας είναι ελεύθερο. Αυτό δεν σημαίνει ότι η υποταγή του ανθρώπου στον άνθρωπο πρέπει να συνεχιστεί… Καιρός είναι να απαλλαχθεί ο άνθρωπος από τον άνθρωπο και να κερδιθεί η μεγαλύτερη δυνατή ευτυχία όχι για ένα κομμάτι αλλά για το μεγαλύτερο δυνατό μέρος της κοινωνίας.<br /><br /><br /><br /><br /><br />Από τα παραπάνω έγινε σαφές ότι μια αταξική, ελεύθερη, πανηδονιστική κοινωνία θεωρείτε ιδανική. Το ίδιο σαφής όμως είναι και η πραγματικότητα… Φαίνετε μάταιο να προσπαθούμε να ζήσουμε σε μια κοινωνία όπως την ονειρευόμαστε, όχι όμως και να ρυθμίσουμε τις ζωές μας με βάση αυτό το όνειρο. Θέλουμε να ζήσουμε όσο καλύτερα γίνεται είτε σε μια αταξική κοινωνία είτε σε αυτήν. Αλλά με τους δικούς μας όρους. Θέλουμε να ζήσουμε όσο πιο ευτυχισμένα γίνεται, και αν η υπόλοιπη κοινωνία δεν έχει τα ίδια σχέδια με εμάς δεν θα μας εμποδίσει. Θα μιμηθούμε και σε αυτό την αστική τάξη και θα την χρησιμοποιήσουμε σαν εργαλείο για την δική μας ευτυχία.<br />Είμαστε και εμείς ανήθικοι και αμαρτωλοί, ασύδοτοι και δυνατοί, αυτάρεσκοι και φιλήδονοι, άπληστοι και εγωιστές. Διαφέρουμε όμως σε κάτι-δεν κυνηγάμε τα κέρδη, δεν έχουμε στόχο τα πλούτοι. Σε αντίθεση με τους αστούς, εμείς δεν επιδιδόμαστε σε κυνήγια μετοχών αλλά σε κυνηγητά με μπάτσους. Η ευτυχία μας δεν είναι προϊών καταπίεσης των άλλων αλλά προϊών της μάχης ενάντια στην καταπίεση. Την βία και την εκδίκηση σε αντίθεση όχι μόνο με τους αστούς αλλά και με την υπόλοιπη κοινωνία, δεν την έχουμε αναθέσει σε μεσάζοντες αλλά εξακολουθεί να είναι προσωπική μας υπόθεση. Από την κατανάλωση εμπορευμάτων, προτιμάμε την απαλλοτρίωση και την καταστροφή τους.<br />Το τι είναι ευτυχία και το πως πρέπει να ζούμε δεν θα μας το υπαγορεύσει κανείς… όπως και οι αστοί θα ζήσουμε ελεύθεροι και ευτυχισμένοι… Αλλά με τους δικούς μας όρους. Δεν έχουμε στόχους στην ζωή, η ζωή είναι ο στόχος.<br /><br /><br /><br /><br />ex negativo<br />Θεσσαλονίκη, δεκέμβριος 2005<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8437703036953685932-8212563754228736493?l=exnegativo.blogspot.com' alt='' /></div>A.C.Bogomolovhttp://www.blogger.com/profile/17986314612096774242noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8437703036953685932.post-9710429838680221362008-04-23T05:26:00.000-07:002008-08-18T01:50:42.052-07:00<Κείμενο δημοσιευμένο στο δεύτερο τεύχος της ασύμμετρης απειλής><br /><br /><br />1)<br />Η τέχνη δεν είναι η πιο “υψηλή” έκφραση του “πνεύματος” όπως επί αιώνες τώρα προσπαθούν να μας πείσουν οι μετέχοντες στο ιδεαλιστικό μπλοκ, αλλά μια σφαίρα αποκομμένη από την πραγματικότητα και τη ζωή. Μια σφαίρα που αποκόπηκε από την πραγματικότητα και τη ζωή, ταυτόχρονα με τον τεχνητό διαχωρισμό μεταξύ ύλης και πνεύματος, χειρονακτικής και πνευματικής εργασίας (ή “βάναυσης” και “αριστοκρατικής”) που συνόδεψε τον διαχωρισμό της κοινωνίας σε τάξεις. Η τέχνη λοιπόν είναι η πορδή της εξουσίας.<br /><br />2)<br /><br />Σε μια αταξική κοινωνία δεν θα υπάρχει τέχνη, δεν θα υπάρχει όχι μόνο επειδή δεν θα έχει λόγο ύπαρξης αφού τη ζωή θα τη ζουν οι άνθρωποι και δεν θα την αναπαριστούν, αλλά και επειδή θα ξαναβρεί την θέση της στη γη. Η ενοποίηση πράξης και θεωρίας, υλικής και πνευματικής εργασίας που θα φέρει η κατάργηση των τάξεων θα ενοποιήσει και την τέχνη με τα υπόλοιπα κομμάτια της κοινωνικής ζωής, σε βαθμό που δεν θα υπάρχει ως τέτοια – ως ιερή, ως Τέχνη. Θα ξεπεραστεί!<br /><br /><br />3)<br />Ενώ ο μόνος τρόπος που θα έπρεπε να θεωρεί κάποιος εχθρός της ταξικής κοινωνίας την τέχνη είναι μέσα από την προοπτική της κατάργησης της και της ενοποίησης της με την υπόλοιπη κοινωνική ζωή, ωστόσο υπάρχουν κάποιοι ιδεαλιστές που θεωρούν αρκετά ανατρεπτικό το να την εξυψώνουν ακόμα περισσότερο από ότι οι αστοί! Τη διαθέτουν χωρίς αντίτιμο ή για να μιλάμε στη δημοτική – τζάμπα και την ονομάζουν αντιεμπορευματική. Το ζήτημα εδώ έχει δύο σκέλη. Πρώτον, όχι μόνο ακολουθούν τον ιδεαλιστικό διαχωρισμό πνεύματος και ύλης αλλά τον φτάνουν στα όρια του, προστατεύοντας την “ιερή” αυτή σφαίρα από το (πράγματι) “μιαρό” εμπόριο ενώ δεν έχουν πρόβλημα να εμπορευτούν την “ταπεινή” και “βάναυση” χειρονακτική τους εργασία ή την εργατική τους δύναμη. Δεύτερον παραμένει θεαματική. Διατηρεί δηλαδή το βασικό χαρακτηριστικό της αστικής τέχνης (Μια ομάδα ταλαντούχων καλλιτεχνών κλείνεται στο εργαστήριο της και αφού παράγει το “έργο τέχνης” το παρουσιάζει σε δεκάδες ή εκατοντάδες θεατές οι οποίοι δεν έχουν κανένα δικαίωμα παρέμβασης σε αυτό).<br /><br />4)<br /><br />Αν κάποιος θέλει να πάρει παραδείγματα αντιεμπορευματικής και αντιθεαματικής τέχνης ας παρακολουθήσει τα λαϊκά δρώμενα και τα δημοτικά τραγούδια. Εκεί δεν υπάρχει κάποιος καλλιτέχνης που να δημιουργεί “ελεύθερα”, με την αστική έννοια του όρου, ξεχωρίζοντας από το “κοινό”. Η καλλιτεχνική δημιουργία είναι προϊόν της συλλογικής εμπειρίας της κοινότητας και το ό,τι είναι τζάμπα δεν χρειάζεται να επισημανθεί..<br /><br /> Ex Negativo<br /> Θεσσαλονίκη, Σεπτέμβρης 2007<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8437703036953685932-971042983868022136?l=exnegativo.blogspot.com' alt='' /></div>A.C.Bogomolovhttp://www.blogger.com/profile/17986314612096774242noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8437703036953685932.post-86189253498157778142008-04-23T05:24:00.000-07:002009-01-01T05:38:23.775-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_cVuARofLwh0/SVzHQtWkKII/AAAAAAAAAHo/4lxi4B1WLjg/s1600-h/riots.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 247px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_cVuARofLwh0/SVzHQtWkKII/AAAAAAAAAHo/4lxi4B1WLjg/s320/riots.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5286319152492193922" /></a><br /><κείμενο δημοσιευμένο στο δεύτερο τεύχος της ασύμμτρης απειλής><br /><br /><br />«Το γέλιο είναι μια αντίδραση ενάντια στην αυστηρότητα. .Γελούσαμε και κοροϊδεύαμε τα πάντα. Κοροϊδεύαμε τους εαυτούς μας, όπως κοροϊδεύαμε τους καλοχορτασμένους και τους ψευτοειρηνοποιούς. Παίρναμε το γέλιο μας στα σοβαρά. Το γέλιο ήταν η μόνη εγγύηση της σοβαρότητας με την οποία, στο ταξίδι μας προς την ανακάλυψη του εαυτού μας, εξασκούσαμε την αντιτέχνη»<br />Hans Richter<br /><br /><br />1)<br />Το καρναβάλι την εποχή της φεουδαρχικής Δύσης, είχε ανατρεπτικό χαρακτήρα. Η μεγάλη του ακμή συμπέφτει με την ανάπτυξη των πόλεων, της αυτονομίας τους και της νεοσχηματισμένης αστικής τάξης, η οποία το χρησιμοποιεί στον πολιτιστικό της αγώνα εναντίον της φεουδαρχικής και εκκλησιαστικής ιδεολογίας. Το καρναβάλι είναι για την αστική τάξη ότι η επιστήμη, το θέατρο, ο τύπος: όπλα ενάντια στη φεουδαρχία. Με την εγκαθίδρυσή της, τα τρία τελευταία γίνονται εργαλεία για την διατήρηση της θέσης της και της αύξησης της δύναμής της, ενώ το καρναβάλι, απλά απονευρώνεται και χάνει την επαναστατικότητα και τη λαϊκότητά του. Ο κόσμος που συμμετέχει σ’ αυτό, πλέον είναι διαχωρισμένος από την οργάνωσή του, την οποία αναλαμβάνουν κρατικοί φορείς. Το μόνο που μένει ίδιο είναι η μεταμφίεση και η μέθη. Η επαναστατικότητα του καρναβαλιού, όμως, τελικά δεν εξαφανίστηκε. Δραπέτευσε και μεταμορφώθηκε! Αποκομμένη πια απ’ το καρναβάλι, η καρναβαλική επαναστατικότητα, μπόλιασε στις οδομαχίες και βρήκε έδαφος να επιβιώσει και να αναπτυχθεί.<br /><br />2)<br />Η ανανέωση της ζωής που γιορτάζεται στα καρναβάλια της υπαίθρου, δίνει τη θέση της στη γιορτή της επανοικειοποίησης της στις οδομαχίες. Το ανάμα της φωτιάς και το κάψιμο του ανδρείκελου, αντικαθίσταται από τον εμπρησμό εχθρικών προς τη ζωή στόχων. Οι αναπαραστάσεις της γενετήσιας πράξης, τα σκατολογικά τραγούδια και η αθυροστομία, αντικαθίστανται απ’ τις φαλλοκεντρικές χειρονομίες (την επίδειξη των γενετικών οργάνων προς τα όργανα της τάξης), τα σκατολογικά συνθήματα και την αθυροστομία. Η μεταμφίεση αντικαθίσταται με το «κουκούλωμα». Το κράτημα της μαγκούρας για ξυλοφόρτωμα, από το κράτημα του ροπάλου ή του λοστού για ξυλοφόρτωμα, σπάσιμο κλπ Η εκτόξευση αντικειμένων, απ’ την εκτόξευση πετρών. Ο θόρυβος των κουδουνιών από το θόρυβο της σπασμένης μολότοφ. Η κριτική και η αμφισβήτηση της εξουσίας στο καρναβάλι, αντικαθίσταται από την ευθεία επίθεση σ’ αυτήν.<br />Για τη λογική του καρναβαλιού, όπως και για τη λογική των οδομαχιών, καμιά αξία δεν είναι ιερή και ακλόνητη. Κανένα γεγονός δε θεωρείται αρκετά τραγικό, ιερό ή επίσημο για να μην μπορεί να γίνει αντικείμενο γελοιοποίησης και χλεύης. Και στις δύο περιπτώσεις ισχύει το «τίποτα δεν είναι ιερό, τα πάντα επιτρέπονται».<br />Το καρναβάλι, όπως και οι οδομαχίες, είναι πρόσκαιρη διακοπή του επίσημου συστήματος των απαγορεύσεων και των ιεραρχικών φραγμών. Είναι ένας ανάποδος κόσμος που κρατάει κάποιες μέρες, στην περίπτωση του καρναβαλιού, και κάποιες ώρες ή λεπτά, στην περίπτωση των οδομαχιών.<br /><br />3)<br />Το καρναβάλι, εκτός από «ανάποδος κόσμος», είναι κι ένας κόσμος που τα αντίθετα ενώνονται, όπως η ζωή κι ο θάνατος, τα γηρατειά κι η νιότη, το “πάνω” και το “κάτω”, η γυναίκα και ο άνδρας. Γεγονός που αποκρυσταλλώνεται σε διάφορες φιγούρες του καρναβαλιού, όπως οι αρλεκίνοι, που είναι μισοί άντρες και μισοί γυναίκες ή ο μασκαράς του σλοβένικου καρναβαλιού, που είναι γριά και νέος ταυτόχρονα. Οι οδομαχίες, επίσης, χαρακτηρίζονται από την ένωση των αντιθέτων: της κατάφασης και της άρνησης, της θέσης και της αντίθεσης, της άμυνας και της επίθεσης, της αγάπης για την ελευθερία και του κινδύνου για ακόμα μεγαλύτερο περιορισμό της.<br /><br /> Ex Negativo<br /> Θεσσαλονίκη, Σεπτέμβρης 2007<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8437703036953685932-8618925349815777814?l=exnegativo.blogspot.com' alt='' /></div>A.C.Bogomolovhttp://www.blogger.com/profile/17986314612096774242noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8437703036953685932.post-25547159268699832352008-04-20T05:03:00.000-07:002008-08-18T01:52:10.269-07:00<div align="left"><Κείμενο δημοσιευμένο στο δεύτερο τεύχος της ασύμμετρης απειλής><br /><br /><br /><br /></div><p>( το κείμενο αυτό πρωτοδημοσιεύθηκε σε μια περίοδο που οι τοίχοι της Θες/νίκης είχαν –κυριολεκτικά και μεταφορικά- λερωθεί από κάποια συνθήματα «αντι»σεξιστικού περιεχομένου, όπως «όποιος έχει τ’ αρχίδια ας τα κόψει», «μακριά τα βλέμματα σας από τα κορμιά μας», «δεν είμαστε εδώ για τη διασκέδασή σας» κλπ Δεδομένου ότι ο αντισεξισμός δεν είναι μια μάχη μεταξύ φύλων, θεωρήθηκε απαραίτητο να δημοσιευθούν μερικές σκόρπιες σκέψεις για το ζήτημα, συγκεντρωμένες κατά το δυνατόν σε ένα κείμενο.)<br /><br /><br /><br />Είναι αυτονόητο ότι σε μια ιεραρχικά δομημένη κοινωνία, οι επιμέρους τομείς της κοινωνικής ζωής καθορίζονται από το ανώτερο κομμάτι της ιεραρχίας της δεδομένης κοινωνίας. Τα χαρακτηριστικά, ή καλύτερα τα συμφέροντα αυτού του κομματιού, καθορίζουν όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής, από την οργάνωση έως την-σεξουαλική και μη- ηθική και την γλώσσα.<br />Επόμενο είναι ότι αυτό βρίσκει εφαρμογή σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής. Οι ιεραρχικές σχέσεις δεν βρίσκονται μόνο ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις, αλλά αναπαράγονται παντού, όπως για παράδειγμα στη σχέση γονέων-τέκνων, όπου ‘‘οι υποχρεώσεις και τα δικαιώματα’’ καθορίζονται φυσικά από τους πρώτους.<br />Σε μία κοινωνία, που η ιστορία τα έφερε έτσι, ώστε ο άντρας να κυριαρχεί για πάνω από 30 αιώνες είναι αναμενόμενο να έχει καθορίσει την οργάνωση, την ηθική, την γλώσσα και άλλους τομείς της κοινωνικής ζωής, τουλάχιστον στον βαθμό που αφορά την σχέση των δύο φύλων.<br />Έχει ενδιαφέρον να σταθούμε λίγο, στο πως η αντρική κυριαρχία, επηρέασε την σεξουαλική ηθική και αυτή με τη σειρά της τη γλώσσα. Πως έννοιες και λέξεις που περιστρέφονται γύρω από τη σεξουαλική πράξη έχουν φορτιστεί αρνητικά και πως υπάρχουν άνθρωποι που αντί να επιτεθούν στην διαστρέβλωση που υφίστανται οι λέξεις γύρω από τη σεξουαλική πράξη, επιτίθενται στην ίδια τη σεξουαλική πράξη, μπερδεμένοι προφανώς από την στρεβλή εικόνα που έχουν για αυτήν, μιας και οι λέξεις που την περιγράφουν είναι αρνητικά φορτισμένες.<br /><br />2<br />Χαρακτηριστική της αντρικής κυριαρχίας, είναι η αντίδραση γυναικών (που φυσικά ως μέλη αυτής της κοινωνίας, έχουν υιοθετήσει την κυρίαρχη ηθική, άσχετα αν αυτό έρχεται ενάντια στα συμφέροντά τους) και αντρών ενάντια σε αυτές και αυτούς που είτε από γούστο, είτε από συνειδητή επιλογή, αρνήθηκαν να υποταχτούν στο ‘‘αντρικών συμφερόντων’’ μοντέλο του άντρα κυρίαρχου-κυνηγού και της γυναίκας θύματος-θηράματος. Η αντίδραση δηλαδή της κοινωνίας ενάντια στο σεξουαλικό περιθώριο που αποτελείται κυρίως από πόρνες και ομοφυλόφιλους. Χαρακτηριστικό της επίθεσης που δέχεται αυτό το κομμάτι της κοινωνίας, είναι τα πολλά ονόματα που περιγράφουν την ‘‘επαίσχυντη’’ ιδιότητα τους.<br />Πριν δούμε το ζήτημα των πορνών καλό θα ήταν να σημειώσουμε την περίπτωση των γυναικών που μοιράζονται με αυτές πολλούς χαρακτηρισμούς. Στις γυναίκες εκείνες που αρνούνται το ρόλο του θηράματος, αρέσκονται στην πολυγαμία και χαρακτηρίζονται ως πουτανάκια, τσούλες, ξεσκισμένες, παρτόλες και άλλα πολλά.<br />Ωστόσο, μέχρι και τα μέσα του 20ου αιώνα η επιλογή αυτή έστω και με τίμημα αυτές τις κοινωνικές συνέπειες ήταν αδύνατη. Η μόνη λύση για να μην υποταχθεί μια γυναίκα στην αντρική κυριαρχία με την στενή έννοια του όρου, δηλαδή μέσα στον γάμο (και να μπορεί παράλληλα να απολαμβάνει το σεξ), ήτανε να γίνει πόρνη κατορθώνοντας έτσι να πετύχει για τον εαυτό της προνόμια σε σχέση με την σύζυγο, αντίστοιχα με αυτά που απέδιδε ο Μαρξ στους προλετάριους σε σχέση με τους δούλους. Η σύζυγος ‘‘ πουλιόταν’’ μια φορά και για πάντα, η πόρνη έπρεπε να πουλάει τον εαυτό της κάθε μέρα, κάθε ώρα. Η σύζυγος ήταν ιδιοκτησία ενός άντρα μόνο, είχε τη ζωή της-όσο άθλια κι αν ήταν- εξασφαλισμένη από το ενδιαφέρον αυτού του άντρα. Η πόρνη ήταν ιδιοκτησία όλου του αντρικού πληθυσμού που έβρισκε δουλειά μόνο όταν κάποιος την είχε ανάγκη, δεν είχε εξασφαλισμένη ζωή. Η ζωή αυτή ήταν εξασφαλισμένη στην ομάδα των πορνών, στο σύνολο της. Η σύζυγος βρισκόταν πέρα από τον συναγωνισμό, η πόρνη στο κέντρο αυτού του συναγωνισμού.<br />Το ότι η θέση της πόρνης ήταν λίγο καλύτερη από αυτή της συζύγου, δεν σημαίνει ότι απενεχοποιείται ο θεσμός της πορνείας, όπως και φυσικά το ότι η θέση του προλετάριου είναι λίγο καλύτερη από αυτή του δούλου δεν σημαίνει ότι απενεχοποείται η μισθωτή εργασία. Σημασία έχει να σταθούμε στην επίθεση που δέχεται αυτό το κομμάτι γυναικών που δεν συμβιβάστηκε με την κυρίαρχη αντρική ηθική και τράβηξε τον δρόμο του, αρνούμενο να υποταχτεί σε έναν-άντρα αφέντη. Που επέλεξε από το να πουλήσει ολοκληρωτικά κορμί και ψυχή να νοικιάσει για κάποιες ώρες της ημέρας μόνο το κορμί. Αξίζει επίσης να παρατηρήσουμε το μίσος με το οποία αντιμετώπιζαν αυτές τις γυναίκες οι ίδιοι άντρες που επί αιώνες έβρισκαν καταφύγιο σε αυτές, μίσος το οποίο προφανώς πηγάζει από την ευθαρσή αμφισβήτηση της κυριαρχίας τους. Χαρακτηριστικό και σε αυτήν την περίπτωση είναι οι πολλοί χαρακτηρισμοί που η κοινωνία τους δίνει όπως και στο υπόλοιπο σεξουαλικό περιθώριο. (πόρνες, τσούλες, πουτάνες, ιερόδουλες, εκδιδόμενες κτλ).<br />Μια άλλη κατηγορία που αρνείται, λόγω γούστου, να υποταχτεί στο κυρίαρχο αντρικό μοντέλο και αποτελείται τόσο από γυναίκες όσο και από άντρες έχει γίνει στην συνείδηση της κοινωνίας, η προσωποποίηση του ‘‘κακού’’. Οι ομοφυλόφιλοι ή πούστηδες ή κωλομπαράδες ή μπινέδες ή gay ή αδερφές ή τοιούτοι ή απαυτοί ή ντιγκιντάγκες ή κουνιστοί ή λούγκρες, ή πισωγλέντηδες ή ή ή… αφενός επειδή αρνούνται να παίξουν το ρόλο για τον οποίο είναι προγραμματισμένοι και αφετέρου επειδή ο τρόπος με τον οποίο επιδίδονται στην ερωτική πράξη μοιάζει με αυτόν αυτού του ‘‘κατώτερου’’ πλάσματος, της γυναίκας, αυτή η κοινωνική ομάδα έχει συγκεντρώσει όλη την κοινωνική οργή πάνω της. Το ίδιο περίπου συμβαίνει και με τις γυναίκες ομοφυλόφιλες, κατά κόσμο λεσβίες, που η μη διαθεσιμότητα τους στις αντρικές ορέξεις τις κάνει ‘‘μιασμένες’’ με τον ίδιο τρόπο που μιασμένες είναι οι α-διάθετες γυναίκες θεοκρατικών κοινωνιών.<br /><br />3<br />Η ,επί αιώνες, υποταγή της γυναίκας στον άντρα και η φυσική τους διαφορά στον τρόπο που επιδίδονται στην γενετήσια πράξη, με το πέρασμα του καιρού, ταυτίστηκε, οδηγώντας έτσι στον συνειρμό ότι ο τρόπος που λειτουργεί σεξουαλικά ο άντρας σημαίνει κυριαρχία, ευθύτητα, δύναμη, τιμιότητα, ενώ ο τρόπος που λειτουργεί η γυναίκα δηλώνει υποταγή, πονηριά και αδυναμία.<br />Έτσι η αντρική κυριαρχία πέρασε και στην γλώσσα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της αντρικής επιβολής στην γλώσσα αποτελεί το παράδειγμα με τον σκύλο και τη γάτα, παράδειγμα που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να δείξει την αρρώστια της κοινωνίας σε γενικότερο επίπεδο. Ο σκύλος, αρσενικού γένους, συγκεντρώνει πάνω του όλα τα χαρακτηριστικά που, για μια ταξική κοινωνία, θεωρούνται αρετές, όπως πειθαρχία, ολιγάρκεια, υπακοή!! Η γάτα είναι θηλυκού γένους και σε όλη την διάρκεια της ιστορίας του ζωικού βασιλείου αρνείται επίμονα να υποταχθεί στον άνθρωπο, θεωρείται η προσωποποίηση της πονηριάς. Γνωστές επίσης για την πονηριά τους στην ανδροκρατούμενη κοινωνίας θεωρούνται οι γυναίκες (όπως και οι ομοφυλόφιλοι) . Η έννοια της πονηριάς προσδιορίζεται εξίσου καλά και με τις λέξεις πουστιά και πουτανιά. Έτσι οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι όποιος κατά τη σεξουαλική πράξη δέχεται το πέος είναι και ύπουλος!!! (Να σημειώσουμε ότι οι γυναίκες και γενικά όλοι οι καταπιεσμένοι χαρακτηρίζονται πονηροί από την αρχαιότητα. Αυτόν τον χαρακτηρισμό τους απέδιδαν πάντα οι καταπιεστές μια και η πονηριά ήταν το μοναδικό όπλο που είχαν ως καταπιεσμένοι και είναι ένα όπλο που οι κυρίαρχοι καταδικάζουν μόνο όταν στρέφεται εναντίον τους.)<br />Αυτό που επί αιώνες ήταν αναγκασμένοι να δείχνουν μόνο οι άντρες, αφού αυτοί είχαν να αντιμετωπίσουν κινδύνους σε αντίθεση με την κλεισμένη στο σπίτι γυναίκα, το θάρρος, κατέληξε να θεωρείται αντρικό χαρακτηριστικό σε βαθμό που για να χαρακτηριστεί μια γυναίκα θαρραλέα, να αποκαλείται παλικάρι και καμιά φορά να ‘‘έχει αρχίδια’’.<br /><br />4<br />Είναι φανερό ότι η αντρική κυριαρχία έχει βρει πεδίο έκφρασης στη γενετήσια πράξη ή στα όργανα γύρω απ’ αυτήν. Αυτό όμως δεν καθιστά τη γενετήσια πράξη όπως αυτή γίνεται απ’ την πλευρά του άντρα, κυριαρχική. Τη σεξουαλική πράξη την έχουν κάνει πεδίο σύγκρουσης των φύλων τόσο οι άντρες-σεξιστές όσο και οι φεμινίστριες-σεξίστριες γνωστές και ως ‘‘αντισεξίστριες’’. Η κυρίαρχη αντρική ηθική θέλει τα γεννητικά όργανα του άντρα και τον τρόπο που επιδίδεται στην σεξουαλική πράξη σαν σύμβολα κυριαρχίας, αντίληψη που υιοθετούν κάθε λογής εκ-φυλιστές της έννοιας του αντι-σεξισμού.<br /><br />5<br />Μια διαδεδομένη φεμινιστική αντίληψη θεωρεί την περιποίηση της γυναίκας και την προσπάθεια της να είναι όμορφη, υποτιμητικό για αυτήν, δείγμα της υποταγής της στον άντρα και υποβιβασμό της σε ‘‘σκεύος ηδονής’’<br />Αυτές και αυτοί, φεμινίστριες και χριστιανοί, που εχθρεύονται τα βλέμματα στα πιο όμορφα σημεία του σώματος της γυναίκας, οπίσθια, στήθος, μπούτια, γάμπες, εχθρεύονται την ομορφιά. Τι πιο φυσιολογικό από τον θαυμασμό της ομορφιάς και τι πιο λογικό από την επιδίωξή της. Άραγε οι φεμινίστριες μας δεν θαυμάζουν το αντρικό σώμα ή μήπως σαν μοντέρνες καλόγριες μισούν το σώμα και δεν ενδιαφέρονται για την εξωτερική εμφάνιση του ανθρώπου;<br />Πρέπει να έρθει επιτέλους ο καιρός που η αγαμία, και οι υστερίες που αυτή προκαλεί σε άντρες και γυναίκες, δεν θα γίνεται ιδεολογική σημαία κανενός και όλοι μαζί άντρες και γυναίκες θα πορευτούμε ακόλαστα και με ίσους όρους προς μια κοινωνία όπου θα μπορούμε να εκπληρώνουμε χωρίς αναστολές τις-σεξουαλικές και μη- επιθυμίες μας.<br /><br /><br /> Ex Negativo </p><p> Θεσσαλονίκη, Ιανουάριος 2006 </p><div align="left"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8437703036953685932-2554715926869983235?l=exnegativo.blogspot.com' alt='' /></div>A.C.Bogomolovhttp://www.blogger.com/profile/17986314612096774242noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8437703036953685932.post-76649689449532239662008-03-01T02:51:00.000-08:002009-03-01T02:57:15.982-08:00( Σημείωση: Το παρακάτω κείμενο κυκλοφόρησε σε 1000 τουλάχιστον αντίτυπα στο κέντρο της Σαλονίκης, το καλοκαίρι του 2008, σε πλατείες, μέσα σε free press κουτιά και εφημερίδες, χέρι με χέρι, αφημένο σε εμφανή σημεία στην πόλη και ιδιαίτερα στις γειτονιές όπου έλαβαν χώρα οι δράσεις.)<br /><br /><br />Πρελούδιο για τον κοινωνικό διάλογο στις μέρες μας: Στις 21 Αυγούστου 2007, οι διαδηλωτές που συγκεντρώθηκαν στο Montebello του Quebec, κατά τη σύνοδο της «Συνεργασίας για την Ασφάλεια και την Ευημερία» για να αντιπαρατεθούν στον αμερικανό πρόεδρο Τζορτζ Μπους, στον μεξικανό Φελίπε Καλντερόν και στον καναδό πρωθυπουργό Στέφεν Χάρπερ, βρέθηκαν μπροστά σε μια χαρακτηριστική εικόνα: το ξενοδοχείο όπου συνεδρίαζαν οι αρχηγοί κρατών ήταν αποκλεισμένο από αστυνομικό κλοιό, ενώ μπροστά τους είχε στηθεί μια σκηνή με κάμεραμεν και ηχολήπτες, και μια πινακίδα με το παρακάτω μήνυμα: «Οι κάμερές μας είναι σήμερα εδώ για να σας παρέχουν το δικαίωμά σας να εισακουστείτε. Παρακαλούμε επιτρέψτε μας να σας βοηθήσουμε να περάσετε το μήνυμά σας. Ευχαριστούμε». Στην αίθουσα του ξενοδοχείου όπου πραγματοποιούνταν η σύνοδος, είχαν εγκατασταθεί οθόνες, απ’ όπου θα φαίνονταν οι διαδηλωτές, χωρίς να υπάρχει απ’ ευθείας οπτική επαφή μαζί τους…<br /><br />Σαλονίκη, κάπου στον Σεπτέμβρη του 2007, και το ενδιαφέρον μιας νυχτερινής βόλτας μαγνητίζει ο αναπάντεχα προσωπικός τόνος της παρακάτω επιγραφής που στόλιζε τον τοίχο της επιχείρησης «ASPIS Φοροτεχνικά», στην Ιπποδρομίου: "Εσύ που με θράσος λερώνεις την ιδιοκτησία μου, σε περιμένουν εκπλήξεις, θα γελάσουμε πολύ". Στον τοίχο, σβησμένα ίχνη μιας εξίσωσης όπου τα ονόματα δυο παιδιών σημαίνουν L.F.E., η υπογραφή ενός γκραφιτά, ένα αγχωμένο σκίτσο... Η απροσδιόριστη απειλή που δέχεται ο περιπατητής, αντικειμενοποιείται στην εξωτερική κάμερα επιτήρησης που έστρεψε προς τον τοίχο αυτόν (τον ιδιόκτητο, και συνάμα τον λερωμένο με θράσος!) η διεύθυνση της επιχείρησης στήνοντας μια ιδιότυπη ενέδρα σε όσους ενδεχομένως δεν μοιράζονται την ίδια αισθητική περί καθαρότητας/ιδιοκτησίας των τοίχων. Δυσφορία. Ανάγκη για μερικές καθαρές σκέψεις.<br /><br />Ο πόλεμος πάντοτε βασιλεύει στις πόλεις – Μπέρτολτ Μπρεχτ<br /><br />Εντάξει, είναι πια κοινός τόπος πως ζούμε σε μια κοινωνία θεαματική. Κι ό,τι αποτέλεσε στην αυγή του πολιτισμού ο λόγος, είναι σήμερα η εικόνα. Φωτεινή αναλαμπή στη δίνη της κυκλοφορίας, παγιδεύει το βλέμμα και το καθοδηγεί μέσα στον λαβύρινθο της πόλης. Στον αφιλόξενο αυτό τόπο που όλο και εντονότερα μετασχηματίζεται από το Κεφάλαιο σε ένα σύμπλεγμα ελεγχόμενων χώρων και περασμάτων, όπου η κίνηση ανθρώπων και εμπορευμάτων ρυθμίζεται ορθολογικά από τις ανάγκες της κερδοφορίας. Κι ελέγχεται, χαρτογραφείται, κανονικοποιείται μέσω ενός δικτύου καμερών, τόσο διακριτών και επιβεβλημένων από την κρατική εξουσία, όσο και διάχυτων εθελοντικά από κάθε μικρό ή μεγάλο αφεντικό που αγωνιά για την ιδιοκτησία του. Κάπως έτσι, οι κάμερες «διαχείρισης κυκλοφορίας» και οι ασφαλίτες-κάμεραμεν των διαδηλώσεων, ο «μεγάλος αδερφός» των γηπέδων και το «πολύ ακριβό για να πάει χαμένο» σύστημα ελέγχου C4I, εμπλουτίζονται από τις ιδιωτικές κάμερες χιλιάδων επιχειρήσεων, τραπεζών, νοικοκυραίων. Καθώς το Κεφάλαιο αναπτύσσει τις τεχνολογίες ελέγχου, αυτές γίνονται προσιτές, παιχνίδι στα χέρια του καθενός. Ο έλεγχος γίνεται μοριακός και ταυτόχρονα απροσπέλαστος, αόρατος για το αποχαυνωμένο μάτι, που μένει να χαζεύει βιτρίνες, διαφημίσεις κι εμπορεύματα σαν να υπήρχαν εκεί από πάντοτε και να προορίζονται να υπάρξουν για πάντα. Δεν κατοικεί σε μια διακριτή στιγμή της κοινωνικής ζωής όπου το καθεστώς επιβάλλει την πολεμική λογική του (π.χ. παρελάσεις, φυλακίσεις), όπως ισχυρίζονται οι πολιτικάντηδες, αλλά αντίθετα συνίσταται στην ολότητα της ρύθμισης του σώματος και της ζωής από εικόνες: εικόνες που διαχέουν τις ιεραρχικές εντολές του Κεφαλαίου και χαρτογραφούν τις κινήσεις των υπηκόων. Ο απομονωμένος άνθρωπος καλείται να πειθαρχήσει στην επιτήρησή του με την ίδια γλώσσα που καλείται να καταναλώσει το ένα ή το άλλο προϊόν. Ούτε πάλι είναι πια μια αρμοδιότητα του κράτους, απέναντι στην οποία μπορεί να εξεγερθεί η τραυματισμένη ζωή (για παράδειγμα τα εκατοντάδες καμένα «καφάο» καμερών, κυρίως στην Αθήνα) αλλά γίνεται μια δραστηριότητα σχεδόν δια-ταξική. Τα χιλιάδες βίντεο από κινητά στο διαδίκτυο είναι μια στιγμή θριάμβου αυτού του φετιχισμού, που στα μέρη μας δεν έχει ακόμα επιστρατευθεί από το καθεστώς, όπως για παράδειγμα στον αμερικανικό νότο, όπου ο καθένας με μια σύνδεση στο internet και κάποιο ελεύθερο χρόνο μπορεί να επιδοθεί σε ένα εθνωφελές χόμπι: την παρακολούθηση των συνόρων μέσω ενός δικτύου καμερών, και την ειδοποίηση των αρχών, όποτε εντοπίσει κάποιον «λαθρομετανάστη» να προσπαθεί να εισέλθει στις ΗΠΑ από το Μεξικό.<br /><br />Τόσο ο «λαθρομετανάστης» πάντως, όσο και ο προνομιούχος καταναλωτής είναι «ίσοι» ως προς την υπαγωγή τους σε εικόνες. Κάτω από το φως της δικτατορίας του εμπορεύματος, ο άνθρωπος δεν μπορεί παρά να εμφανίζεται όπως κάθε άλλο προϊόν: ως μια εικόνα. Το life-style είναι το όχημα στο οποίο οι υπήκοοι θα συναντηθούν μεταξύ τους, θα κοινωνικοποιηθούν. Ποιος κάνει πως παραξενεύεται από την άνοδο των ηλεκτρονικών «κοινοτήτων», όταν η φτώχεια κάθε «πραγματικής» κοινότητας βγάζει μάτι; Ο καθένας -ούτως ή άλλως- καλείται να δημιουργήσει μια εικόνα για τον εαυτό του, ελκυστική όσο και διάφανη, ευανάγνωστη από τους μηχανισμούς ασφαλείας της δικτατορίας του εμπορεύματος, που κατ’ ευφημισμό αποκαλείται δημοκρατία. Όχι τυχαία, στις μυθολογίες πολλών λαών γίνεται λόγος για μια έκ-πτωση, για την απώλεια της κοινότητας. Πώς από τα πρώτα ουρλιαχτά της επικοινωνίας, φτάνουμε σε έναν κώδικα από εικόνες: λογότυπα, στυλ, μόδες, εμπορεύματα, ιδεολογίες, διαφήμιση. Διαφήμιση. Ότι υπάρχει μέσα στην πόλη είναι διαφήμιση. Του εμπορεύματος και της δικτατορίας του. Μέσα από μια ορθολογική χρήση βιτρινών και ορθών γωνιών τα πάντα καθίστανται προσβάσιμα στο μάτι, ενώ ταυτόχρονα απαγορεύεται να επέμβουμε στη ροή των εικόνων, να αγγίξουμε οτιδήποτε (Οι κλούβες των ΜΑΤ, και οι ασφαλίτες στις πλατείες και οι σεκιουριτάδες στους ιδιωτικούς-δημόσιους χώρους, έχουν το ρόλο αυτής της προειδοποίησης). Παρίες. Να τι είμαστε. Θεατές. Αποξενωμένοι, ασφυκτιώντας σε σχέσεις που μυρίζουν συνθηκολόγηση. Εξόριστοι, όταν η μόνη κοινότητα που μπορεί πια να συμμετάσχει κανείς είναι η κατανάλωση. Στη δημοκρατία της, ο καθένας είναι ελεύθερος να μιλάει αρκεί να παπαγαλίζει τις προστακτικές του Κεφαλαίου. Την διαφήμιση, με την ευρεία έννοια της λέξης. Τη διαχείριση της μανιο-κατανάλωσης, και μαζί του φόβου, της σύγχυσης, της απομόνωσης. Μια ματιά σε ένα τυπικό δελτίο ειδήσεων θα ήταν κατατοπιστική. Φαίνεται πως στον ανεπτυγμένο καπιταλισμό, δεν είναι η ζήτηση που καθορίζει την παραγωγή, αλλά η διαφήμιση, που καθορίζει και τις δυο. Και όπως ακριβώς η πρέζα, έτσι και η οικονομία εν γένει, αντί να αναβαθμίζει διαρκώς την ποιότητα των εμπορευμάτων, προτιμά να «ρίχνει» τον καταναλωτή. Η ανοσία του απέναντι σε κάθε νέα υποβάθμιση των συνθηκών της ζωής του είναι ανάλογη της πίστης του (η πίστη είναι η λέξη-κλειδί εδώ) στη διαφήμιση, με την ευρεία έννοια. Όσο περισσότερο πιστεύει κανείς στην απομόνωσή του, τόσο περισσότερο αυτή γίνεται πραγματική. Όσο αποδέχεται τον πιο υποτιμητικό έλεγχο με την παρηγοριά ότι προορίζεται για τους «άλλους», τους ενδεχόμενους παραβάτες (παραβατικούς, μετανάστες, χούλιγκανς, «τρομοκράτες» κ.ο.κ.), τόσο πιο έντονα θα καλείται να αποδεικνύει την αθωότητα του ίδιου, ενώπιον του αρμόδιου κριτή: του Κράτους. Φαύλος κύκλος.<br /><br />Από αυτό το πλήθος των απομονωμένων ανθρώπων, θα γεννηθεί η κοινότητα που θα δώσει ζωή στο ανθρώπινο ξεπέρασμα – Φρίντριχ Νίτσε<br /><br />Όσο αδυνατούμε να δράσουμε από κοινού ξανακερδίζοντας τις ζωές μας, τόσο εξωφρενικές ιδέες κερδίζουν έδαφος. Η παλιομοδίτικη πίστη στο θεό και τη μεταθανάτια ζωή, στην ελεύθερη αγορά και τον καταναλωτικό παράδεισο, ή στο σοσιαλιστικό παράδεισο που υπόσχεται το Κόμμα, δίνουν τη θέση τους σ’ ένα αίτημα παλινδρόμησης στον κρατικό παρεμβατισμό, συνεπικουρούμενο από τις ρεφορμιστικές ή ανθρωπιστικές οργανώσεις, ή για τους ακόμη πιο απελπισμένους στην αναμονή μιας επιφοίτησης από εξωγήινα όντα, ή έστω τη λύτρωση μέσω μιας ολοκληρωτικής καταστροφής του πλανήτη. Γιατί όχι; Άλλωστε αυτό το τελευταίο σενάριο αντανακλά και την ίδια την υλική κίνηση του Κεφαλαίου: την απονέκρωση κάθε τι ζωντανού. Όχι ότι περιμέναμε και τίποτα περισσότερο από τους τεχνοκράτες και τους πιστούς του. Στο θάνατο όμως ανακυκλώνεται η ζωή. Αν επιμένουμε να μιλάμε για επανάσταση στις μέρες μας, δεν είναι γιατί επιθυμούμε μια επιβολή επί του εχθρού, με την παλιά έννοια της «κατάληψης των μέσων» (την παλιά ιδέα της αυτοδιαχείρισης των ήδη διαμορφωμένων σχέσεων απαλλαγμένων απλώς από τα σημερινά αφεντικά τους) αλλά την ολοκληρωτική καταστροφή του. Δε φοβόμαστε τα ερείπια, γιατί κουβαλάμε έναν νέο κόσμο μέσα μας. Αναγνωρίζουμε τους συντρόφους μας στις κουβέντες, στους φίλους, σ’ αυτούς που βρισκόμαστε μαζί στη δράση στο δρόμο. Θα ξαναβρούμε το σαμποτάζ, την τέχνη του βανδαλισμού, όχι ως εργαλείο, υποταγμένο σ’ έναν «ανώτερο» σκοπό, αλλά ως παιχνίδι, ως μια παλιά αγάπη, φροντισμένη με τις στοργικές συμβουλές του Εμίλ Αρμάνδ, που έγραφε ότι «η ιδιοκτησία θα καταργηθεί όταν η υπεράσπισή της θα στοιχίζει περισσότερο από τα οφέλη της» και του Μπαλτάσαρ Γκραθιάν: «είναι πάντα εύκολο να πετύχεις ένα πουλί που πετάει σε ευθεία γραμμή». Φτύνουμε λοιπόν τις «κινηματικές» διαδικασίες. Τα νούμερα, οι συνθήκες ηλιοφάνειας και τα τυπικά άλλωστε δεν εξασφαλίζουν ούτε το αποτέλεσμα ούτε τις σχέσεις. Κι όσοι δεν λένε να το μάθουν, ήδη καλούνται να το πληρώσουν ξανά και ξανά... Το σαμποτάζ, ακόμη και από ένα άτομο να διεξάγεται, είναι πάντοτε ταξικό, καθώς το ίδιο το άτομο είναι μέρος ενός ιστού κοινωνικών σχέσεων, και φορέας μιας κοινής συνείδησης. Καθώς καλούμαστε να καταναλώσουμε ολοένα και πιο υπερτιμημένα τα άχρηστα προϊόντα που παράγουμε, η καταπίεση δεν μπορεί εδράζει πια αποκλειστικά στους χώρους εργασίας αλλά αποικιοποιεί ολόκληρο το 24ωρο. Έτσι οι ενέργειές μας κάθε άλλο παρά συμβολικές είναι: δεν αναπαριστούν ένα φανταστικό πρότυπο για την μελλοντική επανάσταση, αλλά επιβάλλονται με τη βία τους στην υλική πραγματικότητα, δημιουργώντας «ζημιές», μα πάνω απ’ όλα δημιουργώντας πιθανότητες. Έρχονται να ενωθούν, με μια χαοτική δραστηριότητα μυριάδων άλλων που λιγότερο ή περισσότερο συνειδητά φράσσουν τις αρτηρίες του συστήματος. Προφανώς, κάνουμε λόγο για ενέργειες παράνομες, όπως είναι κάθε ουσιαστική κριτική στον εμπορευματικό πολιτισμό, από μια αφισοκόλληση μέχρι μια κατάληψη, μια διαδήλωση, μια ζημιά στο εργοστάσιο, ή, ή... Καθώς αντιλαμβανόμαστε τους εαυτούς μας ως υποκείμενα της Ιστορίας και όχι υπηκόους, δεν αποδεχόμαστε το σύστημα να ορίσει ποιες ενέργειες εναντίον του είναι αποδεκτές ή όχι. Τα μέσα όσων φιλοδοξούν να παίξουν με την Εξέγερση είναι αυστηρά δική τους επιλογή, στον πλούτο των οποίων έγκειται και η κοινή μας δύναμη. Πρέπει όμως πάντα να έχουμε υπόψη ότι μεγαλύτερη βία δε σημαίνει και μεγαλύτερη ριζοσπαστικοποίηση. Θα πρέπει λοιπόν να επεξεργαστούμε μια στρατηγική, που αφενός θα εμπεριέχει την ελάχιστη έκθεση στην καταστολή, κι αφετέρου την μέγιστη αποτελεσματικότητα. Θα κινηθούμε τελικά, τόσο «συνομωτικά» όσο και «δημόσια», ανοίγοντας το θέμα σε έναν κλειστό κύκλο ανθρώπων που θα βρίσκονται σε μια τακτική συνέλευση, σπάζοντας κάμερες αλλά και γράφοντας συνθήματα, μοιράζοντας κείμενα. Τη στιγμή που σαμποτάρουμε μια κάμερα παρακολούθησης, απελευθερώνουμε προσωρινά έναν χώρο από την εξουσία του συστήματος, χώρο μη-στατικό, που αντιστοιχεί με τη δύναμή μας στο δρόμο, τη δυνατότητα καταρχήν να υπερασπιστούμε σε φυσικό επίπεδο την κίνησή μας. Αρνούμαστε την επιτήρηση, τόσο όσον αφορά εμάς, όσο και για τον καθένα. Είναι ένα είδους «δώρο». Αυτό που μας ενδιαφέρει, δεν είναι να πειστεί για το δίκιο της υπόθεσης ένα αμέτοχο κοινό, όσο παραμένει τέτοιο, αλλά να ψηλαφίσουμε τις ήδη υπάρχουσες αρνήσεις, να δημιουργήσουμε ανάμεσά τους τις συνθήκες για τη γενίκευση της επίθεσης σ’ αυτόν το γηρασμένο κόσμο. Δεν υποκαθιστούμε μια ούτως ή άλλως ανύπαρκτη μαζική δράση, αλλά δεν είμαστε πρόθυμοι να κάτσουμε στ αυγά μας μέχρι να εμφανιστεί. Την δημιουργούμε εδώ και τώρα στις γειτονιές μας και τους χώρους που κινούμαστε πλουτίζοντας, υποστηρίζοντας και συνδιαμορφώνοντας την χαοτική κριτική του προλεταριάτου, όπως καταγράφεται σε τοίχους, κατεβασμένες βιτρίνες, και χιλιόμετρα φιλμ καμερών ασφαλείας! Στη σκιά των μμε και στη θέρμη του στόμα-με-στόμα, το σαμποτάζ προσκρούει στην υπάρχουσα κοινωνική οργάνωση και στις κατεστημένες αξίες. Η φύση του είναι ο προβληματισμός. Δεν αποτελεί την επίλυση ενός προβλήματος, αλλά την αποκάλυψη μιας πιθανότητας, είναι ταυτόχρονα μια απάντηση και μια ερώτηση. Αναδεικνύει τις νέες δυνατότητες ζωής και ταυτόχρονα τα στοιχεία μιας εποχής που καθίστανται μη-ανεκτά. Ας περάσουμε στη δράση λοιπόν. Και τόσο το χειρότερο γι’ αυτόν τον άρρωστο κόσμο και τους κομπογιαννίτες τσαρλατάνους του!<br /><br />Το αρχέτυπο στοιχείο του παιχνιδιού βρίσκεται λοιπόν παντελώς σχεδόν κρυμμένο πίσω από πολιτισμικά φαινόμενα. Αλλά σε κάθε στιγμή, ακόμη και σ’ ένα πολύ ανεπτυγμένο πολιτισμό, το «ένστικτο» του παιχνιδιού μπορεί να ανακτήσει όλη την ισχύ του, βυθίζοντας το άτομο και τη μάζα στη μέθη ενός απέραντου παιχνιδιού. – Γιόχαν Χουιζίνγκα (Homo Ludens - Ο άνθρωπος και το παιχνίδι).<br /><br />Το ίδιο το εξεγερτικό παιχνίδι δεν μπορεί να είναι παρά η οργάνωση μιας προλεταριακής δικτατορίας στο δρόμο, στη συνεκτικότερη και πιο πλούσια μορφή της. Κάθε μία από τις υπάρχουσες πολιτικές οργανώσεις δε θα μπορούσε παρά να το προδίδει απόλυτα. Ακόμα κι όταν οι μιλιτάντες τους καταφεύγουν σε εντυπωσιακές ενέργειες, κατεβάσματα καμερών ή μισο-στημένες αντιπαραθέσεις με τις «δυνάμεις της τάξης», δεν υπάρχει εκεί τίποτα το αυθεντικά παιγνιώδες, δηλαδή επαναστατικό. Ανάλογες μαζοχιστικές ασκήσεις αυτό-προβολής, βασισμένες στην μιζέρια της αυτουθυσίας «για το κοινό καλό» και μια μάτσο επίδειξη ισχύος με κριτή και αβανταδόρο τις τηλεοπτικές κάμερες, δε στοχεύει παρά στην αφαίμαξη των πιο θερμόαιμων στοιχείων της νεολαίας για τη στελέχωση της εκάστοτε οργάνωσης. Κάθε τέτοια κίνηση είναι διαμετρικά αντίθετη στην επαναστατική αντίληψη της πραγματικότητας: Δεν αποτελεί παρά μια ιδεολογική καταβολάδα της θρησκείας προς χρήση των γραφειοκρατιών του «χώρου», για τη δικαιολόγηση της εξουσίας τους.<br /><br />Αντίθετα, στη δράση μας, αποφύγαμε ως ο διάολος το λιβάνι κάθε τέτοιο ενδεχόμενο αντιπαράθεσης, μιας και θα ήταν καταστροφική για τον σκοπό μας, που δεν ήταν η ανακήρυξή μας σε εξαιρετικά μάγκες ή έστω θύματα της κρατικής καταστολής, αλλά το ίδιο το σαμποτάζ. Στρατηγική μας παρέμενε ο αποπροσανατολισμός του εχθρού, η μη-προβλεψιμότητα, η πρωτοβουλία κινήσεων. Όσο περισσότερο μένουμε αόρατοι, τόσο πιο βαθιά μπορούμε να προχωρήσουμε στην καρδιά της καταστροφής. Παράλληλα, τόσο περισσότερο διαδίδονται οι τακτικές και τα μέσα στην απλότητά τους, ακηδεμόνευτα ώστε να μπορεί να τα οικειοποιηθεί ο καθένας και η καθεμιά χωρίς να νιώθουν μαλάκες ή υποστηρικτές (δηλαδή μαλάκες).<br /><br />Κάπως έτσι, λίγο πριν το ξημέρωμα της 27ης Σεπτέμβρη, μια πενταμελής παρέα συναντιόμαστε σ’ ένα στενό της Ναυαρίνου. Χαμόγελα, μια ματιά στα εργαλεία: ένα στειλιάρι, 2 κουτιά μπογιές, φυλλάδια που να ενημερώνουν για τη δράση στη γειτονιά, όλα άπιαστα. Ο στάνταρ εξοπλισμός για τις δράσεις που θα ακολουθήσουν. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα ακούγεται το πρώτο κράατς! Με το δεύτερο η κάμερα έχει ξηλωθεί, οι μπογιές πετάγονται, στο φεύγα και τα φυλλάδια. Κάπως έτσι τελικά στήσαμε εμείς την έκπληξη στα φοροτεχνικά της ASPIS, και πράγματι γελάσαμε πολύ. Μέσα σε μια βδομάδα, η διεύθυνση αφαίρεσε την κάμερα (που εντωμεταξύ κοσμούσε το κατάστημα κρεμάμενη σπασμένη μαζί με τις μπογιές), και τελικά πρόσθεσε και ρολά για τα βράδυα!<br />Σαμποτάροντας τις κάμερες ελέγχου, ανοίγουμε πεδία για νέες μορφές ζωής και δράσης, στην καρδιά της πόλης που ασταμάτητα μετασχηματίζει το Κεφάλαιο για λογαριασμό του. Κάθε γειτονιά, ένας μικρός εμφύλιος! Αναγκάζουμε τον εχθρό να εκτεθεί, να αποκαλύψει την ενότητά του, τις άμυνες, τα αδύναμα σημεία του….<br /><br />Μερικά βράδια αργότερα θα ‘ρθει η σειρά του Βιβλιοστόκ. 3 από μας κατεβάζουμε την κάμερα που έβλεπε στο πεζοδρόμιο της Π. Ιωακείμ μπροστά από το «ψαγμένο» κι «εναλλακτικό» βιβλιοπωλείο. Ταυτόχρονα (γύρω στις 2 την νύχτα δηλαδή) οι φίλοι μας σπάνε την κάμερα του «Αιμίλιου», μικρού διαμετρήματος αφεντικού στην Ολύμπου, μάλλον καχύποπτου απέναντι στον κόσμο –μετανάστες και ραντεβουδάκια- που άραζε στο παρκάκι μπροστά απ’ το μαγαζί του. Ωστόσο, η κάμερα δε θα ξηλωθεί εντελώς, και την επόμενη μέρα θα ξαναμπεί στη θέση της –άγνωστο κατά πόσο λειτουργούσε ή όχι, μικρή σημασία έχει. Μας αναγκάζει πάντως να ασχοληθούμε ξανά μαζί του, οπότε αυτή τη φορά φέρνουμε και μπογιές, ενώ ξηλώνουμε την κάμερα και την παίρνουμε μαζί μας -όμηρο. Τελικά συμμαζεύτηκε….<br />Και μετά, στις 10 Φλεβάρη κάτω από την Τσιμισκή, να «λερώνουμε» με τις αφίσες μας τη πρόσοψη ευφάνταστου μαγαζάτορα που στόλισε τη βιτρίνα του με κάμερα και οθόνη, για να βλέπουμε τις κινήσεις μας και να χαζογελάμε. Και πάνω στην Εγνατία τα χαράματα, ντυμένοι «εργατικά» (φόρμες, κράνη) να ξεβιδώνουμε άλλη μια πάνω σε σκάλα, χαμογελώντας σε αγουροξυπνημένους οδηγούς. Και ποιος να πρωτοθυμηθεί τα μικρά καθημερινά σαμποτάζ καμερών από τράπεζες, σε σούπερ-μάρκετ και καταστήματα, και, και, και…<br /><br />Οι δράσεις δεν μιλούν από μόνες τους. Έπρεπε να μιλήσουμε, στο βαθμό που μας αφορά, όπως διαμορφώνεται από τη συμμετοχή μας στα σαμποτάζ ιδιωτικών καμερών, και μιλήσαμε. Οι δράσεις δεν μας ανήκουν. Είναι στα χέρια του προλεταριάτου γενικά, να κρίνει, να οικειοποιηθεί και να ξεπεράσει τις ασκήσεις ύφους που προτείνουμε, και των παραληπτών του κειμένου ειδικά, να στηρίξουν τις δράσεις, καταρχήν διαδίδοντας το κείμενο με όποιο τρόπο θέλουν, ή ακόμα καλύτερα γράφοντας δικά τους πιο όμορφα και συνεκτικά, και με περισσότερα «τεκμήρια», και οργανώνοντας το βίαιο εξεγερτικό παιχνίδι, μακριά κι απέναντι από τους ιδεολόγους και τις οργανώσεις τους, μέσα από τις ήδη υπάρχουσες προλεταριακές αρνήσεις της εποχής μας, σ’ αυτό που μας ενώνει: την επίθεση. Ως την Αταξική Κοινωνία!<br /><br />ΝΙΚΗ ΣΤΟΥΣ ΣΑΜΠΟΤΕΡΣ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8437703036953685932-7664968944953223966?l=exnegativo.blogspot.com' alt='' /></div>A.C.Bogomolovhttp://www.blogger.com/profile/17986314612096774242noreply@blogger.com0